روح و جسم اعمال

[قهرمان علقمه]

نیمه ی شب،وقتی که همه خوابند،در دل تاریکی،نگاه کردن به آسمانی که خداوند با ستارگان آن را زینت داده چقدر زیباست.چقدر فکر کردن به پروردگار بزرگمان لذت بخش است.
تازگی ها،از هیچ چیز به این اندازه لذت نمی برم : از خیره شدن به نشانه های عظمتش ونجوا کردن با او.و البته از خواندن قرآن. به هر بهانه ای قرآن کوچک جیبی ام را باز می کنم و دو صفحه را عربی و فارسی می خوانم. عربی می خوانم تا کلماتی را تکرار کنم که روزی از جانب پروردگار دو عالم بر جان پاک رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) فرود آمد و با عربی شکسته بسته ای که می دانم از معانی اش لذت ببرم و فارسی می خوانم تا در معانی آن تدبر کنم.
اینها را گفتم که بگویم،بحث بر سر روح و جسم اعمال است.جسم مثل خواندن آیه های عربی قرآن و روح مثل تدبر در کلام الهی.
عزیزی به من گفت :"برای رفتن به حج باید از لحاظ روحی هم آماده بود.سفر به حج بیشتر از هر چیز صفای روح می خواهد واگر نه با سفر به تایلند فرقی ندارد!" درست می گفت.
دوست دیگری گفت" خدایا! ۱ ماه گرسنگی نميکشم ولی دلم ميخواد ۱۲ ماه به گرسنه ها کمک کنم آيا من کافرم؟ ۵ دقيقه نماز نخونم ولی ۲۴ ساعت شکرت کنم من کافرم؟"
قسمتی را درست می گویند.پرداختن به روح اعمال است که به آنها ارزش می دهد.تمام عمر با شنیدن صدای اذان به سمت نماز دویدم اما هیچ وقت نفهمیدم دارم با چه کسی حرف می زنم و اگر نبود که انسان وارسته و الهام بخشی، به خواست خود او سر راهم قراربگیرد من همچنان بدون تفکر به روح اعمالم در حال گذران عمر بودم.
اما آیا این به این معنی است که باید خود اعمال را زیر پا گذاشت؟ آیا پرداختن به روح اعمال ما را از وقت گذاشتن برای جسم اعمال معاف می دارد؟همه می دانند که جسم بدون روح مرده است و صد البته روح هم بدون جسم کارایی ندارد.
خود خداوند بزرگ به طور بسیار زیبایی انتظارش از بندگان را در سوره ی حج چنین توصیف می کند.ابتدا در توصیف مناسک ظاهری حج مثل قربانی کردن مطالبی می فرماید و بعد از آن در مورد روح حج:
آیه ی 36 و 37

"و نحر شتران فربه را از شعائر حج مقرر داشتیم که در آن قربانی شما را خیر و صلاح است،پس هنگام ذبح آن تا بر پا ایستاده نام خدا را یاد کنید و چون پهلویش به زمین افتد(و ذبح کامل شود)از گوشت آن تناول و به فقیر و سائل هم اطعام کنید خدا این بهائم را مسخر و مطیع شما ساخته تا شکر نعمتهای خدا را به جای آرید.(و بدانید که)هرگز گوشت و خون این قربانی ها نزد خدا به درجه ی قبول نمی رسد لیکن تقوای شماست که به پیشگاه قبول او خواهد رسید..."

  را بر سر خود حکم نیست   هرچه فرمان تو باشد آن کنند