سوال از امنتاع كنندگان لعن ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

[ياس من]

 بسم الله الرحمن الرحیم
 

اون چیزی که مشخصه باید بین لعن و سب تفاوت قائل شد. و آیه ای که کاربر محترم "یاس من" قید کردند مربوط به سب می شود و نه لعن. قبلا تصور حقیر این بود که سب کاملا مذموم است و در خفا هم نباید بر زبان مومن جاری شود ولی لعن بدون اشکال است (البته با رعایت اصل وحدت که توسط رهبری و مراجع عظام تاکید می شود- مطلبی را به تازگی در کتاب آیت الله ری شهری که پیرامون آیت الله بهجت نوشته شده در مورد اعتقاد آیت الله بهجت به وحدت خواندم که خیلی تعبیر عجیبی بود ، انشالله در همین تایپیک آنرا قید خواهم کرد). ولی با مطالعه مطالبی که در زیر می گذارم فعلا به این نتیجه رسیدم که سب هم در مواردی می تونه جایز باشه. ولی بازباید تحقیقات بیشتری کنم. پیشنهاد می کنم حتما این سه تا مطلبی رو که می گذارم کامل بخونید که عمل دلایل عقلی ذکر شده و هم دلایل نقلی:

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

[External Link Removed for Guests]

قضیه سب ویا لعن ویا هر اسمی که روی آن بگذارید ............

واجب باشد یا مستحب بودن آن .............نیست


دعوا سر این مطلب نیست

بحث سر اینکه ما حق نداریم علناً ودر مسمع أهل تسنن به خلفاء سه گانه آنان سب ولعن کنیم

نه معصوم این کار کرده است

ونه هیچ مرجع تقلیدی چنین اجازه میدهد که به مقلدینش چنین خطای انجام دهند

[ياس من]

لطف کنید از اقای عبدالحسین دعوت کنید تا تشریف فرمایند

تا در این بحث شرکت نمایند وبا احادیث وروایات که در اختیار دارند .................ما را مستفیض وقانع کنند

[ياس من]

خداوند متعال در قران می فرماید :

ادْعُ إِلِى سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُم بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ ﴿۱۲۵﴾


در ایه فوق کجا خداوند متعال در جهت دعوت دیگران ..........
بسوی سبیل الله .............
دستور داده است که
از سب ولعن وتوهین وهتاکی ..........استفاده شود؟

[محی الدین14]

 بسم الله الرحمن الرحیم
 
با سلام به کاربر محترم یاس من

لعن و سب علنی من هم عرض کردم خدمتتون که موافق نیستم ولی میتونم نظرتون رو راجع به این آیات و احادیث و شواهد تاریخی بپرسم:
من نمی دونم شما چه اصراری دارید که ما نمونه بیاریم که خود معصوم لعن و سب کرده باشند چراکه سخنان و افعال آنها برای ما حجت است و نه فقط افعال آنان.
البته من نمونه هایی برای شما هم از اوامر آن بزرگواران و هم از افعال خود آنان که اقدام به لعن و سب کرده اند ذکر میکنم: (اینها دلایلی است که مرا با کمی تردید با عقاید قبلی ام مواجه کرده)

دستور های آن بزرگواران بر لعن:

1.پیامبر اکرم صلی الله علیه فرمودند: «اذا رایتم البدع من بعدی فاظهروا البراءه منهم و اکثروا من سبهم والوقیعه فیهم» «هرگاه پس از من بدعت گذاری را مشاهده کردید از او اشکارا بیزاری بجویید و زیاد انها را دشنام دهیدو غیبت کنید.» (مکاسب شیخ انصاری ص 32 و مصباح الفقاهه (ایت الله خویی)

2.قال الصادق علیه السلام :«نحن معاشر بنی هاشم نامر کبارنا و صغارنا بسبهما و البراءه منهما» «ما گروه بنی هاشم بزرگ و کوچک خود را به سب و دشنام دادن و بیزاری جستن از ان دو (عمر و ابابکر) امر می کنیم.» (بحار الانوار ج 44 ص 304)


لعن و سب از زبان خود معصومان علیهم السلام

3.در زیارت ناحیه مقدسه که از زبان مبارک امام زمان عجل الله تعالی فرجه شریف جاری شده می خوانیم :«السلام علی قتبل الادعیا» «سلام بر کشته شده به دست زنازادگان.»

