شرايط راه يافتن به بهشت . . . ؟!

مدیر انجمن: شورای نظارت

ارسال پست
Old-Moderator
Old-Moderator
پست: 802
تاریخ عضویت: جمعه ۲۸ دی ۱۳۸۶, ۴:۱۹ ب.ظ
سپاس‌های ارسالی: 1712 بار
سپاس‌های دریافتی: 2245 بار
تماس:

شرايط راه يافتن به بهشت . . . ؟!

پست توسط محب فاطمه »

 تصویر 

 شرايط راه يافتن به بهشت... !؟  


 1 - بهره ورى درست از دنيا  

 َ قَالَ [عليه السلام] وَ قَدْ سَمِعَ رَجُلًا يَذُمُّ الدُّنْيَا أَيُّهَا الذَّامُّ لِلدُّنْيَا الْمُغْتَرُّ بِغُرُورِهَا الْمَخْدُوعُ بِأَبَاطِيلِهَا أَ تَغْتَرُّ بِالدُّنْيَا ثُمَّ تَذُمُّهَا أَنْتَ الْمُتَجَرِّمُ عَلَيْهَا أَمْ هِيَ الْمُتَجَرِّمَةُ عَلَيْكَ

مَتَى اسْتَهْوَتْكَ أَمْ مَتَى غَرَّتْكَ أَ بِمَصَارِعِ آبَائِكَ مِنَ الْبِلَى أَمْ بِمَضَاجِعِ أُمَّهَاتِكَ تَحْتَ الثَّرَى كَمْ عَلَّلْتَ بِكَفَّيْكَ وَ كَمْ مَرَّضْتَ بِيَدَيْكَ تَبْتَغِى لَهُمُ الشِّفَاءَ وَ تَسْتَوْصِفُ لَهُمُ الْأَطِبَّاءَ

غَدَاةَ لَا يُغْنِى عَنْهُمْ دَوَاؤُكَ وَ لَا يُجْدِى عَلَيْهِمْ بُكَاؤُكَ لَمْ يَنْفَعْ أَحَدَهُمْ إِشْفَاقُكَ وَ لَمْ تُسْعَفْ فِيهِ بِطَلِبَتِكَ وَ لَمْ تَدْفَعْ عَنْهُ بِقُوَّتِكَ وَ قَدْ مَثَّلَتْ لَكَ بِهِ الدُّنْيَا نَفْسَكَ وَ بِمَصْرَعِهِ

مَصْرَعَكَ إِنَّ الدُّنْيَا دَارُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَقَهَا وَ دَارُ عَافِيَةٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْهَا وَ دَارُ غِنًى لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْهَا وَ دَارُ مَوْعِظَةٍ لِمَنِ اتَّعَظَ بِهَا مَسْجِدُ أَحِبَّاءِ اللَّهِ وَ مُصَلَّى مَلَائِكَةِ اللَّهِ وَ مَهْبِطُ

وَحْيِ اللَّهِ وَ مَتْجَرُ أَوْلِيَاءِ اللَّهِ اكْتَسَبُوا فِيهَا الرَّحْمَةَ وَ رَبِحُوا فِيهَا الْجَنَّةَ فَمَنْ ذَا يَذُمُّهَا وَ قَدْ آذَنَتْ بِبَيْنِهَا وَ نَادَتْ بِفِرَاقِهَا وَ نَعَتْ نَفْسَهَا وَ أَهْلَهَا فَمَثَّلَتْ لَهُمْ بِبَلَائِهَا الْبَلَاءَ وَ

شَوَّقَتْهُمْ بِسُرُورِهَا إِلَى السُّرُورِ رَاحَتْ بِعَافِيَةٍ وَ ابْتَكَرَتْ بِفَجِيعَةٍ تَرْغِيباً وَ تَرْهِيباً وَ تَخْوِيفاً وَ تَحْذِيراً فَذَمَّهَا رِجَالٌ غَدَاةَ النَّدَامَةِ وَ حَمِدَهَا آخَرُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ذَكَّرَتْهُمُ الدُّنْيَا

فَتَذَكَّرُوا وَ حَدَّثَتْهُمْ فَصَدَّقُوا وَ وَعَظَتْهُمْ فَاتَّعَظُوا . 


درود خدا بر او : (شنيد مردى دنيا را نكوهش مى كند.)فرمود :
1 ـ توبيخ نكوهش كننده دنيا: اى نكوهش كنندة دنيا ، كه به غرور دنيا مغرورى و با باطل هاى ان فريب خوردي! خود فريفته دنيايى و آن را نكوهش مى كنى ؟ آيا تو در دنيا جرمى مرتكب شده اى ؟ يا دنيا به تو جرم كرده است ؟ كى دنيا تو را سرگردان كرد ؟ و در چه زمانى تو را فريب داد ؟ آيا با گورهاى پدرانت كه پوسيده اند ؟ (تو را فريب داد) يا آرامگاه مادرانت كه در زير خاك آرميده اند؟ آيا با دو دست خويش بيماران را درمان كرده اي؟ و آنان را پرستارى كرده در بسترشان خوابانده اى ؟ در خواست شفاى آنان را كرده و از طبيبان داروى آن ها را تقاضا كرده اى ؟ د ر ان صبحگاهان كه داروى تو به حال آنان سودى نداشت ، و گريه تو فايده نكرد ، و ترس تو آنان را سودى نرساند ، و آنچه مى خواستى به دست نياوردى ، و با نيروى خود نتوانستى مرگ را از آنان دور كنى . دنيا براى تو حال آنان را مثال زد ، و با گورهايشان ، گور خودت را به رْخ تو كشيد.

2 ـ خوبيها و زيبائيهاى دنيا: همانا دنيا سراى راستى براى راست گويان ، و خانة تندرستى براى دنيا شناسان ، و خانه بى نيازى براى توشه گيران ، و خانه پند ، براى پند آموزان است . دنيا سجده گاه دوستان خدا ، نماز گاه فرشتگان الهى ، فرودگاه وحى خدا ، و جايگاه تجارت دوستان خداست، كه در آن رحمت خدا را به دست آوردند. و بهشت را سود بردند. چه كسى دنيا را نكوهش مى كند ؟ و حال آن كه دنيا جدا شدنشرا اعلام داشته و فرياد زد كه ماندگار نيست، و از نابودى خود و اهلش خبر داده است ؟ با بلاى خود بلاها را نمونه آورد، و با شادمانى خود آنان را به شادمانى رساند . در آغاز شب به سلامت گذشت ، اما در صبحگاهان با مصيبتى جانكاه بازگشت ، تا مشتاق كند ، و تهديد نمايد، و بترساند ، و هشدار دهد . پس مردمى در بامداد با پشيمانى ، دنيا را نكوهش كنند، و مردمى ديگر در روز قيامت آن را مى ستايند ، دنيا حقائق را به يادشان آورد ، يادآور آن شدند ، از رويدادها برايشان حكايت كرد ، او را تصديق كردند و اندرزشان داد ، پند پذيرفتند
.


  دنيا هر آن كس برد نفع و سود
بميرد در آخر به امر ودود
ببايد دهد پاسخى بر حساب‏
به هر نكته بايد دهد او جواب‏
ز اعمال نيكو هر آنچه كه هست
بدنيا ورا آمد از آن بدست‏ 


  131/ كتاب شريف نهج  
Old-Moderator
Old-Moderator
پست: 802
تاریخ عضویت: جمعه ۲۸ دی ۱۳۸۶, ۴:۱۹ ب.ظ
سپاس‌های ارسالی: 1712 بار
سپاس‌های دریافتی: 2245 بار
تماس:

2- استقامت در حق

پست توسط محب فاطمه »

 2- استقامت در حق  

  كلام له (عليه السلام) وقد جمع الناس وحضّهم على الجهاد، فسكتوا ملياً، فقال(عليه السلام) : مَا بَالُكُمْ أَمُخْرَسُونَ أَنْتُمْ؟
فقال قوم منهم: يا أميرالمؤمنين، إن سرتَ سرنا معك.

