حديث (أقوامٌ مُتَعَمِّقون)@@مدح يا مذمت؟@@

[mehrdad_13]

السلام علیکم

می شود منبع این مطالب زیبا را هم بفرمایید.



التماس دعای فراوان
باتشکر
یاحق

[طهورا]

بنام خدا و سلام


با تشكر از توجهتون ؛ به استحضار مي رساند اين حديث را مرحوم کلینى در کتاب کافى و مرحوم صدوق در کتاب توحید از امام سجاد عليه السلام نقل كرده اند كه در پايان مطلب كليه منابع استخراجي نيز جهت مطالعه دوستان ذكر خواهدشد

[طهورا]

 سوره مباركه حديد

 شش آيه اول سوره حديد چنين است:

بسم الله الرحمن الرحيم*

سَبّحَ لِلّه مَا فِى السَّمواتِ والأرضِ وهو العزيزُ الحكيمُ*

لَهُ مُلْكُ السَّموتِ والأرضِ يُحْيِ ويُميتُ وهو عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدير*

هو الأولُ والأخِرُ والظَّاهِرُ والْبَاطِنُ وهو بِكُلّ شَىءٍ عَليم*

هو الَّذى خَلَقَ السَّمواتِ والأرضَ فِى سِتّةِ أيامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى العَرشِ يَعلَمُ ما يَلِجُ فِى الأرضِ ومَا يَخرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ السَّمآء وَمَا يَعْرُجُ فِيها وهو مَعَكُمْ أينَ مَا كُنتُم وَاللّهُ بِمَا تَعمَلونَ بَصير*

له مُلكُ السَّمَواتِ والأرضِ وإلَى اللّهِ تُرجَعُ الأمُورُ*

يُولِجُ اللَّيلَ فِى النَّهارِ ويُولِجُ النَّهارَ فِى اللَّيل وهُوَ عَليم بِذاتِ الصُّدُورِ;


به نام خداوند رحمن و رحيم.

ْآن چه در آسمان ها و زمين است براى خدا تسبيح گفت و او عزيز و حكيم است.

مالكيت (و حاكميت) آسمان ها و زمين از آنِ اوست;

زنده مى كند و مى ميراند; و او بر همه چيز تواناست.

اوّل و آخر و پيدا و پنهان اوست; و او به هر چيز داناست. ا

و كسى است كه آسمان ها و زمين را در شش روز آفريد; سپس بر تخت قدرت قرار گرفت (و به تدبير جهان پرداخت); آن چه را در زمين فرو مى رود, مى داند, و آن چه را از آن خارج مى شود و آن چه را از آسمان نازل مى گردد و آن چه را به آسمان بالا مى رود; و هرجا باشيد, او با شماست, و خداوند نسبت به آن چه انجام مى دهيد, بيناست.

مالكيت آسمان ها و زمين از آنِ اوست; و همه كارها به سوى او بازگردانده مى شود.

شب را در روز مى كند و روز را در شب; و او به آن چه در دل سينه ها وجود دارد, داناست. 


 
     

[طهورا]

 در اين آيات يك دوره خداشناسى فشرده و مختصر بيان شده است.

صفات عزيز, حكيم, مالك, محيى, مميت, قدير, اوّل, آخر, ظاهر, باطن, عليم, بصير, خالق و معيت با انسان ها در اين آيات به خداوند نسبت داده شده است.

البته نكات ديگرى همچون تسبيح خدا به دست موجودات, مالكيت آسمان ها و زمين, قدرت و علم خدا بر همه چيز, خلقت آسمان ها و زمين در شش روز يا دوره, بازگشت همه چيز به سوى خدا, ايجاد روز و شب به دست خدا نيز در اين آيات مطرح شده است.

توضيح همه اين معارف از حوصله اين مقاله خارج است. اما با توجه به اين كه آيه سوم اين سوره, يعنى آيه (هو الاوّل والآخر والظاهر والباطن وهو بكلّ شىء عليم), معمولاً به عنوان آيه اى مطرح مى شود كه نيازمند تعمّق است و بدون تعمّق فيلسوفانه نمى توان معناى آن را دريافت, لذا كمى درباره اين آيه و چهار صفت مطرح شده در صدر آن بحث مى كنيم. حدّ بودن ديگر صفات مطرح شده در اين آيات, براى خداشناسى, روشن است.

در واقع, در اين آيات براى اين كه جلوى افراط در تفكّر كه در نهايت ممكن است به انكار خالقيت, مالكيت, علم مطلق خدا و ديگر صفات الهى منتهى شود ؛ همان طور كه نمونه آن را در ارسطو به اجمال مطرح كرديم تأكيد شده است كه خداوند خالق و مالك است و علم و قدرت خدا مطلق است.

لذا مثلاً اگر فيلسوفى همچون ارسطو در اثر افراط در تفكّر و تلاش در فهم چگونگى خلقت و علم خدا به جزئيات, منكر خلقت و علم خدا به غير خود شود, اين آيات با تأكيد بر خالق بودن خدا و علم مطلق او, اين نوع تفكّر را مصداق تعمّق دانسته و آن را مردود مى شمارد. حال به توضيح آيه چهارم مى پردازيم.