1.عبدالرحمن بن عوف می گوید:وقتی مروان را نزد پیامبر اوردند حضرت فرمودند: «هو الوزغ ابن اوزغ المعلون بن المعلون» «او چلپاسه (سوسمار کوچک) پسر چلپاسه و ملعون پسر ملعون است.» (شفا ء الصدور فی شرح زیارت عاشورا ج1 ص 324)

2.امام حسین علیه السلام درباره ابن زیاد «لعنت الله علیه » فرمودند:« الا و ان الدعی بن الدعی قد رکزنی بین اثنتین بین السله و الذله » « ای مردم اگاه باشید این شخص که پدر او معلوم نیست-زنازاده است- مرا بین دو کار مخیر گذاشته است. (مستدرک السفینه البحار ج 3 ص 451)

3.در تفسیر عیاشی مروی است که امام صادق علیه السلام هرگاه اسم دو نفر را می شنیدند فورا می فرمودند:«ولد الزنا» یکی منصور دوانقی و یکی عمر بن خطاب.

4.امیرالمومنین علیه السلام به معاویه فرمودند: «به زودی ...فرزندت یزید که خدا او را لعنت کند فرزندم حسین را می کشد اری این کار فقط از ان زنازاده ساخته است...یکی از فرزندان تو (سفیانی) بسیار شوم و ملعون احمق و ستمگر قلبش واونه و سرسخت و مرد غلیظی است که خداوند مهر و رحمت را از قلب وی کنده است .دائی های او از نسل سگ هستند!!!!!!!!گویی او را میبینم» (اسرار ال محمد علیهم السلام ص 174)


این تناقضی است که من با آن مواجه شدم اگر لعن و سب نباید علنی باشد (که هنوز هم به آن اعتقاد دارم) پس این روایات بالا که لعن و سب علنی است آیا در شرایط خاصی بوده یا جواز آن فقط برای معصومین بوده ؟؟؟؟؟ و جمع آن با آیه 108 سوره ی انعام چگونه است؟

الله اعلم
میشه خواهش کنم جناب آقای عبدالحسین را بیشتر معرفی کنید تا ما هم با ایشان آشنا شویم.

[amoonaser]

بسم رب الحسين عليه السلام

سلام بر شما

باز هم دکتر یاس من و باز هم حرفهای عوامانه ایشان !!!!

متاسفانه ایشان در سایت دیگری نیز این حرفهای بی اساس را بیان کرده اند و جواب و بلکه اجوبه بسیار بر علیه خود دیده اند ، ولی هنوز در دیگر جاها حرفهای مضحک می زنند !!!

شاید این دکتر مدعی اصول گرایی ( و متهم کننده دیگذان به اخباری گری ) نمی داند که در حجیت افعال معصوم علیه السلام ، الزاما عمل وی سبب حجیت نیست بلکه تقریر معصوم علیه السلام بر عملی و یا سخن وی در تایید یک عمل و یا رد آن نیز حجت است !!

و شاید این دکتر اصول گرای ما نمی داند که در همه مسائل الزامی به انجام آن توسط معصوم علیه السلام نیست بلکه بسیاری از اعمال هستند که بر اساس قاعده " اصاله الاباحه " می توان آن را جایز شمرد .... چه برسد به بحث سب و لعن که از معتقدات شیعه می باشد .

البته این دکتری که فتوای آیت الله خامنه ای را بیان می کند خبر ندارد که آیت الله خمینی به صراحت معاویه و عایشه را از سگ و خوک بدتر می دانند !!!

(( البته مصادیق سب نمودن در سیره آیت الله خمینی نیز وجود دارد که اگر لازم باشد بر اساس " صحیفه نور " بیان می کنم ))

شاید این دکتر ما نمی داند که آیت الله خمینی به صراحت و علنا ، معاویه ( علیه الهاویه ) را لعن کرده اند !!!!