فقال(عليه السلام):

مَا بَالُكُمْ! لاَ سُدِّدْتُمْ، لِرُشْد! وَلاَ هُدِيتُمْ لَقَصْد! أَفِي مِثْلِ هذَا يَنْبَغِي لِي أَنْ أَخْرُجَ؟ إِنَّمَا يَخْرُخُ فِي مِثْلِ هذَا رَجُلٌ مِمَّنْ أَرْضَاهُ مِنْ شُجْعَانِكُمْ وَذَوِي بَأْسِكُمْ، وَلاَ يَنْبَغِي لِي

أَنْ أَدَعَ الْجُنْدَ، وَالْمِصْرَ، وَبَيْتَ الْمَالِ، وَجِبَايَةَ الاَْرْضِ، وَالْقَضَاءَ بَيْنَ الْمُسْلِمِينَ، وَالنَّظَرَ في حُقُوقِ الْمُطَالِبِينَ، ثُمَّ أَخْرُجَ فِي كَتِيبَة أَتْبَعُ أُخْرَى، أَتَقَلْقَلُ تَقَلْقُلَ الْقِدْحِ، فِي

الْجَفِيرِ، الْفَارِغِ، وَإِنَّمَا أَنَا قُطْبُ الرَّحَا، تَدُورُ عَلَيَّ وَأَنَا بِمَكَاني، فَإِذَا فَارَقْتُهُ اسْتَحَارَ، مَدَارُهَا، وَاضْطَرَبَ ثِفَالُهَا. هذَا لَعَمْرُ اللهِ الرَّأْيُ السُّوءُ.

وَاللهِ لَوْلاَ رَجَائِي الشَّهَادَةَ عِنْدَ لِقَائِي الْعَدُوَّ ـ وَلَوْ قَدْ حُمَّ، لِي لِقَاؤُهُ ـ لَقَرَّبْتُ رِكَابِي، ثُمَّ شَخَصْتُ، عَنْكُمْ، فَلاَ أَطْلُبُكُمْ مَا اخْتَلَفَ جَنُوبٌ وَشَمَالٌ.

[طَعَّانِينَ عَيَّابِينَ، حَيَّادِينَ رَوَّاغِينَ. إِنَّهُ لاَ غَنَاءَ، فِي كَثْرَةِ عَدَدِكُمْ مَعَ قِلَّةِ اجْتَِماعِ قُلُوبِكُمْ. لَقَدْ حَمَلْتُكُمْ عَلَى الطَّرِيقِ الْوَاضِحِ الَّتي لاَ يَهْلِكُ عَلَيْهَا إِلاَّ هَالِكٌ، مَنِ اسْتَقَامَ فَإِلَى

الْجَنَّةِ، وَمَنْ زَلَّ فَإِلَى النَّارِ!]. 



از سخنانى است كه امام(ع)ايراد فرموده:

پس از جنگ‏«صفين‏»و«نهروان‏»در آن هنگام كه مردم را گرد آورد و به جهاد تحريص‏كرد و آنها مدتى سكوت كردند و به نداى امام پاسخ نگفتند فرمود:

شما را چه مى‏شود؟مگر لاليد؟(چرا سخن نمى‏گوئيد؟)گروهى گفتند:اى امير مؤمنان!

اگر تو حركت كنى در ركابت‏خواهيم بود.

امام فرمود: چرا چنين هستيد؟!هرگز به راه راست موفق نشويد!،و هيچگاه در راه حق قدم مگذاريد!

آيا در چنين شرائطى سزاوار است من شخصا به سوى ميدان نبرد حركت كنم(نه،)در اين موقع‏مى‏بايست مردمى از شما كه من از شجاعت و دلاوريش راضى باشم و
به او اطمينان داشته‏باشم به سوى دشمن بسيج‏شود.براى من سزاوار نيست كه لشكر،شهر،بيت المال، جمع‏آورى خراج،قضاوت بين مسلمانان و نظر و توجه به
حقوق مطالبه كنندگان را رها سازم وبا گروهى از لشكر به دنبال گروههاى ديگر خارج گردم و همچون تيرى در جعبه خالى اين‏طرف و آن طرف افتم.من همچون محور
سنگ آسيا هستم كه بايد در محل خود بمانم و همه اين امور پيرامون من و به وسيله من گردش كند.

اگر من(در اين شرايط خاص)از مركز خود دور شوم مدار همه كارها به هم ميريزد و نتيجه آن‏دگرگون ميگردد سوگند مى‏خورم كه اين پيشنهاد بد و نامتناسبى است.
بخدا سوگند!اگر اميد شهادت بهنگام برخورد با دشمن نداشتم-اگر چنين سعادتى نصيب‏من شود-بر مركب خويش سوار مى‏شدم و از شما فاصله ميگرفتم و مادام كه
نسيمها بسوى شمال وجنوب در حركتند(هيچگاه)بسراغ شما نمى‏آمدم چه شما بسيار طعنه‏زن، عيبجو،رويگردان‏از حق و پر مكر و حيله هستيد.تعداد فراوان شما با
كمى اجتماع افكارتان سودى نميبخشد،من‏شما را براه روشنى واداشتم كه جز افراد ناپاك در آن هلاك نگردند. آنكس كه در اين راه استقامت‏گزيد ببهشت‏شتافت،و
هر كس پايش لغزيد بجهنم واصل شد!


  آن كس براى تو بيند نظير
شود منكر ماه و هور و منير
چو مخلوق ديگر بخواند ترا
بپويد رهى اين چنين بر خطا
يقينا ترا او نبشناخته
بميدان غفلت همى تاخته‏
گواهى دهم با زبان و كلام‏
كه غافل بود او به سعى تمام‏  


  119/ كتاب شريف نهج  
Old-Moderator
Old-Moderator
پست: 802
تاریخ عضویت: جمعه ۲۸ دی ۱۳۸۶, ۴:۱۹ ب.ظ
سپاس‌های ارسالی: 1712 بار
سپاس‌های دریافتی: 2245 بار
تماس:

پست توسط محب فاطمه »

 [SIZE=85].     3- شناخت ائمّه حق و پيروى از آنان   


  به أهل البصرة على جهة اقتصاص الملاحم
ومن كلام له (عليه السلام)

خاطب به أهل البصرة على جهة اقتصاص الملاحم ؛ فَمَنِ اسْتَطَاعَ عِنْدَ ذلِكَ أَنْ يَعْتَقِلَ نَفْسَهُ عَلَى اللهِ، فَلْيَفْعَلْ، فَإِنْ أَطَعْتُمُوني فَإِنِّي حَامِلُكُمْ إِنْ شَاءَ اللهُ عَلَى سَبِيلِ الْجَنَّةِ، وَإِنْ كَانَ ذَا مَشَقَّة شَدِيدَة وَمَذَاقَة مَرِيرَة.

