..............کرامات امير المومنين..............

[پرستوی-مهاجر]

بسم رب المهدی

کرامت ایشان درباره یک نابینا


فَرحة الغَریّ - به نقل از شیخ حسین بن عبد الکریم غروی -: مرد نابینایی از اهالی تِکریت(2) وارد حرم شریف امام علی‏علیه السلام شد. وی در بزرگ‏سالی نابینا

شده بود و چشمانش از حدقه بیرون آمده و به صورتش افتاده بود. بسیار به دعا و درخواست می‏نشست و ساحت مقدس حضرت را با تندی مورد خطاب قرار می‏داد.

گاهی تصمیم می‏گرفتم که او را نهی کنم، گاهی به فکرم می‏آمد که رهایش کنم.

مدّتی بر این منوال گذشت. یکی از روزها که خزانه را می‏گشودم، صدای فریاد و شیون بسیاری شنیدم. پنداشتم که برای علویان از بغداد گندم آمده، یا کسی در

حرم کشته شده است. بیرون آمدم تا ببینم چه خبر است. گفتند: اینجا کوری است که شفا یافته است. آرزو کردم کاش همان کور باشد. چون به آستان حضرت

رسیدم، دیدم همان نابیناست و چشمانش کاملاً سالم است. خدا را بر این نعمت، شکر کردم.

پدرم بر این روایت، این را افزوده که آن نابینا از جمله حرف‏هایی که می‏گفت - و گویا با زنده‏ها حرف می‏زد -، این بود: چگونه سزاوار است که من بیایم و بروم و کسی

که دوستدار تو نیست، شفا یابد؟

[کاظم سبزواری]

سلام
کرامات کجا معجزه کجا ؟؟؟!!

[محمد علي]

سلام
کرامات کجا معجزه کجا ؟؟؟!!

سلام

منظورتان را دقيقا بفرماييد

[پرستوی-مهاجر]

کرامت او درباره یک مرد مسیحی


إرشاد القلوب - به نقل از علی بن یحیی بن حسین طحّال مقدادی -: پدرم از پدرش از جدّش مرا خبر داده است که:

مردی نمکینْ‏چهره و پاکْ‏جامه پیش من آمد و دو دینار به من داد و گفت: درِ حرم را به روی من قفل کن و مرا در داخل، تنها

بگذار تا عبادت خدا کنم.

پدرم دو درهم را گرفت و در را بر او بست و خوابید. در خواب، امیر مؤمنان را دید که می‏فرماید: بلند شو و او را از حرم من

بیرون کن. او مسیحی است.

علی بن طحّال برخاست و ریسمانی برداشت و آن را بر گردن آن مرد افکند و به او گفت: برو بیرون، تو مسیحی هستی و با

دو دینار مرا فریب می‏دهی؟

به او گفت: مسیحی نیستم.

گفت: چرا هستی. امیر مؤمنان به خواب من آمد و به من خبر داد که تو مسیحی هستی و گفت که او را از پیش من بیرون

کن.
آن مرد گفت: دستت را بیاور. من شهادت می‏دهم که جز خدا معبودی نیست و این‏که محمّدصلی الله علیه وآله فرستاده

خداست و امیر مؤمنان، خلیفه خداست. به خدا سوگند، احدی نفهمید که من از شام بیرون آمدم و هیچ‏کس از مردم عراق

هم مرا نشناخت.

آن گاه مسلمانی او نیکو شد