شاید این دکتر نمی داند که آیت الله خمینی به صراحت امر بر لعن و بیان غلط کاری های ظالمین بر اهل بیت علیهم السلام ( علی الاطلاق ) کرده اند !!!

علم این دکتر این است :

به نقل از منقری تمیمی در کتاب واقعه صفین درباره موارد لعن در بیان حضرت علی (ع
)
اشاره کرد و گفت: آن حضرت در هنگام فراهم آوردن مقدمات جنگ صفین دید که یکی از

یارانش اهل شام را فحش و ناسزا می گوید و در واکنش به او بسیار ناراحت شد و

گفت:”لاتکونوا سبابین…”

این دکتر مدعی ما اگر به نهج البلاغه مراجعه می کرد می فهمید که صحیح است عبارت این است : [HIGHLIGHT=#ffff00]انی اکره لکم ان تکونوا سبّابین  !!!!!

حال سوال ما از این دکتر فاضل و دیگر همفکران وی این است که اگر نفس سب کردن غلط است ، چرا امیرالمومنین علیه السلام نفرمودند : انی اکره لکم ان تکونوا ساب !! بلکه فرمودند : سباب ؟!!!

ایشان زیاد سب نمودن را - آنهم در آن شرایط - را بیان نمودند و نه اصل و ماهیت سب نمودن را !!!

بد نیست که سخنان استاد عبدالحسین عزیز ( که همین دکتر ما از جواب دادن به ادله ایشان درماند ولی باز هم طالب آمدن ایشان است ) را در اینمورد بیان نمایم :

در نهج البلاغه می خوانیم که علی علیه السلام به جمعی از یارانش که پیروان معاویه را در ایام جنگ صفین دشنام می دادند میفرماید:
انی اکره لکم ان تکونوا سبابین و لکنکم لو وصفتم اعمالهم و ذکرتهم حالهم لکان اصوب فی القول و ابلغ فی العذر؛

نقد و بررسی:

از ناحیه سند:
این روایت ضعیف السند و مرسل است.لذا نمیتوان به آن در چنین موردی استناد کرد،خصوصا که روایات صحیحه خلاف مضمون آن وجود دارند.

متن روایت:
متن روایت نه تنها دلالتی بر نفی و رد سب ندارد،بلکه تایید سب است:

اولا:
حضرت میفرمایند اصوب فی القول و ابلغ فی العذر،و اصوب و ابلغ افعل تفضیل هستند،و در افعل تفضیل،خصوصیت مربوطه هم در مفضل وجود دارد هم در مفضل علیه،اما از آنجا که در یکی بیش از دیگری است،او بر دیگری برتری داده می شود.مثلا دو نفر مجتهد هر دو دارای علم هستند،اما از انجا که علم یکی بیش از دیگری است او "اعلم" از آن یکی میباشد.
وقتی حضرت میفرمایند اصوب و ابلغ،به این معنی است که هم در سب،و هم در وصف اعمال و ذکر حال،در هر دوی اینها هم "صواب" است و هم "بلاغ"،اما به اقتضای ظرف مکان،دومی بیش از اولی است!
لذا روایت تایید سب است،نه نفی سب!

ثانیا:
حضرت میفرمایند "سبابین"،و "سباب" صیغه مبالغه است و نهی از "سباب" بودن هیچ دلالتی بر نهی از "ساب" بودن ندارد،گرچه بالعکسش صادق است.لذا انچه مورد نهی-آنهم برای زمان و مکانی خاص-قرار گرفته نهی از "بسیار فحش دادن" است نه "مطلق فحش دادن".

ثالثا:
کلمه "اکره" هیچ دلالتی بر حرمت ندارد،الا اینکه همراه قرینه باشد،و در روایت هیچ قرینه ای وجود ندارد،و نهی حضرت نیز ارشادی است نه مولوی،چرا که فرموده اند فلو وصفتم اعمالهم و ذکرتهم حالهم.....بدین ترتیب که مضمون روایت ارشاد به اهمیت وصف حال در آن شرایط است،نه بیان مرجوحیت سب.

