حسين (عليه السلام)

[MAHDIYAR]

نور وجود از طلوع روی حسین است
عالم امکان سواد موی حسین است
شاهد گیتی بخویش جلوه ندارد
جلوه عالم فروغ روی حسین است
مشی قََدََم را وصول ذات قِدَم نیست
جنبش سالک به جستجوی حسین است
ذات خدا لا یُری است روز قیامت
ذکر لقا بر رُخ نکوی حسین است
جان ندهم جز به آرزوی جمالش
جان مرا دل به آرزوی حسین است
عاشق او را چه اعتناست به جنّت
جنّت عشّاق خاک کوی حسین است
عالم و آدم که مَست جام وجودند
مستی این هر دو از سبوی حسین است
حضرت حق را به عشق خلق چه نسبت
مسئله عشق گفتگوی حسین است
عاشق او را چه غم ز مرگ طبیعت
زندگی عارفان به بوی حسین است
در غم او آبروی ما به حقیقت
موجب غفران به آبروی حسین است
عقل فؤاد از خود این فروغ ندارد
جلوه این قطره هم ز جوی حسین است

مرحوم مولوي قندهاري (ره)