وَأَمَّا فُلاَنَةُ، فَأَدْرَكَهَا رَأْيُ الْنِّسَاءِ، وَضِغْنٌ غَلاَ فِي صَدْرِهَا كَمِرْجَلِ الْقَيْنِ، وَلَوْ دُعِيَتْ لِتَنَالَ مِنْ غَيْرِي مَا أَتَتْ إِلَيَّ، لَمْ تَفْعَلْ، وَلَهَا بَعْدُ حُرْمَتُهَا الاُْولَى، وَالْحِسَابُ عَلَى اللهِ.

منه: [في وصف الايمان]

سَبِيلٌ أَبْلَجُ الْمِنْهَاجِ، أَنْوَرُ السِّرَاجِ، فَبِالاِْيمَانِ يُسْتَدَلُّ عَلَى الصَّالِحَاتِ، وَبَالصَّالِحَاتِ يُسْتَدَلُّ عَلَى الاِْيمَانِ، وَبِالاِْيمَانِ يُعْمَرُ الْعِلْمُ، وَبِالْعِلْمِ يُرْهَبُ الْمَوْتُ، وَبِالْمَوْتِ تُخْتَمُ الدُّنْيَا، وَبِالدُّنْيَا تُحْرَزُ الاْخِرَةُ، وَإِنَّ الْخَلْقَ لاَ مَقْصَرَ لَهُمْ عَنِ الْقِيَامَةِ، مُرْقِلِينَ فِي مِضْمارِهَا إِلَى الْغَايَةِ الْقُصْوَى.

منه: [في حال أهل القبور في القيامة]

قَدْ شَخَصُوا مِنْ مُسْتَقَرِّ الاَْجْدَاث، وَصَارُوا إِلى مَصَائِرِ الْغَايَات]، لِكُلِّ دَار أَهْلُهَا، لاَ يَسْتَبْدِلُونَ بِهَا وَلاَ يُنْقَلُونَ عَنْهَا.
وَإِنَّ الاَْمْرَ بِالْمَعْرُوفِ، وَالنَّهْيَ عَنِ المُنكَرِ، لَخُلُقَانَ مِنْ خُلُقِ اللهِ سُبْحَانَهُ، وَإِنَّهُمَا لاَ يُقَرِّبَانِ مِنْ أَجَل، وَلاَ يَنْقُصَانِ مِنْ رِزْق.
وَعَلَيْكُمْ بِكِتَابِ اللهِ، فَإِنَّهُ الْحَبْلُ الْمَتِينُ، وَالنُّورُ الْمُبِينُ، وَالشِّفَاءُ النَّافِعُ، وَالرِّيُّ النَّاقِعُ، وَالْعِصْمَةُ لِلْمُتَمَسِّكِ، وَالنَّجَاةُ لَلْمُتَعَلِّقِ، لاَ يَعْوَجُّ فَيُقَامَ، وَلاَ يَزِيغُ فَيُسْتَعْتَبَ، وَلاَ تُخْلِقُهُ كَثْرَةُ الرَّدّ]، وَوُلُوجُ السَّمْع، مَنْ قَالَ بِهِ صَدَقَ، وَمَنْ عَمِلَ بِهِ سَبَقَ.

وقام إليه(عليه السلام) رجل فقال: أخبرنا عن الفتنة، وهل سألت عنها رسول الله(صلى الله عليه وآله)؟ فقال(عليه السلام):
لَمَّا أَنْزَلَ اللهُ سُبْحَانَهُ، قَوْلَهُ: (الم * أحَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْركُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَهُمْ لاَ يُفْتَنُونَ) عَلِمْتُ أَنَّ الْفِتْنَةَ لاَ تَنْزِلُ بِنَا وَرَسُولُ اللهِ(صلى الله عليه وآله) بَيْنَ أَظْهُرِنَا.
فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، مَا هذِهِ الْفِتْنَةُ الَّتي أَخْبَرَكَ اللهُ بِهَا؟

فَقَالَ: «يَا عَلِيُّ، إِنَّ أُمَّتِي سَيُفْتَنُونَ مِنْ بَعْدِي».
فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، أَوَلَيْسَ قَدْ قُلْتَ لِي يَوْمَ أُحُد حَيْثُ اسْتُشْهِدَ مَنِ اسْتُشْهِدَ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، وَحِيزَتْ عَنِّي الشَّهَادَةُ، فَشَقَّ ذلِكَ عَلَيَّ، فَقُلْتَ لِي: «أَبْشِرْ، فَإِنَّ الشَّهَادَةَ مِنْ وَرَائِكَ»؟.

فَقَالَ لي: «إِنَّ ذلِكَ لَكَذلِكَ، فَكَيْفَ صَبْرُكَ إِذَنْ»؟.
فَقُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، لَيسَ هذَا مِنْ مَوَاطِنِ الصَّبْرِ، وَلكِنْ مِنْ مَوَاطِنِ البشرى وَالشُّكُرِ.

وَقَالَ: «يَا عَلِيُّ، إِنَّ الْقَوْمَ سَيُفْتَنُونَ بِأَمْوَالِهمْ، وَيَمُنُّونَ بِدِينِهِم عَلَى رَبِّهِمْ، وَيَتَمَنَّوْنَ رَحْمَتَهُ، وَيَأْمَنُونَ سَطْوَتَهُ، وَيَسْتَحِلُّونَ حَرَامَهُ بِالشُّبُهَاتِ الْكَاذِبَةِ، وَالاَْهْوَاءِ السَّاهِيَةِ، فَيَسْتَحِلُّونَ الْخَمْرَ بِالنَّبِيذِ، وَالسُّحْتَ بِالْهَدِيَّةِ، وَالرِّبَا بِالْبَيْعِ».

قُلْتُ: يَا رَسُولَ اللهِ، فَبِأَيِّ الْمَنَازِلِ أُنْزِلُهُمْ عِنْدَ ذلِكَ؟ أَبِمَنْزِلَةِ رِدَّة، أَمْ بِمَنْزِلَةِ فِتْنَة؟
فَقَالَ: «بِمَنْزِلَةِ فِتْنَة».  



از سخنان امام(ع)و در آن اهل بصره را مخاطب ساخته و از پيشامدهاى آينده آنها را آگاه نموده است

آن كس كه مى‏تواند خويشتن را وقف بر اطاعت پروردگار سازد،بايد چنين كند،اگراز دستور من پيروى كنيد من به خواست‏خدا شما را به سوى بهشت‏خواهم برد-هر چند كه راه‏بهشت پر مشقت و تلخيهائى كه به همراه دارد-(اما فلان زن عايشه)خيالات و افكار زنانه دامنش‏را گرفت و كينه‏اى كه در سينه خود پنهان مى‏داشت همچون بوته آهنگران كه آهن در آن ذوب‏گردد به غليان آمد،اگر او را دعوت مى‏كردند كه مانند همين كار را در باره غير من انجام‏دهد،نمى‏كرد.با اينحال(در نظر من)همان احترام نخستينش برقرار و حسابش با خدا است!.توصيف ايمان‏قسمتى از اين سخن است:(ايمان)روشنترين راه است و نورانى‏ترين چراغ. انسان درپرتو ايمان راه اعمال به صالح مى‏يابد و با اعمال شايسته راه به ايمان(و اين دو در يكديگر تاثيردارند)به وسيله ايمان كاخ علم و دانش آباد خواهد شد،و باعلم هراس از مرك(و مسئوليتهاى پس‏از آن)حاصل مى‏گردد.با مرك دنيا پايان مى‏گيرد،و با دنيا مى‏توان آخرت را بدست آورد.

و با بر پا شدن قيامت‏بهشت نزديك مى‏گردد و جهنم براى بد كاران آشكار مى‏شود مردم به جزقيامت توقفگاهى ندارند و به سرعت‏به سوى آن سر منزل آخرين،رهسپار مى‏گردند.