رابعا:
ظاهر روایت این است که حکم متوجه مخاطبین است که حضرت با عبارت "لکم" از آنها یاد کرده اند،و این به دلیل ظرف زمانی و مکانی است که لحظه جنگ است و در زمان جنگ سب کردن جایگاهی ندارد.

**************************************

دکتر عزیز :

جناب محی الدین 14 نیز به روایتی صحیح السند ( موسوم به صحیحه داود بن سرحان ) نیز اشاره نمودند که برای اکثار در سب ( یعنی زیاد سب نمودن و نه فقط خود سب نمودن ) در مورد اهل ریب و اهل بدعت ، نه تنها ثواب وجود دارد بلکه درجه افرادی که دل به سخن معصوم علیه السلام می دهند بالا می رود !!!!

خانم دکتر اصولی ! آیا این هم اخباری گری است و یا جهالت شما بر روایات ؟؟!!!!

البته از کسی که عایشه ملعونه را " بی بی عایشه " می نامد ، اصلا انتظار ندارم که چنین حرفهایی را متوجه بشود !!

یا علی ع

[amoonaser]

بسم رب الحسین علیه السلام

سلام بر شما

این حقیر قبلا در تاپیکی جداگانه ، بحث سب و لعن در شیعه را کمی مورد بررسی قرار دادم ( البته مطالب این حقیر در رد نوشتار یکی مقاله نویس جاهل از عقاید بود ) .

[External Link Removed for Guests]


بنده از استاد عبدالحسین عزیز نیز تقاضا کردم تا به این سایت معظم ( مرکز نشر اعتقادات ) تشریف بیاورند و رد شبهه نمایند ... ان شاء الله با آمدن ایشان ، بسیاری از شبهات برطرف می گردد ....

حواسمان باشد که دوری از قرآن و روایات اهل بیت علیهم السلام و همچنین عدم استفاده از علمای واقعی شیعه ( و نه مشتی عالم نمای جاهل مآب ) سبب نشود که حرفی بزنیم بر خلاف عقیده شیعه و تبلیغ حرفهایی را بکنیم که سبب تضعیف عقاید شیعه و تقویت اهل خلاف گردد !!!!

یا علی ع

[محی الدین14]

 بسم الله الرحمن الرحیم 

جناب amoonaser

با تشکر از شما آیا می توانم بپرسم شما چگونه بین احادیث بالا که قید شد با آیه ی 108 سوره ی انعام و جملاتی که از مراجع عظام تقلید مبنی بر عدم سب و لعن علنی است جمع بندی می کنید ؟ (متاسفانه الان به جمله ی آیت الله بهجت در مورد وحدت دسترسی ندارم ولی سعی می کنم فردا اونرو توی سایت قرار بدم ولی تعبیر عجیبی است بر لزوم وحدت)


آیا می توان نتیجه ی واحدی مبنی بر جواز یا عدم جواز کامل لعن و سب در ملاء عام گرفت ؟

اسئلکم الدعا

[amoonaser]

بسم رب الحسین علیه السلام

سلام بر شما

جناب محی الدین عزیز

استاد عبدالحسین عزیز قبلا در مورد آیه 108 انعام سخنانی دارند که قطعا حرفهای این حقیر کاملتر از ایشان نیست .

آیه 108 سوره مبارکه انعام:
لا تسبوا الذین یدعون من دون الله فیسبوا الله عدوا بغیر علم.

مخالفین سب ازین آیه نتیجهگیری می کنند که سب به عمر و ابوبکر و اعتقادات اهل سنت حرام است،چرا کهانان نیز به اعتقادات ما توهین خواهند کرد.

نقد و بررسی:
اولا:
آیه درباره مشرکین است،و اهلسنت تخصصا از آیه خارج هستند!و آیه شریفه ابدا ارتباطی به اهل سنتندارد،بلکه در مورد کسانی است که غیر از خدا را می پرستند!لذا استدلال بهاین آیه برای رسیدن به آن نتیجه غلط کاملا بی اساس است.

