با سلام خدمت اقا كاظم عزيز و ساير دوستان
ببينيد در استنباط و استخراج حكم شرعي چندين مرحله وجود دارد كه سعي مي كنم مختصر و ساده بگم .
اولين مرحله اين است كه تمام روايات ذيل آن موضوع جمع اوري مي شود .
بعد اسناد احاديث بررسي مي شود .
سپس دلالت و معاني احاديث . (و در صورت اختلاف ، رفع تعارض صورت مي گيرد)
روايتي كه شما نقل قول كرديد ، بنده فرصت نكردم سندش رو بررسي كنم (منظور از سند كتاب نيست ، بلكه سلسله راويان آن حديث است)
اما در صورت صحت نيز چند مسئله وجود دارد :
يكي اينكه در برداشت حكم شرعي بايد تمام روايات بررسي شود ، اگر غلبه روايات صحيح با يك حكمي بود ، و شما تنها يك روايت ديديد كه صحيح است
ولي با انها در تعارض است ، لذا در استنباط حكم شرعي ، آن تك روايت را داخل در روايات آن حكم نمي كنيم و برداشت حكم هم از آن نمي كنيم .
نكته دوم اين است كه دليل سكوت حضرت(ع) در اين موقعيت ، در متن خود روايت نيامده است ، و تنها برداشت شخصي نويسنده محترم كتاب است كه
دليل سكوت را چنين امري فرض كرده ، وگرنه دليل اين عمل حضرت(ع) بر ما پوشيده است .
بدون شك اين مورد خاص ، در موقعيتي خاص و در مقابل فردي خاص انجام گرفته و از حكمت آن ما آگاه نيستيم .
لذا در برداشت حكم به همان عمده رواياتي استناد مي كنيم كه حكم را مشخص كرده اند كه در اينگونه موارد بايد به نماز ادامه داد .
و اين يك مورد استثنا در بين روايات دليل خاصي داشته و آن هم تازه با حكم اصلي در تضاد نيست . بخاطر اينكه سكوت حضرت(ع) بسيار كوتاه بوده
در حد دو سه آيه و لذا در شكل اصلي نماز و موالات نماز هيچ خدشه اي وارد نكرده و پس از آن مكث كوتاه نيز حضرت(ع) به نمازشان ادامه داده انند .
لذا حكم اصلي همان است كه در احكام مسائل شرعي به آن تصريح شده است يعني ادامه دادن نماز .
موفق باشيد






اما اگر جواب منفي هست
:
