راه هایی برای اجابت دعا

[amoozandeh]

برای دعا آدابی وارد شده است. از آن جمله این که دعا کننده:>
- دو دستش را بلند کرده و يا با برگرداندن آن‏ها به تضرع بپردازد. و منظور از این دو تعبیر حرکاتی است که حاکی از خواری و بندگی و انقطاع و اخلاص به درگاه خداوند است. و همچنین با دو دست بر صورت و پس از آن سر و سینه‏اش بکشد.  




- هنگام دعا با قلب خود به خداوند رو کند و در دعا حسن نیت و حضور قلب داشته باشد.  




- به خدا معرفت و گمان نيكو داشته باشد.  




- قبل از دعا حمد و ثنا و ستایش خداوند متعال نماید.  




- بر پیامبر صلّی‏الله‏علیه‏وآله و سلم و خاندان پاکش علیهم‏السلام درود فرستد، چرا كه اگر دعا کننده بر پیامبر و خاندانش علیهم‏السلام درود نفرستد، بی شک دعا پوشیده می ماند. در این روايتي وارد شده است مبني بر آنكه «هرکس نیازی به‏سوی خدا دارد، باید دعا را با صلوات بر پیامبر صلّی‏الله‏علیه‏وآله و سلم و خاندانش شروع کند، سپس حاجتش را بخواهد. آنگاه دعایش را با صلوات بر پیامبر صلّی‏الله‏علیه‏وآله و سلم و خاندانش تمام کند. چرا که براستی خداوند عزیز و بلند‏مرتبه، بزرگ‏تر از آن است ‏که دو طرف دعا را قبول کند امّا وسط آن را واگذارد. وقتی دعا كننده بر پیامبر صلّی‏الله‏علیه‏وآله و سلم و خاندانش صلوات می فرستد، قبول از او پوشیده نمی‏شود».  




- هنگام دعا بگرید، و یا خود را به گریه وادارد، اگرچه به اندازة جاری شدن اشکی حتی به ‏اندازة بال مگسی باشد.  




- به گناهان اقرار و اعتراف کند و از آن ها طلب بخشایش نماید.  




- پیامبر صلّی‏الله‏علیه‏وآله و سلم و خاندان پاکش علیهم‏السلام را نزد خداوند بزرگ و بلندمرتبه واسطه قرار دهد.  




- قبل از ذکر حاجت، با تکرار ده مرتبه (يا الله)، یا (يا رب)، یا (يا سيداه)، یا (يا رحمان يا رحيم)، یا (يا ارحم الراحمين)، به درگاه خداوند متعال استغاثه کند. چرا که وارد شده است «هرگز کسی از مؤمنان این اذکاررا نگويد، مگر آن ‏که خداوند به او خطاب كند: لبّیک بنده من، حاجتت را بخواه».  



- حاجت را نام برد و آن را ذکر کند. در حدیث است که «خداوند تبارک و تعالی هنگامی‏ که بنده او را می‏خواند،آنچه را بنده می‏خواهد می‏داند. ولی خداوند دوست دارد که حاجت ها به‏ او عرضه شود. پس هنگامی‏که خداوند را می‏خوانی، حاجتت را نام ببر و به زبان بیاور».  


- در دعا کردن پافشاری و اصرار نماید و دعا را تکرار کند. وارد شده است که «خداوند پافشاری اصرار کنندگان بر دعا را دوست دارد».  



- در پنهانی دعا کند. وارد شده است که «دعای در خفا با هفتاد دعای آشکارا برابری می‏کند».   


- در دعایش مطیع و تسلیم امر خداوند تعالی باشد و بگوید: «ما شاءَ اللهُ وَ لا حَولَ وَ لا قُوَّه اِلّا بِاللهِ». وارد شده است که «خداوند تعالی بعد از این‏که بنده‏ای این ذکر را می‏گوید، می‏فرماید: «بنده‏ام جان بر کف نهاد (خود را آماده كرد و در معرض هر اراده‏ای از جانب من قرار داد) و نسبت به امر من تسلیم و فرمانبُردار شد، پس حاجتش را بر آورده سازید».   




- توبه كند و به سوی خداوند بازگردد، و از کارهایی که او حرام کرده است پرهیز کرده، تقوی پیشه کند. چراکه چنین وارد شده است که «هرکس مايل است دعايش استجابت شود، باید کسب خود پاک گرداند؛ گاهی آدمي لقمه ای را به‏ دهان خود می برد، و (بواسطه حرام بودن لقمه) تا چهل روز هیچ دعایی از او مستجاب نمی‏شود».