ثانیا:
آیه درباره سب "معبودان"مشرکین است،و تعمیم آن به تمام مقدسات و موارد مورد احترام ادعایی خلافظاهر و بی اساس است.اگرچه چنانچه صحبت از موارد پایینتری بود،به طریق اولیممکن بود حکم را برای معبودان نیز ساری و جاری بدانیم،اما بالعکسش صحیحنیست.

ثالثا:
چنانچه حتی آیه درباره اهل سنتبود و ناظر به عدم سب مقدسات ایشان و...نیز بود،باز هم هیچ کس نمی توانستادعا کند که این آیه عمومیتی دارد که ابدا تخصیص نخورده و نمیخورد!چرا کهیک حکم شرعی است که دهها مورد می تواند تخصیص بردارد.قاعده عقلی نیست کهتخصیص ناپذیر باشد.

لذا روشن است که آیه شریفه به هیچ طریقی دلالت بر حرمت سب مقدسات اهل سنت نداشته و استناد به آن کاملا خالی از وجه است.

بحث وحدت اگر سبب شود که ما کوچکترین قدمی را در عقاید شیعه عقب بگذاریم ، این وحدت قطعا شیطانی است و مقبول عقلا نیست چه برسد به علمای عظام ومراجع تقلید شیعه و همچنین شیعه متتبع .

شهید مطهری نیز با همین مضمون بیان کرده اند که در مورد وحدت ، شیعه حتی عقیده اش در مورد یک مکروه را نیز رها نمی کند .....

گذشته از اینکه وحدت باید در میزان و محور حق و حقیقت باشد و همه ما شیعیان ( به غیر برخی جهال ) می دانیم که حق تنها و تنها در پیروی محض و قبول خلافت بلافصل امیرالمومنین علیه السلام ( یعنی دقیقا همان چیزی که اهل خلاف اصلا بویی از آن نبرده اند ) ..... حال اگر بر این محور عمل کنیم ، عملا اهل خلاف هستند که باید عقاید خودشان را عقاید شیعه تصحیح نمایند و یا حداقل متعرض عقاید شیعه نشوند ....

ولی این چه وحدتی می تواند باشد که شیعه از عقاید خود دست بکشد و آنها را تضعیف نماید ( آنهم توسط مشتی جاهل بیسواد ) و آنچنان عمل نماید که صحیح و سقیم هر دو یکسان باشند ؟؟؟؟

آیا این امر را عقل قبول می کند ؟؟؟

آیا علمای شیعه ای که در راه حفظ این مذهب شهید شده اند ( شهید اول و ثانی و ثالث ) و دیگر علمایی که در راه حفظ این مذهب رنجها کشیده اند و سختی ها دیده اند ؛ واقعا خواستار چنین رفتاری از ما شیعیان هستند ؟؟

از آنها بالاتر ، آیا اهل بیت علیهم السلام به ما اجازه داده اند که بر غیر محور حق و حقیقت ( که همانا ولایت تامه و مطلقه ایشان بر کائنات است ) با دیگران تعامل داشته باشیم و تا جایی پیش برویم که به بهانه این حرفها بخواهیم عقاید شیعه را تضعیف نماییم ؟؟؟؟

حتی آیت الله خمینی نیز اهل خلاف را برادر شیعه نمی دانسته اند ( فغیرنا لیسوا باخواننا و ان کانوا مسلمین ) .... پس مدعیان چه می گویند ؟؟؟؟


بنده حرفی در باب جواز فقهی لعن و سب در ملاء عام نمی زنم و قطعا بیان امور فقهی باید توسط فقیه جامع الشرایط باشد و دریافت مصادیق آن نیز - در گونه ای از احکام - بر ذمّه و عهده مقلد است ......

در ضمن روایاتی که خود شما نیز بیان کردید بسیار گویا می باشد و بنده بسیار استفاده کردم و البته نظر این حقیر این است که بسیاری از روایات عملا تخصیص بر آیات الهی می زنند ( زیرا روایات نیز کلام همانند کلام وحی می مانند ) و این قاعده نیز در اصول مقرر است که : ما من عام الا خص بخاص ..... همان روایت صحیحه داود بن سرحان گویای خیلی از مطالب می باشد .......و اگر کسی این روایات صحیح السند ( بر اساس منهج متاخرین ) و صحیح ( بر اساس منهج متقدمین ) را بر خلاف قران بداند عملا اوج بیسوادی و جهالت خود را در باب علوم دینی نشان داده است .....