چگونگى حال مردگان در قيامت‏قسمتى ديگر از اين سخن است:از قبرها خارج شده و به سوى سر منزل آخرين رهسپارگرديده‏اند،هر كدام از(بهشت و جهنم)ساكنانى دارند كه تبديل و تحول در آن نيست و از آن‏به جاى ديگر انتقال نمى‏يابند.

امر به معروف و نهى از منكر دو صفت از صفات خداوندند كه نه اجل و سر آمد زندگى‏كسى را نزديك مى‏كنند و نه از روزى كسى مى‏كاهند،كتاب خدا را محكم بگيريد زيرا«رشته‏اى‏است محكم و نورى است آشكار»داروى شفا بخش و پر منفعت و سيراب كننده‏اى است كه‏عطش(تشنگان حقيقت)را فرو مى‏نشاند.هر كس به آن تمسك جويد او را نگاه مى‏دارد و هر كس‏به دامنش چنك زند نجاتش مى‏دهد،كژى در آن راه ندارد تا نياز به راست نمودن داشته باشد ومنحرف نمى‏گردد و خطا نمى‏كند تا پوزش بطلبد.

تكرارش موجب كهنگى و يا ناراحتى سامعه نگردد(و هر قدر آنرا بخوانند و تكرار كنندباز روحپرورتر است و شيرينيش دلپذيرتر)«كسى كه با قرآن سخن بگويد راست گفته،و آن‏كس كه به آن عمل كند(بر دگران)پيشى گرفته...در اينجا مردى به پا خاسته گفت:اى امير مؤمنان(ع)!ما را از فتنه آگاه ساز!و آيا در اين‏باره از پيامبر(ص)پرسشى نموده‏اى امام(ع) فرمود:

آنگاه كه خداوند اين آيه را« الم احسب الناس ان يتركوا ان يقولوا آمنا او هم لا يفتنون‏» «آيا مردم خيال مى‏كنند همينكه مى‏گويند ايمان آورديم بدون آزمايش رها مى‏شوند نازل‏فرمود(و من)مى‏دانستم تا زمانى كه پيامبر(ص)در بين ما است آزمايش(نهائى نمى‏شويم،پرسيدم اى رسولخدا(ص)پس منظور از اين آزمايش و«فتنه‏»چيست كه خداوند تو را آگاه‏ساخته؟

فرمود:«اى على!پس از من پيروانم در بوته آزمايش قرار مى‏گيرند»عرض كردم اى پيامبر خدا(ص)مگر نه اين است كه در جنك احد پس از آنكه افرادى شهيدشدند و من از اينكه به سعادت شهادت نرسيده بودم ناراحت‏شدم به من فرمودى‏«بشارت بادبر تو كه سر انجام شهيد خواهى شد»در پاسخم فرمود:«آن گفته درست است ولى بگو در آن موقع چگونه صبر خواهى كرد؟

عرض كردم چنين موردى از موارد«صبر»نيست،بلكه از موارد بشارت و شكر است(شهادت‏نعمت است نه مصيبت)آنحضرت به من فرمود،اى على اين مردم پس از من با ثروتشان آزمايش‏مى‏گردند و ديندار بودن را منتى بر خدا قرار مى‏دهند،و با اين حال انتظار رحمتش دارند و ازقدرت و خشمش خود را در امان مى‏بينند حرام او را با شبهات دروغين و هوسهاى غفلت راحلال مى‏شمردند،شراب را به نام‏«نبيذ»،«رشوه‏»را بنام‏«هديه‏»و«ربا»را به اسم‏«تجارت‏»حلال مى‏دانند.گفتم اى پيامبر كار آنها را در چه مرتبه‏اى قرار دهم؟آيا به منزله ارتداد وبازگشت از دين و يا در مرحله فتنه و آزمايش بدانم؟فرمود:«در مرحله آزمايش و فتنه بدان‏»

  گمراهى از چه گذاريد پاى‏
نباشد پسنديده‏اى نيكراى‏
كه عترت ز آل نبىّ و رسول
ميان شما باد، و آمد قبول‏
به كورى زنيد از چه خود را همى‏
به زخم شما كى بود مرهمى‏
همان عترت و خاندان بزرگ
همان بندگان خداى سترگ‏
به خلق جهان قائد و رهبراند
ز مخلوق ديگر يقين  



  156/ كتاب شريف نهج  
Old-Moderator
Old-Moderator
پست: 802
تاریخ عضویت: جمعه ۲۸ دی ۱۳۸۶, ۴:۱۹ ب.ظ
سپاس‌های ارسالی: 1712 بار
سپاس‌های دریافتی: 2245 بار
تماس:

پست توسط محب فاطمه »

 4- پارسايي 


  خطبة له (عليه السلام)

[يحمدالله ويثني على نبيه ويوصي بالزهد والتقوى]

الْحَمْدُ لله الْفَاشِي حَمْدُهُ، وَالْغَالِبِ جُنْدُهُ، وَالْمُتَعَالِي جَدُّهُ.
أحْمَدُهُ عَلَى نِعَمِهِ التُّؤَامِ، وَآلاَئِهِ الْعِظَامِ، الَّذِي عَظُمَ حِلْمُهُ فَعَفَا، وَعَدَلَ فِي كُلِّ مَا قَضَى، وَعَلِمَ مَا يَمْضِي وَمَا مَضَى، مُبْتَدِعِ الْخَلاَئِقِ بِعِلْمِهِ، وَمُنْشِئِهِمْ بِْحُكْمِهِ، بِلاَ اقْتِدَاء وَلاَ تَعْلِيم، وَلاَ احْتِذَاء لِمِثَالِ صَانِع حَكِيم، وَلاَ إِصابَةِ خَطَأ، وَلاَ حَضْرَةِ مَلاَ

[الرسول الاعظم(صلى الله عليه وآله وسلم)]
وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، ابْتَعَثَهُ وَالنَّاسُ يَضْرِبُونَ فِي غَمْرَة، وَيَمُوجُونُ فِي حَيْرَة، قَدْ قَادَتْهُمْ أَزِمَّةُ الْحَيْنِ، وَاسْتَغْلَقَتْ عَلَى أَفْئِدَتِهِمْ أَقْفَالُ الرَّيْنِ.

[الوصية بالزهد والتقوى]

أُوصِيكُمْ عِبَادَ اللهِ بِتَقْوَى اللهِ، فَإِنَّهَا حَقُّ اللهِ عَلَيْكُمْ، وَالْمُوجِبَةُ عَلَى اللهِ حَقَّكُمْ، وَأَنْ تَسْتَعِينُوا عَلَيْهَا بِاللهِ، وَتَسْتَعِينُوا بِهَا عَلَى اللهِ، فَإِنَّ الْتَّقْوَى فِي الْيَوْمِ الْحِرْزُ وَالْجُنَّةُ، وَفِي غَد الطَّرِيقُ إِلَى الْجَنَّةِ، مَسْلَكُهَا وَاضِحٌ، وَسَالِكُهَا رَابحٌ، وَمُسْتَوْدَعُهَاحَافِظٌ، لَمْ تَبْرَحْ عَارِضَةً نَفْسَهَا عَلَى الاُْمَمِ الْمَاضِينَ وَالْغَابِرينَ لِحَاجَتِهِمْ إِلَيْهَا غَداً، إِذَا أَعَادَ اللهُ مَا أَبْدَى، وَأَخَذَ مَا أَعْطَى، وَسَأَلَ عَمَّا أَسْدَى.

