مجموعه اشعار مدّاح و شاعر حاج علي انساني

[دموع الأنتظار]

      
 
     
 
     
 
   حضرت زهراء ( سلام الله عليها )   
 
     
 
     
 
  بي نتيجه   
 
     
 
     
  
 
       درد دل به زبان آشنا      
   
 دل شد زخون لبالب و اين غنچه وا نشد     
  
آن جا از زمان كه جدا از تنم شده است  
   
  يكدم سر من از سر زانو جدا نشد    
 
  با آنكه دست دشمن دو بازويم شكست    
 
  ديدي كه دامن تو زدستم رها نشد      
  شرمنداه ام , حمايت من بي نتيجه ماند   
 
   شكست و بند زدست تو وا    
 
   ديده اند كه پيران خميده اند
    ّا يكي چو من به جواني دو تا نشد  [SIZE=150]       
 
   ما كسي سراغ ندارد غريب تر    
 
   اين ميانه درد ز پلو جدا  
          
 
 
 
 
 
 
    
       

[دموع الأنتظار]

      
 
     
 
     
 
     
 
   حضرت زهراء ( سلام الله عليها )   
 
     
 
     
 
     
 
      
 
     
 
     
 
     
 
 
  تنها , روز كس بر ديدن زهرا نمي     


  

  بر ديدار چشمم خواب هم شب ها نمي  

  

  موج اشك من الفت گرفته مردم  

  

  ماهي كه بيرون از دل دريا نمي  

  

  اينقدر پيش چشم زهرا اشك  

  

  اي دست حق , دستم دگر بالا نمي  

  

  كس چرا بانو گرفته دست بر  

  

 به روي پا ستادن ديگر از زهرا نمي آيد 


  مي بينند حال مادر خود كودكان  


  مي سوزيم و غير از سوختن از ما نمي  

  

  اي اهل يثرب مي شويد آسوده از  

  

  نالۀ زهرا دگر فردا نمي  

  

  

  

  

     

[دموع الأنتظار]

     
     
     
     
   حضرت زهراء ( سلام الله عليها )  
     
     
     
     
   مي شد ؟ گر مرا با غربت خود آشنا مي   
     
   مي شد سفره اش گر , گل باغچه وا مي   
     
   دور مي كرد دور از چار طفلش بستر خود   
     
   از چه خويش را از غنچه هاي خود جدا مي   
     
   از گريه اش همسايگان را شكوه بر لب   
     
   شبها نمي زد پلك و آنان را دعا مي   
     
   چشم خويشتن ديدم كه بشكستند   
     
   مادر مگر دامان حيدر را رها مي   
     
   از سينه هم از بازوش خون مي رفت در آن   
     
   مي دويد و با بابم را صدا مي   
     
   عشق نيّت كرد ما بين در و   
     
   زان پس ركوع خود ميان كوچه ها مي   
     
   مي بُرد و دست او به روي روي شانۀ من   
     
   دختر , كنار مادرش كار عصا مي   
     
     
     
     
     

[دموع الأنتظار]

  سلام عليكم  
     
     
     
     
  پرستاري ندارم  
     
     
     
     
  چه غم گر هر كسي از من به جزء غم رو بگرداند  
     
  مبادا از سرم رو كاسهء زانو بگرداند  
     
     
     
  رهين منّت دردم كه بنشسته به پهلويم  
     
  به بستر , او مرا زين سو , بر آن سو بگرداند  
     
     
     
  نگاه شوهر تنهاي من اين راز مي گويد  
     
  كه ديده ؛ همسري از همسر خود رو بگرداند  
     
     
     
  زبس بيزارم از دشمن عيادت چون كند از من  
     
  كمك از فضه گيرم تا رُخم از او بگرداند  
     
     
     
  دلم را مژده دادم تا اجل آيد به امدادم  
     
  كجا بيمار رو , از كاسهء دارو بگرداند  
     
     
     
  پرستاري ندارم بر سر بالين بيماري  
     
  مگر آهم از اين پهلو به آن پهلو بگرداند  
     
     
     
  فدايي علي هستم پي حفظش دلم خواهد  
     
  اجل دست مرا گيرد به دور او بگرداند  
     
     
     
     
     
  التماس فرج