قال جابر بن عبدالله الانصارى :
كنا مع اميرالمومنين (ع) با لبصرة ، فلما فرغ من قتال من قاتله اشرف علينا، من آخر الليل ، فقال : ما انتم فيه ؟
فقلنا فى ذم الدنيا.فقال : على م تذم الدنيا يا جابر؟
ثم حمد الله و اثنى عليه و قال : اما بعد فما بال اقوام يذمون الدنيا، انتحلوا الزهد فيها؟
الدنيا منزل صدق لمن صدقها و مسكن عافية لمن فهم عنها و دار غنى لمن تزود منها، مسجد انبياء الله ...
جابر بن عبدالله انصارى مى گويد:
در بصره با اميرالمومنين (ع) بوديم ، وقتى از جنگ فارغ شديم ، آخر شب ، امام نزد ما آمد و فرمود: چه مى كنيد؟
گفتيم : در مذمت دنيا سخن مى گوييم ،فرمود: اى جابر! چرا دنيا را مذمت مى كنى ؟
سپس خدا را حمد و ثنا گفت و فرمود: چه مى شود مردمانى را كه دنيا را مذمت مى كنند و زهد به خود بسته اند؟
دنيا براى كسى كه با آن راست باشد، خانه راستى ، و براى كسى كه آن را درست بفهمد، مسكن تندرستى ، و براى كسى كه از آن توشه بردارد، خانه بى نيازى است ...
العقول ،ص