یا علی ع

[رهرو حضرت زهرا]

با سلام خدمت دوستداران اهل بیت

خدمت کاربر محترم "یاس من"

در پاسخ به سوال های شما اینکه

1- همانطور که دیدید برای حدیث "نحن معاشر بنی هاشم نامر کبارنا و صغارنا بسبهما

و البرائه منهما" چند سند گذاشتم بفرمایید مطالعه کنید

2-شما میگید امام علی لعن نمیکردند؟

دعای صنمی قریش دعای مخصوصی بود که امیرالمومنین در قنوت نمازهایشان

میخواندند "اللهم العن صنمی قریش و جبتیهاو طاغوتیها و افکیها و ابنتیهما"

3- درسته که من شعر نوشتم ولی منظور من از اون شعر و شاعری مفهوم اون شعر بود

اگر درست میخوندید میفهمیدید منظورم این است که تویی که میگی لعن نکنیم که شاید

خداوند اونها رو رحمت کرده باشه, اگر اون ملعونین رو خدا ببخشه پس تو هم اگر لعن

کرده باشی میبخشه

بهتر این چند تا رو هم داشته باشید

1-قالَتْ فاطِمَةُ الزَّهْراءُ(عليها السلام) لِلاَْوَّلَيْنِ:أَرَأَيْتُكُما إِنْ حَدَّثْتُكُما عَنْ رَسُولِ اللّهِ(صلى

الله عليه وآله وسلم): تَعْرِفانِهِ وَ تَفْعَلانِ بِهِ؟ قالا نَعَمْ. فَقالَتْ: نَشَدْتُكُمَا اللّهُ أَلَمْ تَسْمَعا رَسُولَ اللّهِ

يَقُولُ:?رِضا فاطِمَةَ مِنْ رِضاىَ، وَ سَخَطُ فاطِمَةَ مِنْ سَخَطى، فَمَنْ أَحَبَّ فاطِمَةَ إِبْنَتى فَقَدْ

أَحَبَّنى، وَ مَنْ أَرْضى فاطِمَةَ فَقَدْ أَرْضانى، وَ مَنْ أَسْخَطَ فاطِمَةَ فَقَدْ أَسْخَطَنى?؟ قالا نَعَمْ،

سَمِعْناهُ مِنْ رَسُولِ اللّهِ(صلى الله عليه وآله وسلم)، فَقالَتْ: فَإِنّى أُشْهِدُ اللّهَ وَ مَلائِكَتَهُ أَنَّكُما

أَسْخَطْتُمانى وَ ما أَرْضَيْتُمانى وَ لَئِنْ لَقيتُ النَّبِىَّ لاََشْكُوَنَّكُما إِلَيْهِ.?

حضرت زهرا(عليها السلام) خطاب به خليفه اوّل و دوّم فرمود:آيا اگر حديثى را از

پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) نقل كنم به آن عمل خواهيد كرد؟ گفتند: آرى.


فرمودند: شما را به خدا آيا نشنيده ايد كه پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)فرموده اند

خشنودى فاطمه خشنودى من، و خشم فاطمه خشم من است، هر كه دخترم فاطمه را

دوست بدارد مرا دوست داشته، و هر كه فاطمه را خشنود سازد مرا خشنود ساخته، و هر

كه فاطمه را خشمگين نمايد مرا خشمگين نمود هاست?؟ گفتند: آرى، چنين حديثى را از

پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) شنيدهايم.

فرمود: من هم خدا و فرشتگان را گواه مىگيرم كه شما دو نفر مرا خشمگين نموديد و

خشنودم نساختيد، و چون پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) را ملاقات نمايم حتماً از شما

به او شكايت خواهم نمود.



