ابياتي از مرحوم شيخ عباس قمي (قدس سره)

[دموع الأنتظار]

  سلام عليكم  
     
     
     
     
  شاها چه تو را ســگي ببايد گر من بُوَم آن سگِ تو شايد  
     
  هستم سگكي زحبس جسته بر شـــاخ گل هوات بسته  
     
  از مـــدح تـــو بـــــا قلادهء زر زنجير وفــا بحــلقــم انــدر  
     
  خود را بخودي كشيده از جل پيش تو كشيده از سر ذل  
     
  خــود را بــقــبــول رايــگانـــت بــــسـتم طـويلهء سـگانت  
     
  افكن نظري بر اين سگَ خویش سنگم مزن و مرانم از پيش  
     
     
     
     
  التماس فرج  

[جهاندیده]

فدای صفا و اخلاص آشیخ عباس خیلی اهل حال بوده!!!!

[mahe.derakhshan]

[SIZE=170][HIGHLIGHT=#00b050]
* [HIGHLIGHT=#00b050]بسم الله الرحمن  [HIGHLIGHT=#00b050]*  


از روش این فلک سبز فام عمر فزون گشته زپنجاه عام

در سر هر سالی از این روزگار خورده ام افسوس خوشیهای پار

  از گردش گردون شگفت کانچه مرا داد همه پس گرفت 

قوتم از زانو وبازو برفت آب زرخ,رنگ هم از مو برفت

[COLOR=#974806] عقد ثریای من از هم گسیخت گوهر دندان همه یک یک بریخت 

آنچه به جا ماند ونیابد خلل بار گناه آمد وطول امل

بانگ رحیل آمد از این کوچگاه همسفران روی نهاده به راه

آه زبی زادی و روز معاد زاد کم وطول مسافت زیاد

بار گران بر سر دوشم چو کوه کوه,هم از بار من آمد ستوه

ای که بَرِ عفو عظیمت,گناه بر جلوی سیل بهار است چو کاه

فضل تو گر دست نگیرد مرا عصمتت ار بار گذارد مرا

جز به جهنم نرود راه من در سقر انداخته بنگاه من

بنده ی شرمنده ی نادان منم غوطه زنان لجّه ی عصیان منم

خالق بخشنده ی احسان تویی فرد ونوازنده به غفران تویی


عباس بن محمد رضا القمی(عفی عنه) 1346

  "کتبه ی بیمناه الوازره "