آخر هفته ی گذشته، شب جمعه، مردی از میان ما رفت که به جرات می توان گفت از آخرین حلقه های فقهاهت و خطابه بود. سلسله ای که افتخارات فراوانی در خود دارد و روزگاری “مرحوم آیت الله شیخ جعفر شوشتری قدس سره” را به دنیای فرهنگ تشیع هدیه کرده بود، این بار در سوگ پیرمردی نشست که میان اجتهاد و تبلیغ جمع کرده و به نشانه ای آشکار و بارز از علم و عمل تبدیل شده بود، به کاروان آخرت پیوست و دل بسیاری را رنجور گرداند. درگذشت “مرحوم آیت الله عبدالحسین واعظ خراسانی قدس سره” را به حضرت ولی عصر عجل الله فرجه الشریف و همه علاقمندان ایشان تعزیت و تسلیت عرض می کنم.
شاید برای بسیاری از شیعیان نام ایشان ناشناخته باشد، همان طور که نام بسیاری دیگر از ستارگان آسمان علم و فرهنگ تشیع ناشناخته است. ایشان از دانش آموختگان و طلاب حوزه علمیه نجف اشرف بود که به شاگردی بزرگانی چون مرحوم آیت الله سید محمود شاهرودی قدس سره و زعیم بزرگ شیعه مرحوم آیت الله العظمی سید ابوالقاسم خویی طاب ثراه، مفتخر بود. پدر ایشان مرحوم آیت الله محمد علی واعظ خراسانی از برجستگان وعظ و خطابه در بیوت مراجع و بزرگان نجف، به شمار می رفت. ایشان روز یک شنبه همین هفته پس از تشییع در شهر مشهد و اقامه نماز توسط مرجع عالیمقام، آیت الله العظمی وحید خراسانی دام ظله، در صحن جمهوری حرم مطهر حضرت امام رضا علیه السلام، به خاک سپرده شد.
برای من که خود بارها پای سخن ایشان بهره کسب کرده بودم، و اینک در غم از دست دادن ایشان سوگوارم، بسیار مشکل است که سجایای اخلاقی و منبر متمایز ایشان را توصیف کنم. تواضع مثال زدنی، اهل عمل بودن، ارائه ی منبر و خطابه ای پرمحتوا و فیض بخش، خواندن مرثیه اهل بیت علیهم السلام از ژرفای دل و بسیار تاثیرگذار و هنرمندانه، تنها گوشه ای از شخصیت زیبا و گرامی این استاد فرزانه بود.
اما گله ای همیشگی از دستگاه های اطلاع رسانی ست که نام شیعه برخود دارد، رسانه هایی که پیش از هرچیز اکنون کاملا هوایداست که در معرفی چهره های پراهمیت شیعه، جهت گیری های سیاسی را در نظر می گیرند و به فضایل ذاتی افراد بی توجهی می کنند. آیا شما در رسانه های دولتی نامی از ایشان شنیده اید؟ خبری از ارتحال این عالم مثال زدنی را دریافت کرده اید؟ پیامی از کسانی که اهل صدور پیام های فراوان تبریک و تسلیت هستند، مشاهده کرده اید؟ تا چه زمانی باید اهل فضیلت در غربت زندگی کنند و غریبانه سربه خاک گور نهند؟ آیا اگر از این بزرگ مرد، یک جمله در تائید دستگاه حاکم، وجود داشت نیز این گونه مظلومانه از میان ما گذر می کرد؟
این درد دل شاید خریداری نداشته باشد، که دیرزمانی ست معیارها تغییر یافته و اهل فضیلت در تنهایی و ناشناختگی به روشنایی بخشی مشغولند؛ تنها معدودی هستند که اینان را می شناسند و هر سطر از کلامشان را بر جانشان نقش می بندند و هر نصیحتشان را آویزه ی گوش دل می کنند. واقعا جای تاسف بسیار است که پس از رفتن اینان به خود آئیم و آه از نهادمان برآید. من نیز به عنوان یک شنونده ی هیچ گاه سوز، صفای سخن و شیرینی و حزن روضه هایش را از خاطر نخواهم برد و همیشه نام و یاد او را که عاشقی سرسپرده در درگاه سالار شهیدان حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام بود، گرامی خواهم داشت، خدایش رحمت کناد و روحش را مهمان خوان کرامت مولایش قرار دهاد، آمین رب العالمین.
[External Link Removed for Guests]