فَمَا أَقَلَّ مَنْ قَبِلَهَا، وَحَمَلَهَا حَقَّ حَمْلِهَا! أُولئِكَ الاَْقَلُّونَ عَدَداً، وَهُمْ أَهْلُ صِفَةِ اللهِ سُبْحَانَهُ إِذْ يَقُولُ: (وَقَلِيلٌ مِنْ عِبَادِيَ الشَّكُورُ)
فَأَهْطِعُوا، بِأَسْمَاعِكُمْ إِلَيْهَا، وأكظّوا، بِجِدِّكُمْ عَلَيْهَا، وَاعْتَاضُوهَا مِنْ كُلِّ سَلَف خَلَفاً، وَمِنْ كُلِّ مُخَالِف مُوَافِقاً.
أَيْقِظُوا بِهَا نَوْمَكُمْ، واقْطَعُوا بِهَا يَوْمَكُمْ، وَأَشْعِرُوهَا قُلُوبَكُمْ، وَارْحَضُوا، بِهَا ذُنُوبَكُمْ، وَدَاوُوا بِهَا الاَْسْقَامَ، وَبَادِرُوا بِهَا الْحِمَامَ، وَاعْتَبِرُوا بِمَنْ أَضَاعَهَا، وَلاَ يَعْتَبِرَنَّ بِكُمْ مَنْ أَطَاعَهَا.

أَلاَ وصُونُوهَا وَتَصَوَّنُوا بِهَا، وَكُونُو عَنِ الدُّنْيَا نُزَّاهاً، وَإِلَى الاْخِرَةِ وُلاَّهاً.
وَلاَ تَضَعُوا مَنْ رَفَعَتْهُ التَّقْوَى، وَلاَ تَرْفَعُوا مَنْ رَفَعَتْهُ الدُّنْيَا، وَلاَ تَشِيمُوا بَارِقَهَا، وَلاَ تَسْمَعُوا نَاطِقَهَا، وَلاَ تُجِيبُوا نَاعِقَهَا، وَلاَ تَسْتَضِيئُوا بِإِشْرَاقِهَا، وَلاَ تُفْتَنُوا بِأَعْلاَقِهَا[20]، فَإِنَّ بَرْقهَا خَالِبٌ، وَنُطْقَهَا كَاذِبٌ، وَأَمْوَالَهَا مَحْرُوبةٌ، وَأَعْلاَقَهَا مَسْلُوبَةٌ.

أَلاَ وَهِيَ الْمُتَصَدِّيَة، الْعَنُونُ، وَالْجَامِحَةُ الْحَرُونُ، وَالْمَائِنَةُ الْخَأُون، وَالْجَحُودُ الْكَنُودُ، وَالْعَنُودُ الصَّدُودُ، وَالْحَيُودُ الْمَيُودُ.
حَالُهَا انْتِقَالٌ، وَوَطْأَتُهَا زِلْزَالٌ، وَعِزُّهَا ذُلٌّ، وَجِدُّهَا هَزْلٌ، وَعُلْوُهَا سُفْلٌ، دَارُ حَرَب وَسَلَب، وَنَهْب وَعَطَب، أَهْلُهَا عَلَى سَاق وَسِيَاق، وَلَحَاق وَفِرَاق.

قَدْ تَحَيَّرَتْ مَذَاهِبُهَا، وَأَعْجَزَتْ مَهَارِبُهَا، وَخَابَتْ مَطَالِبُهَا، فَأَسْلَمَتْهُمُ الْمَعَاقِلُ، وَلَفَظَتْهُمُ الْمَنَازِلُ، وَأَعْيَتْهُمُ الْـمَحَاوِلُ: فَمِنْ نَاج مَعْقُور، وَلَحْم مَجْزُور، وَشِلْو] مَذْبُوح، وَدَم مَسْفُوح، وَعَاضّ عَلَى يَدَيْهِ، وَصَافِق لِكَفَّيْهِ، وَمُرْتَفِق بِخَدَّيْهِ، وَزَار عَلَى رَأْيِهِ، وَرَاجِع عَنْ عَزْمِهِ، وَقَدْ أَدْبَرَتِ الْحِيلَةُ، وَأَقْبَلَتِ الْغِيلَةُ، (وَلاَتَ حِينَ مَنَاص).
هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ! قَدْ فَاتَ مَا فَاتَ، وَذَهَبَ مَا ذَهَبَ، ومَضَتِ الدُّنْيَا لِحَالِ بَالِهَا، (فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ وَالاَْرْضُ وَمَا كَانُوا مُنْظَرِينَ). 


از خطبه‏هاى امام(ع)كه در آن پس از حمد خداوند،ثناى بر پيامبر،توصيه به زهد و تقوا مى‏كند.

ستايش ويژه خداوندى است كه حمد و ثنايش همه جا را گرفته،سپاهش پيروز ومجد عظمتش متعالى است.

او را به خاطر نعمت‏هاى پى در پى و به هم پيوسته و عظيمش مى‏ستايم،همان خداوندى‏كه حلمش زياد است و عفو مى‏كند،و در فرمانش دادگر،و از گذشته و آينده مطلع است، با دانش نا محدودش جهانيان را هستى بخشيده،و با حكمتش آنها را به وجود آورده،بدون‏اين كه در اين راه از كسى پيروى كند و يا دانش و تجربه‏اى آموزد و يا از نمونه و مانندى‏كه از شخص حكيمى صادر گردد تبعيت نمايد،در اين طريق خطا و اشتباهى برايش پيش‏نيامده،و نيز به هنگام خلقت جمعيتى حضور نداشته‏اند(تا با همكارى و مشاوره با آنان خلقت‏را تحقق بخشد.

پيامبر بزرك‏گواهى مى‏دهم كه‏«محمد(ص)»بنده و فرستاده او است،وى را زمانى مبعوث ساخت‏كه مردم در غرقاب گناه و جهالت‏سخت فرو رفته بودند،و در حيرت و سرگردانى به سرمى‏بردند.افسار هلاكت،آن‏ها را مى‏كشيد و پرده‏هاى ضلالت و گمراهى چهره عقلشان راپوشيده بود و بر جان و دلشان قفل زده شده بود.

توصيه به وارستگى و تقوااى بندگان خدا!شما را به تقوا و پرهيزكارى سفارش مى‏كنم،زيرا كه آن حق‏خداوند بر شما است،كه خود موجب حق شما بر خداوند خواهد بود(كه در پرتو آن استحقاق‏پاداش خواهيد يافت)،براى رسيدن به تقوا از خداوند يارى جوئيد،و براى يافتن حق پاداش‏بر خداوند،از تقوا كمك بگيريد،زيرا پرهيزكارى امروز سپر بلا است و فردا راه رسيدن به‏بهشت،جاده تقوا واضح و روشن،و پوينده آن سود فراوان خواهد برد،و امانت دارش(خدا) حافظ آن خواهد بود،پرهيزكارى همواره خود را به امت‏ها گذشته و آينده عرضه‏مى‏دارد،زيرا فرداى قيامت‏به آن نيازمندند،همان فردائى كه آفريدگار آن چه را آفريده بازميگرداند،و آن چه را عطا كرده باز مى‏ستاند،و در باره همه نعمتها باز خواست مى‏كند.

