داغ شیعه در غربت بقیع

[مائده آسمانی]

 بسم الله الرحمن الرحیم  



 السلام علیک یا اباعبدالله یا جعفربن محمد الصادق (ع) 
   


 داغ شیعه در غربت بقیع  
   
   
   
  غریبت، در لابه‏لای دقیقه‏های خاکی بقیع قد می‏کشد.  
   
   
 ، با التهاب به مدار پرواز کبوتران دست می‏برد تا مردم، آیه‏های زخمی نشناختنت را به دوش بکشند و عذر نیاورند. 
   
   
 ، آبستن اشک می‏شود. 
   
   
  خورشید، قد خم می‏کند و دست‏های ملتمس عرشیان، همگام با فرشیان، شعر بی‏قراری را در آغوش می‏کشند. 
   
   

  در گلوی شیعیان منتشر می‏شود تا بلوغ ابری بقیع را نظاره کنند. 
   
   
  تاریخ به هم خورده است . 
   
   
  تاریخ، به هم خورده است. دشمنان، با زهرشان، قلب تو را نشانه رفته‏اند.  
   
   

با این بدبختی عمیقی که فراهم کرده‏اند، نه تنها به ساحت سبزت راه نیافته‏اند، که آتش جهنم خودشان را شعله‏ورتر ساخته‏اند.
   
   
  اینان، سپاهیان شیطانند که از دهلیزهای پر پیچ و خم جهالت و نکبت سر درآورده‏اند.  
   
   
  می‏خواهند آینه امامت را بشکنند؛ ولی دیری نخواهد پایید که مذلت و سرافکندگی خویش را در قامت «وجوه یومئذ خاشعه»  
   
   
  خواهند کرد.  
   
   
 
خورشید از چشمان تو تقلید می‏کند.
 
 

 
 

 
 هنوز هم دنیا، از شکوه جاری تو وام می‏گیرد. هنوز هم خورشید، از چشمان تو تقلید می‏کند. 
   
   
  دانشگاه، به نام تو زنده است؛ حوزه از زلال دانش تو آب می‏خورد و عطش دانش‏اندوزی راهیان عشق،  
   
   
 با کلام تو سیراب می‏شود.