2-امام صادق علیه السلام میفرمایند:

هرکس ناتوان است ازیاری کردن ما اهل بیت علیهم السلام پس در تنهایی وخلوت لعن

کند دشمنان مارا

تفسیر امام حسن عسکری علیه السلام /ص47/رقم21،

مستدری الوسائل /ج4/ص410/رقم3،

بحارالانوار/ج27/ص223/ج11

3-شخصي به امام صادق علیه السلام عرضه داشت: همانا شخصی است که محبت شما

را در دل دارد اما در برائت از دشمنان شما ضعیف است. امام صادق علیه السلام در

پاسخ فرمودند: دروغ میگوید کسی که گمان می کند دوستدار ماست اما از دشمنان ما

برائت نمی جوید. (السرائر ج3ص640 - بحارالانوار ج27ص57)

4-زراره نقل می کند که امام صادق علیه السلام فرمودند:



«من ذکرهما فلعنهما کلّ غداة کتب الله له سبعین حسنة و محی عنه عشر سیّئات و رفع


له عشر درجات»



هرکس آن دو را هر صبح بیاد بیاورد و لعن نماید خدای تبارک و تعالی از برای او


هفتاد حسنه می نویسد و ده گناه از او پاک می نماید و ده درجه بر درجات او می

افزاید.

تفسیر برهان:ج1 ص566 ح14

5-قال رسول الله صلی الله علیه واله النظرالی علی بن ابی طالب علیه السلام عباده

ولایقبل الله ایمان عبد الا بولایته والبرائهمن اعداءه

پیامبر صلی الله علیه واله :نظربه جمال علی بن ابی طالب عبادت است وخداوند ایمان

هیچ بنده ای را جز باولایت اووبیزاری از دشمنانشان نمی پذیرد.

بحارالانوار229/26

6-امير المومنين علي (عليه السلام) فرمود:



و الله اگر اين امت روي خاك بايستند با پاي برهنه در حالي كه بر سر خود خاكستر


ريخته باشند و گريه و زاري كنند و لعنت بر كساني كنند كه آنها را گمراه كرده اند و

راه خدا را بسته اند و مردم را به سوي جهنم خوانده اند و ... باز اين امت در لعن و

بيزاري كوتاهي دارند.

بحار ج 30 ص 126

و...

[رهرو حضرت زهرا]

با سلام خدمت دوستداران اهل بیت

خدمت کاربر محترم "یاس من"

در پاسخ به سوال های شما اینکه

1- همانطور که دیدید برای حدیث "نحن معاشر بنی هاشم نامر کبارنا و صغارنا بسبهما

و البرائه منهما" چند سند گذاشتم بفرمایید مطالعه کنید

2-شما میگید امام علی لعن نمیکردند؟

دعای صنمی قریش دعای مخصوصی بود که امیرالمومنین در قنوت نمازهایشان

میخواندند "اللهم العن صنمی قریش و جبتیهاو طاغوتیها و افکیها و ابنتیهما"

3- درسته که من شعر نوشتم ولی منظور من از اون شعر و شاعری مفهوم اون شعر بود

اگر درست میخوندید میفهمیدید منظورم این است که تویی که میگی لعن نکنیم که شاید

خداوند اونها رو رحمت کرده باشه, اگر اون ملعونین رو خدا ببخشه پس تو هم اگر لعن

کرده باشی میبخشه

بهتر این چند تا رو هم داشته باشید

1-قالَتْ فاطِمَةُ الزَّهْراءُ(عليها السلام) لِلاَْوَّلَيْنِ:أَرَأَيْتُكُما إِنْ حَدَّثْتُكُما عَنْ رَسُولِ اللّهِ(صلى

الله عليه وآله وسلم): تَعْرِفانِهِ وَ تَفْعَلانِ بِهِ؟ قالا نَعَمْ. فَقالَتْ: نَشَدْتُكُمَا اللّهُ أَلَمْ تَسْمَعا رَسُولَ اللّهِ

يَقُولُ:?رِضا فاطِمَةَ مِنْ رِضاىَ، وَ سَخَطُ فاطِمَةَ مِنْ سَخَطى، فَمَنْ أَحَبَّ فاطِمَةَ إِبْنَتى فَقَدْ