آه!چه كمند كسانى كه تقوا را بپذيرند و آنچنان كه بايد آن را تحمل كنند،آنها تعدادشان‏بسيار كم است،و شايسته توصيفى هستند كه خداوند(در قرآن)مى‏فرمايد: و قليل من عبادى‏الشكور :(اندكى از بندگان من سپاسگزارند)گوش جان خويش را براى شنيدن نداى تقواباز كنيد!و با جديت،براى بدست آوردن آن تلاش نمائيد.تقوا را بجاى آن چه از دست رفته‏قرار دهيد و به عوض هر كار مخالفى(كه انجام مى‏داديد)بپذيريد،با پرهيزكارى، خواب‏خويش را تبديل به بيدارى كنيد،و روز را با آن طى نمائيد-قلوب خود را از آن مالامال‏سازيد،و با آن خود را از گناهان شستشو دهيد،بيماريهاى جان را با آن مداوا،و خويش‏را با آن آماده سفر بجهان ديگر گردانيد و بسوى آن بشتابيد،و از كسانى كه تقوا را ضايع‏كرده‏اند عبرت ديگران عبرت گيريد.

نكند شما باعث عبرت ديگران شويد!به هوش باشيد!تقوا را حفظ كنيد و خويشتن راهم در پرتو آن حفظ نمائيد.در برابر دنيا خويشتن‏دار و در برابر آخرت دلباخته باشيد، آن كس را كه تقوا بلند مرتبه ساخت‏خوار مشمريد-و آنكه دنيا عزتش داده ارجمندش‏مخوانيد!زرق و برق دنيا توجه شما را جلب نكند و به سخن آن كس كه ترغيب به دنيامى‏كند گوش فرا مدهيد و به ندايش پاسخ مگوئيد.از فروغ و درخشندگى ظاهريش‏روشنائى مجوئيد،و مفتون اشياء نفيس و گرانقدرش نگرديد كه زرق و برقش نيرنگ است‏و سخنش دروغ! اموال و ثروتش(به زودى)يغماى غارت‏گران،متاع‏گران قيمتش غنيمت دزدان‏خواهد بود.

آگاه باشيد!دنيا همچون روسپى زنى است هوس انگيز كه خود را نشان مى‏دهدو مردان را مى‏فريبد و سپس با نفرت پشت مى‏كند،و همچون مركبى سركش است كه بهنگام‏حركت و تاخت از رفتار باز مى‏ايستد.

دروغگوئى است‏خيانت پيشه،ناسپاسى است‏حق نشناس،دشمنى است فاصله‏گير،پشت كننده‏اى است مضطرب،حالش دگرگونى،جاى گامهايش لرزان،عزتش ذلت،كارهاى جديدش بازى و شوخى و بلنديش عين سقوط است.!سراى جنگ و غارتگرى،و تبهكارى و هلاكت است،سر منزل نا آرامى و حركت،و ديدار و جدائى است،راههايش‏حيرت‏زا، گريزگاهايش بى‏گذر،و مقاصدش نوميد كننده است.

دژهاى محكمش صاحبان خود را تسليم مرك مى‏كند،خانه‏ها آنان را بيرون مى‏اندازندو تيز بينى آنها را خسته مى‏سازد.(با نگاهى هوشمندانه انسان‏ها از اين گروهها خارج نيستند): يانجات يافته‏اى مرجوح،و يا داراى بدنى پاره پاره،دسته‏اى سرشان از تن جدا،ودسته‏اى غرقه به خونند،ديگرى انگشتان را مى‏گزد و جمعى دست‏ها از دريغ و حسرت به هم‏مى‏مالند، برخى سر را بر روى دستها گذارده بفكر فرو رفته‏اند عده‏اى بر اشتباهات خود تاسف‏مى‏خورند و خويش را محكوم مى‏كنند،و پاره‏اى از تصميم خود باز گشته.اما راه فرارو هر نوع حيله بسته شده و ناگهان دنيا آنها را غافلگير مى‏سازد.

كار از كار گذشته و عمر گرانبها نا بجا هدر رفته است،هيهات!هيهات!ديگرچه سود.آن چه بايد از دست نرود رفت،و گذشته‏ها گذشت،و گيتى به ميل خود سپرى شد.

«نه آسمان بر آن‏ها گريست و نه زمين،و به آن‏ها هيچ مهلتى داده نشد»(سوره‏«دخان‏»آيه:29.)



  191/ نهج البلاغه  
Old-Moderator
Old-Moderator
پست: 802
تاریخ عضویت: جمعه ۲۸ دی ۱۳۸۶, ۴:۱۹ ب.ظ
سپاس‌های ارسالی: 1712 بار
سپاس‌های دریافتی: 2245 بار
تماس:

پست توسط محب فاطمه »

 5- مطابقت عمل با عقيده  


  خطبة له (عليه السلام)

في أوّل خلافته

إنَّ اللهَ سُبْحَانَهُ أَنْزَلَ كِتَاباً هَادِياً بَيَّنَ فِيهِ الْخَيْرَ وَالْشَّرَّ; فَخُذُوا نَهْجَ الْخَيْرِ تَهْتَدُوا، وَاصْدِفُوا عَنْ سَمْتِ الشَّرِّ تَقْصِدُوا.

الْفَرَائِضَ الْفَرائِضَ! أَدُّوهَا إلَى اللهِ تُؤَدِّكُمْ إِلَى الْجَنَّةِ. إنَّ اللهَ تَعالَى حَرَّمَ حَرَاماً غَيْرَ مَجْهُول، [ وَأَحَلَّ حَلاَلاً غَيْرَ مَدْخُول ]،

وَفَضَّلَ حُرْمَةَ الْمُسْلِمِ عَلَى الْحُرَمِ كُلِّهَا، وَشَدَّ بِالاِْخْلاَصِ وَالتَّوحِيدِ حُقُوقَ الْمُسْلِمِينَ فِي مَعَاقِدِهَا، فَالْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ إِلاَّ بِالْحَقِّ، وَلاَ يَحِلُّ

أَذَى الْمُسْلِمِ إِلاَّ بَمَا يَجِبُ.

بَادِرُوا أَمْرَ الْعَامَّةِ وَخَاصَّةَ أَحَدِكُمْ وَهُوَ الْمَوْت، فَإنَّ النَّاسَ أَمَامَكُمْ، وَإِنَّ السَّاعَةَ تَحْدُوكُمْ مِنْ خَلْفِكُمْ، تَخَفَّفُوا تَلْحَقُوا، فَإنَّمَا يُنْتَظَرُ بِأَوَّلِكُمْ آخِرُكُمْ.

اتَّقُوا اللهَ فِي عِبَادِهِ وَبِلاَدِهِ، فَإنَّكُمْ مَسْؤُولُونَ حَتَّى عَنِ الْبِقَاعِ وَالْبَهَائِمِ، أَطِيعُوا اللهَ وَلاَ تَعْصُوهُ، وَإِذَا رَأَيْتُمُ الْخَيْرَ فَخُذُوا بِهِ، وَإذَا رَأَيْتُمُ الشَّرَّ فَأَعْرِضُوا عَنْهُ. 



از خطبه‏هاى امام(ع) كه در آغاز خلافتش ايراد فرموده است.

خداوند كتابى هدايت كننده و راهنما(براى انسان‏ها)فرستاده،نيكى و بدى-خير و شررا آشكارا در آن بيان فرمود-بنابراين راه خير و نيكى را در پيش گيريد كه هدايت ميشويد،واز شر و بدى اعراض كنيد تا در جاده مستقيم قرار گيريد.

 !فرائض! در انجام آنها كوتاهى نكنيد كه شما را بسوى بهشت ميبرند، 

خداوندمحرماتى قرار داده كه بر كسى پوشيده نيست،و آنچه را حلال فرموده در آن عيبى ديده نميشود.

