رستگاران و اهل بهشت

[nazer110]

[External Link Removed for Guests]



 [External Link Removed for Guests] 
 

هرگاه به آیات قرآن مجید که در آن یادی از بهشت شده و نامی از رستگاران آمده می رسیم، همه آرزو می کنیم که از جمله آنان باشیم؛ رستگاران اهل بهشت. هرچند به خاطر اهتمام به بازبینی موارد ذکر شده در کتب مهم اهل سنت در مورد خلفا، کمتر فرصت کرده ام مطالبی را در مورد آیات قرآن تقدیم دارم، اما این بار به دلیل نزدیکی عید بزرگ غدیر قصد دارم مطالبی را در این مورد بنگارم. در این راستا دو آیه از قرآن کریم را مرور می کنیم.
1- اولئک علی هدی من ربهم و اولئک هم المفلحون. (1)
آنانند که از سوی پروردگارشان بر راه هدایت اند و آنانند که رستگارند.
2- و الذین آمنوا و عملوا الصالحات اولئک اصحاب الجنة هم فیها خالدون. (2)
و کسانی که ایمان آوردند و کارهای شایسته انجام دادند، اهل بهشت اند و در آن جاودانه اند.
گرچه شیعیان با توجه به دلایل فراوان از جمله «حدیث ثقلین» راه درک درست آیات کتاب خدا را تنها تمسک به عترت پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم می دانند، اما از آن جهت که شاید این رویکرد شیعی، مخاطبان نوشته را محدود سازد، بنابر معمول سراغ کتب اهل سنت رفته، توضیح این آیات را از عالمان اهل سنت جویا می شویم. به راستی آنان که از سوی پروردگار در راه هدایت هستند و رستگارند، و آنان که ایمان آورده و کارهای شایسته انجام داده اند و جاودانه در بهشت خواهند بود، چه کسانی هستند؟
در مورد آیه اول بسیاری از منابع تفسیری اهل سنت نقل کرده اند که پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم در حالی که به امیرمومنان علی علیه السلام اشاره می کردند، فرمودند: این و حزبش رستگارانند. (3)
در مورد آیه دوم نیز منابع بسیاری از اهل سنت از رسول اکرم صلوات الله علیه وآله نقل کرده اند که علی و شیعیان او اهل بهشت هستند. (4)
نکته جالبی که در هر دو آیه فوق دیده می شود، تقدیم ما حقه التاخیر است؛ به عبارت دیگر کلمه ای در این دو آیه وجود دارد که پیش از مکانی که از نظر دستور زبان عربی باید قرار داشته باشد، جای گرفته است. این کلمه «اولئک» می باشد. طبق قواعد زبان عربی هرگاه کلمه ای از جای خود مقدم شد، رساننده مفهوم حصر است. به شکل خلاصه در این دو آیه – و بسیاری آیات دیگر- منظور این است که تنها شیعیان و حزب امیرالمومنین حضرت علی علیه السلام رستگاران و اهل بهشت هستند.
نکته جالبی هم که در روایات اهل سنت در مورد این دو آیه به چشم می خورد، به کاربردن کلمه «حزب» و «شیعه» از جانب پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم است. وقتی خود نبی اکرم صلوات الله علیه پیروان حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام را شیعه نامیده اند، چطور برخی کم اطلاعان اهل سنت به خود جرات می دهند و تشیع را فرقه ای جدید و بدون اصالت می نامند؟ آیا اینان کتب مذهب خود را نیز قبول ندارند؟  
 
[External Link Removed for Guests]

 
 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
  نوشت ها:

1- سوره مبارکه بقره، آیه 5

2- سوره مبارکه بقره، آیه 82

3- برخی از این منابع اهل سنت عبارتند از:
الف- شواهد التنزیل، حاکم حسکانی، جلد1، صفحه 70-69
ب- ما نزل من القرآن، حبری، جلد1، صفحه231، چاپ بیروت
ج- ما نزل من القرآن فی علی (علیه السلام)، ابونعیم اصفهانی، صفحه253
د- تاریخ دمشق، ابن عساکر، جلد2، صفحه364، چاپ بیروت

4- بعضی از منابع اهل سنت در این مورد:
الف- الصواعق المحرقة، ابن حجر، صفحه92
ب- کنزالعمال، متقی هندی، جلد2، صفحه218