أَحَبَّنى، وَ مَنْ أَرْضى فاطِمَةَ فَقَدْ أَرْضانى، وَ مَنْ أَسْخَطَ فاطِمَةَ فَقَدْ أَسْخَطَنى?؟ قالا نَعَمْ،

سَمِعْناهُ مِنْ رَسُولِ اللّهِ(صلى الله عليه وآله وسلم)، فَقالَتْ: فَإِنّى أُشْهِدُ اللّهَ وَ مَلائِكَتَهُ أَنَّكُما

أَسْخَطْتُمانى وَ ما أَرْضَيْتُمانى وَ لَئِنْ لَقيتُ النَّبِىَّ لاََشْكُوَنَّكُما إِلَيْهِ.?

حضرت زهرا(عليها السلام) خطاب به خليفه اوّل و دوّم فرمود:آيا اگر حديثى را از

پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) نقل كنم به آن عمل خواهيد كرد؟ گفتند: آرى.


فرمودند: شما را به خدا آيا نشنيده ايد كه پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)فرموده اند

خشنودى فاطمه خشنودى من، و خشم فاطمه خشم من است، هر كه دخترم فاطمه را

دوست بدارد مرا دوست داشته، و هر كه فاطمه را خشنود سازد مرا خشنود ساخته، و هر

كه فاطمه را خشمگين نمايد مرا خشمگين نمود هاست?؟ گفتند: آرى، چنين حديثى را از

پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) شنيدهايم.

فرمود: من هم خدا و فرشتگان را گواه مىگيرم كه شما دو نفر مرا خشمگين نموديد و

خشنودم نساختيد، و چون پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) را ملاقات نمايم حتماً از شما

به او شكايت خواهم نمود.



2-امام صادق علیه السلام میفرمایند:

هرکس ناتوان است ازیاری کردن ما اهل بیت علیهم السلام پس در تنهایی وخلوت لعن

کند دشمنان مارا

تفسیر امام حسن عسکری علیه السلام /ص47/رقم21،

مستدری الوسائل /ج4/ص410/رقم3،

بحارالانوار/ج27/ص223/ج11

3-شخصي به امام صادق علیه السلام عرضه داشت: همانا شخصی است که محبت شما

را در دل دارد اما در برائت از دشمنان شما ضعیف است. امام صادق علیه السلام در

پاسخ فرمودند: دروغ میگوید کسی که گمان می کند دوستدار ماست اما از دشمنان ما

برائت نمی جوید. (السرائر ج3ص640 - بحارالانوار ج27ص57)

4-زراره نقل می کند که امام صادق علیه السلام فرمودند:



«من ذکرهما فلعنهما کلّ غداة کتب الله له سبعین حسنة و محی عنه عشر سیّئات و رفع


له عشر درجات»



هرکس آن دو را هر صبح بیاد بیاورد و لعن نماید خدای تبارک و تعالی از برای او


هفتاد حسنه می نویسد و ده گناه از او پاک می نماید و ده درجه بر درجات او می

افزاید.

تفسیر برهان:ج1 ص566 ح14

5-قال رسول الله صلی الله علیه واله النظرالی علی بن ابی طالب علیه السلام عباده

ولایقبل الله ایمان عبد الا بولایته والبرائهمن اعداءه

پیامبر صلی الله علیه واله :نظربه جمال علی بن ابی طالب عبادت است وخداوند ایمان

هیچ بنده ای را جز باولایت اووبیزاری از دشمنانشان نمی پذیرد.

بحارالانوار229/26

6-امير المومنين علي (عليه السلام) فرمود:



و الله اگر اين امت روي خاك بايستند با پاي برهنه در حالي كه بر سر خود خاكستر


ريخته باشند و گريه و زاري كنند و لعنت بر كساني كنند كه آنها را گمراه كرده اند و

راه خدا را بسته اند و مردم را به سوي جهنم خوانده اند و ... باز اين امت در لعن و

بيزاري كوتاهي دارند.

بحار ج 30 ص 126

و...