احترام مسلمان از تمام آنچه در پيشگاهش محترم است‏بالاتر شمرده،و حفظ حقوق مسلمانان رابوسيله اخلاص و توحيد،تضمين كرده است.

 «مسلمان كسى است كه مسلمانان از زبان و دستش در امان باشند،مگر آن جاكه حق اقتضاء كند» 

و آزار رساندن به هيچ مسلمانى جز در مواردى كه موجبى(به حكم خدا)داشته باشد روا نيست.

به سوى امر همگانى يعنى مرگ كه مخصوص يكايك شما است مبادرت ورزيد.مردم‏ديگر پيشاپيش شما مى‏روند و قيامت از پشت‏سر شما بانك ميزند(و بپيش

ميراند)«سبكبار گرديدتا به قافله ملحق شويد»!،كه پيشينيان در انتظار بازمانده‏گانند (تا همه از دنيا كوچ كنند و درقيامت مبعوث گردند).

 از خدا بترسيد و تقوا پيشه كنيد كه شما در پيشگاه خداوند مسئول بندگان و شهرهاو آباديها هستيد،زيرا(از همه چيز)حتى از خانه‏ها و حيوانات باز پرسى خواهيد شد. 

خداى را اطاعت كنيد و او را عصيان نمائيد.هر نيكى مشاهده كرديد آنرا انتخاب كنيد و اگرشر و بدى يافتيد از آن اعراض نمائيد.

  167/ نهج البلاغه  
Old-Moderator
Old-Moderator
پست: 802
تاریخ عضویت: جمعه ۲۸ دی ۱۳۸۶, ۴:۱۹ ب.ظ
سپاس‌های ارسالی: 1712 بار
سپاس‌های دریافتی: 2245 بار
تماس:

پست توسط محب فاطمه »

 6- انجام فرائض  


  الله ويثني على نبيّه ويعظ بالتقوى

من خطبة له (عليه السلام)
[يحمد الله ويثني على نبيّه ويعظ بالتقوى]
[حمد الله]


أَحْمَدُهُ شُكْراً لاِِنْعَامِهِ، وَأَسْتَعِينُهُ عَلَى وَظَائِفِ حُقُوقِهِ، عَزِيزَ الْجُنْدِ، عَظِيمَ الْـمَجْدِ.

[الثناء على النبي]

وَأَشهَدُ أنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ، دَعَا إِلَى طَاعَتِهِ، وَقَاهَرَ أَعْدَاءَهُ جِهَاداً عَنْ دِينِهِ، لاَ يَثْنِيهِ عَنْ ذلِكَ اجْتَِماعٌ على تَكْذِيبِهِ، وَالِْتمَاسٌ لاِِطْفَاءِ نُورِهِ.

[العظة بالتقوى]

فَاعْتَصِمُوا بِتَقْوَى اللهِ، فَإِنَّ لَهَا حَبْلاً وَثِيقاً عُرْوَتُهُ، وَمَعْقِلاً[1] مَنِيعاً ذِرْوَتُهُ[2]، وَبَادِرُوا الْمَوْتَ[3] وَغَمَرَاتِهِ[4]، وَامْهَدُوا[5] لَهُ قَبْلَ حُلُولِهِ، وأَعِدُّوا لَهُ قَبْلَ نُزُولِهِ، فَإِنَّ الْغَايَةَ الْقِيَامَةُ، وَكَفَى بِذلِكَ وَاعِظاً لِمَنْ عَقَلَ، وَمُعْتَبَراً لِمَنْ جَهِلَ! وَقَبْلَ بُلُوغِ الْغَايَةَ مَا تَعْلَمُونَ مِنْ ضِيقِ الاَْرْمَاسِ[6]، وَشِدَّةِ الاِْبْلاَسِ[7]، وَهَوْلِ الْمُطَّلَعِ[8]، وَرَوْعَاتِ الْفَزَعِ، وَاخْتلاَفِ الاَْضْلاَعِ[9]، وَاسْتِكَاكِ الاَْسْمَاعِ[10]، وَظُلْمَةِ اللَّحْدِ، وَخِيفَةِ الْوَعْدِ، وغَمِّ الضَّرِيحِ[11]، وَرَدْمِ الصَّفِيحِ[12].

فَاللهَ اللهَ عِبَادَ اللهِ! فَإِنَّ الْدُّنْيَا مَاضِيَةٌ بكُمْ عَلَى سَنَن[13]، وَأَنْتُمْ وَالسَّاعَةُ فِي قَرَن[14]، وَكَأَنَّهَا قَد جَاءَتْ بِأَشْرَاطِهَا[15]، وَأَزِفَتْ[16] بِأَفْرَاطِهَا[17]، وَوَقَفَتْ بِكُمْ عَلَى سِراطِهَا، وَكَأنَّهَا قَدْ أَشْرَفَتْ بِزَلاَزِلِهَا، وَأَنَاخَتْ بِكَلاَكِلِهَا[18]، وَانْصَرَمَتِ[19] الدُّنْيَا بِأَهْلِهَا، وَأَخْرَجَتْهُمْ مَنْ حِضْنِهَا، فَكَانَتْ كَيَوْم مَضَى وَشَهْر انْقَضَى، وَصَارَ جَدِيدُهَا رَثّاً[20]، وَسَمِينُهَا غَثّاً[21]، فِي مَوْقِف ضَنْكِ الْمَقَامِ، وَأُمُور مُشْتَبِهَة عِظَام، ونَار شَدِيد كَلَبُهَا[22]، عَال لَجَبُهَا[23]، سَاطع لَهَبُهَا، مُتَغَيِّظ[24] زَفِيرُهَا[25]، مُتَأَجِّج سَعِيرهَا، بَعِيد خُمُودُهَا، ذَاك[26] وُقُودُهَا، مَخُوف وعِيدُهَا، عُم قَرارُهَا[27]، مُظْلِمَة أَقْطَارُهَا، حَامِيَة قُدُورُهَا، فَظِيعَة أُمُورُهَا.

(وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَراً)، قَدْ أُمِنَ الْعَذَابُ، وَانْقَطَعَ الْعِتَابُ، وَزُحْزِحُوا عَنِ النَّارِ، وَاطْمَأَنَّتْ بِهِمُ الدّارُ، وَرَضُوا المَثْوَى وَالْقَرَارَ، الَّذِينَ كَانَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا زَاكِيةً، وَأَعْيُنُهُمْ بَاكِيَةً، وَكَانَ لَيْلُهُمْ فِي دُنْيَاهُمْ نَهَاراً، تَخَشُّعاً وَاسْتِغفَاراً، وَكَانَ نَهَارُهُمْ لَيْلاً، تَوَحُشّاً[28] وَانَقِطَاعاً، فَجَعَلَ اللهُ لَهُمُ الْجَنَّةَ [مَآباً، وَالْجَزَاءَ] ثَوَاباً،(وَكَانُوا أَحَقَّ بِهَا وَأَهْلَها) في مُلْك دَائِم، وَنَعِيم قَائِم.

فَارْعَوْا عِبَادَ اللهِ مَا بِرِعَايَتِهِ يَفُوزُ فَائِزُكُمْ، وَبِإضَاعَتِهِ يَخْسَرُ مُبْطِلُكُمْ، وَبَادِرُوا آجَالَكُمْ بأَعْمَالِكُمْ، فَإِنَّكُمْ مُرْتَهَنُونَ بِمَا أَسْلَفْتُمْ، وَمَدِينُونَ بِمَا قدَّمْتُمْ، وَكَأَنْ قَدْ نَزَلَ بِكُمُ الْـمَخُوفُ، فَلاَ رَجْعَةً تَنَالُونَ، وَلاَ عَثْرَةً تُقَالُونَ.

اسْتَعْمَلَنَا اللهُ وَإِيَّاكُمْ بِطَاعَتِهِ وَطَاعَةِ رَسُولِهِ، وعَفَا عَنَّا وَعَنْكُمْ بِفَضْلِ رَحْمَتِهِ.

الْزَمُوا الاَْرْضَ[29]، وَاصْبِروُا عَلَى الْبَلاءِ، وَلاَ تُحرِّكُوا بأَيْدِيكُمْ وَسُيُوفِكُمْ [فِي ]هَوَى أَلْسِنَتِكُمْ، وَلاَ تَسْتَعْجِلُوا بِمَا لَمْ يُعَجِّلْهُ اللهُ لَكُمْ، فَإِنّهُ مَنْ مَاتَ مِنْكُمْ عَلَى فِرَاشِهِ وَهُوَ عَلَى مَعْرِفَةِ حَقِّ رَبِّهِ عَزَّوَجَلّ وَحَقِّ رَسُولِهِ وَأَهْلِ بَيْتِهِ صَلَوَاتُ اللهِ عَلَيْهِ وَعَلَيْهِمْ مَاتَ شَهِيداً، وَوَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللهِ، واسْتَوْجَبَ ثَوَابَ مَا نَوَى مِنْ صَالِحِ عَمَلِهِ، وَقَامَتِ النِّيَّةُ مَقَامَ إِصْلاَتِهِ لِسَيْفِهِ[30]، فإِنَّ لِكُلِّ شَيْء مُدَّةً وَأَجَلاً.  


از خطبه‏هاى امام(ع)كه در آن از:حمد خداوند،تمجيد پيامبر موعظه و اندرز سخن به ميان آورده است.[1]

ستايش خداوندخداوند را به پاس بخشيدن نعمتهايش مى‏ستايم.و بر انجام فرمانش از او يارى‏ميجويم خداوندى كه سپاهيانش نيرومند،و مجد و عظمتش بزرك است.

پيامبر راستين

گواهى مى‏دهم كه محمد صلى الله عليه و آله و سلم بنده و فرستاده او است،انسانها را به اطاعت از حق‏دعوت فرمود،و با دشمنان خدا در راه دين پيكار كرد و پيروز شد،و هيچگاه هماهنگى واتحاد دشمنانش در تكذيب و خاموش ساختن نور او،وى را از كوشش در راه آئينش بازنداشت.

اندرز به تقوا

بنابراين تقوا پيشه كنيد كه رشته‏اى است استوار،دستگيره‏اى است محكم و قله آن‏پناهگاهى است مطمئن.خود را براى مرك و پيشامدهاى هنگام آن،پيش از فرا رسيدنش‏آماده سازيد،و قبل از اينكه مرك شما را فرا گيرد آنچه لازمه روياروئى با آن است مهياكنيد:چه اينكه مرك پايان زندگى است كه منتهى به قيامت مى‏شود.و آن براى خردمندان‏پند و اندرز و براى جاهلان وسيله عبرت است(آرى)پيش از فرا رسيدنش خويش را مهيا كنيدبراى آنچه آگاهى داريد از:تنگى قبرها،شدت غم و اندوه،ترس از قيامت، بيمهاى‏مكرر،به هم ريختن و درهم فرو رفتن استخوانها،كر شدن گوشها،تاريكى لحد، وحشت‏از آينده،غم و اندوه در تنگناى گور و پوشاندن آن از سنگ و خاك.

زنهار!زنهار!شما را به خدا اى بندگان خدا دنيا با روش مخصوص خود بر شماخواهد گذشت، رشته شما و قيامت‏بهم پيوسته،و گويا علامتهاى آن فرا رسيده و با تمام‏بلاها و نشانه‏هايش نزديك شده است،گوئى شما را در طريق خود متوقف ساخته،زلزله-هايش در شرف وقوع است و سينه بر زمين گذارده،دنيا از اهل خويش بريده و آنها را ازآغوش گرم خود خارج ساخته است.زندگى بر آنان(كه رفتند)چون روزى بود كه گذشت‏و يا ماهى كه سپرى شد تازه‏هاى آن كهنه شده،و فربه‏هايش لاغر گرديده‏در جايگاهى تنگ،در ميان مشكلاتى بزرك، آتشى پر شور،كه صداى زبانه‏هايش‏وحشتزا و شراره‏هايش تا دل آسمان زبانه مى‏كشد،غرشش پر هيجان،فروزنده و گدازنده‏و خاموشيش بسيار دور،آتشگيره‏اش مشتعل،تهديدش خوف‏ناك،قرارگاهش‏تاريگ،اطراف و جوانبش تيره و ظلمانى،ديگ‏هاى جوشانش سخت داغ، و اوضاعش‏سخت وحشتناك(اين جايگاه گناهكاران است)

 (اما)«پرهيزكاران را گروه،گروه بسوى بهشت رهنمون مى‏شوند»(زمر-71.)  

از كيفر و عذاب ايمنند،و از سرزنش‏ها آسوده،و از آتش بر كنارند،در خانه‏هاى‏مطمئن قرار گرفته،و از اين قرارگاه خشنودند،اينها كسانى هستند كه در دنيا كردارشان‏پاك،چشمانشان گريان،شبهايشان در دنيا در اثر خشوع و استغفار روز،و روزشان از بيم(گناه)شب بوده است.و خداوند بهشت را سر منزل(شادمانى آنها)قرار داده است،آنها سزاوار اين نعمت و شايسته آن بودند و در اين خانه جاودانى،در ميان نعمتهاى پايدار ونابود نشدنى قرار خواهند داشت.

انجام فرائض

بنا بر اين اى بندگان خدا!مراقب چيزى باشيد كه رستگاران با رعايتش به رستگارى‏رسيدند و تبهكاران با ضايع ساختنش در خسران و زيان قرار گرفتند.پيش از آنكه مرگتان فرارسد خويش را با اعمالتان آماده سازيد چه اينكه شما در گرو كارهائى هستيد كه پيشتر انجام‏داده‏ايد،و مديون كردارى هستيد كه از پيش فرستاده‏ايد.

(از هم اكنون)فكر كنيد مرك وحشتناك به شما حمله آورده و ديگر بازگشتى نيست،و ازلغزشها نميتوان پوزش خواست.خداوند ما و شما را در راه اطاعت‏خود و پيامبرش وا دارد و ازما و شما بفضل و رحمتش بگذرد.

بر جاى خود بايستيد!
(و بدون اجازه دست‏به نبردى مبريد)در برابر بلاها ومشكلات استقامت ورزيد،شمشيرهايتان را در راه هوا و هوس و كلماتى كه از زبانتان‏بيرون مى‏آيد به كار نيندازيد،

و در باره آن چه خداوند تعجيل آن را لازم ندانسته شتاب‏مكنيد زيرا آنكس از شما كه در بستر خويش بميرد،ولى بطور شايسته معرفت‏خدا و پيامبر و اهلبيتش‏را داشته باشد«شهيد»از دنيا رفته،و اجر و پاداشش بر خدا است.و ثواب اعمال ‏شايسته‏اى را كه قصد انجام آن را داشته است مى‏برد،و نيتش،جانشين ضربات‏شمشيرش قرار مى‏گيرد،(اين سخن را به اين خاطر مى‏گويم كه)هر چيزى وقت مشخصى‏دارد و سر آمدى معين.


  190/ نهج البلاغه  
ارسال پست

بازگشت به “معاد”