اختصاصی؛ وقتی که "العربیه" روایت گر تاریخ اسلام می شود!

[حسن2568]

[CENTER ALIGN=CENTER]
[/CENTER ALIGN]
 [CENTER ALIGN=CENTER]اختصاصی؛ وقتی که "العربیه" روایت گر تاریخ اسلام می شود!<?XML:NAMESPACE PREFIX = O />  [/CENTER ALIGN] 
 به قلم: منسیّ الطیب
  
 
 «سیدنا وحشی (رضی الله عنه)، حمزة بن عبد المطلب را در جنگ احد به دستور هند بن عتبه (رضی الله عنها) می کشد و قاتل و مقتول چون هر دو در راه خدا جهاد کرده اند، در بهشت بر روی تختهای بهشتی مقابل هم می نشینند...
  
 
 سپس عتبة می آید و جسد حمزه سید الشهداء را تکه تکه می کند و جگرش را در آورده و به دندان می گیرد و بدینگونه خداوند را از خود راضی می کند...
  
 
 و بعد که زمام حکومت بدست معاویة بن ابی سفیان (رضی الله عنه) می افتد و او خلیفه مسلمانان می شود، کاتب وحی عمرو بن عاص (صحابی جلیل القدر مالک اشتر) را با عسل مسموم می کشد و در آن روز معاویه سخن مشهورش را به زبان می آورد که: «إنّ لِله جُنوداً مِن عَسَل». (خدا لشکریانی از عسل دارد)!
  
 
 معاویه همچنین محمد بن ابی بکر را نیز به قتل رساند و دستور داد بدنش را آتش بزنند.
  
 
 سپس سیدنا معاویه به حسن بن علی (رضی الله عنه) فرزند رسول خدا و سرور جوانان اهل بهشت سم نوشاند و او را به قتل رساند و بدین ترتیب خداوند از عسل و آتش و سم او راضی و خشنود گردید...
  
 
 سیدنا معاویه بعد از آنکه می میرد، وارد بهشت می شود و نوبت به یزید بن معاویه (رضی الله عنه) می رسد. او حسین بن علی (رضی الله عنه) و فرزند رسول خدا و سرور جوانان اهل بهشت را در سرزمین کربلا می کشد و شمر بن ذی الجوشن (رضی الله عنه) سر حسین را قطع می کند. بعد هم عمر بن سعد (رضی الله عنه) فرمانده لشکر یزید، دستور می دهد که خیمه های اهل بیت رسول خدا را آتش بزنند، در حالی که در رأس اسرای اهل بیت زینب (رضی الله عنها) نوه رسول خدا است و بدین ترتیب و بحمد خدا جنگ به خیر می گذرد و اسرا به کوفه نزد سیدنا عبید الله بن زیاد (رضی الله عنه) برده می شوند تا او با دیدن آنها آبی بر آتش کینه اش بریزد و از آنجا به شام و به قصر اموی برده می شوند؛ جایی که یزید منتظر است تا کاروان اسیران را ببیند که پیشاپیش همه آنها سرهای اهل بیت نبوّت بر سر نیزه شده است.    
 در اینجا یزید با دیدن این صحنه ها این اشعار را می خواند:
  
 
 «وقتی خورشید طلوع کرد و کلاغ شروع به غار غار کرد، به او گفتم: بیدار باشی یا نباشی، من دین و طلب خود را از پیامبر گرفتم».
  
 
 یعنی در واقع مقصود یزید گرفتن انتقام از پیامبر اکرم محمد(ص) با کشتن نوه اش حسین و اسیر کردن اهل بیتش بوده و خداوند هم او را بر این مقصودش توانا ساخته و وی را خلیفه مسلمین و امیر المؤمنین کرده است».
  
 
 تعجب نکنید؛ آنچه که در سطور بالا خواندید قسمتی از صحنه های سریالی است که هر روز در ماه مبارک رمضان از شبکه «العربیه» پخش می شود سریالی که از وحشی قاتل حمزه، یک مسلمان و صحابی جلیل القدر و مجاهد فی سبیل الله را به تصویر می کشد و از یزید بن معاویه (قاتل امام حسن، پسر دختر رسول الله) امیر المؤمنین می سازد که از قاب قوسین به مهبط وحی نزدیکتر شده تا خداوند به او رضوان و رحمت خود را بشارت دهد! و بینندگان مؤمن عرب هم جدّاً چقدر از شخصیت یزید در این سریال اظهار خشنوی و شگفتی نموده اند و از خداوند می خواهند که در روز قیامت آنها را با یزید و وحشی محشور فرماید!
  
 
 ما هیچ حرفی نداریم، جز اینکه می پرسیم: آیا این دین است یا طین(گِل) ای مردم عرب؟
  
 
 اگر این دین است، ما از چنین دینی به خدا و رسولش پناه می بریم، و اگر طین و مشتی گل است، که لعنت خدا و پیامبرانش و تمام مردم بر چنین دینی که بین حسین(ع) فرزند پیغمبر و یزید، و حمزه سید الشهداء و وحشی فرق نمی گذارد!
  
 
 اگر این دین شماست که بر اساس آن از قانلان اهل بیت پیامبرتان رضایت دارید و بر آنها ترحم می آورید، پس چرا جنایات صهیونیستها در حقّ ملّت مظلوم فلسطین را محکوم می کنید و شارون را لعنت می کنید؟ مگر نه این است که قاتل و مقتول در نظر شما یکسانند و جای هر دو در بهشت است؟ پس چرا مثلاً نمی گویید سیدنا شارون (رضی الله عنه) ملّت فلسطین (رضی الله عنهم) را کشت و آواره کرد و اینگونه داستانش را به پایان رساند؟!
  
 
 شاید بگویید: شارون مسلمان نیست و رضایت از او جایز نیست.
  
 
 پس آیا به نظر شما یزید بن معاویه مسلمان بوده که در مقابل چشم مسلمانان از پیامبر (صلّی الله علیه و آله) انتقام می گیرد و اهل بیتش را اسیر و آواره می کند؟
  
 
 دوستداران یزید عادتشان است که به این آیه از سوره مبارکه بقره استناد می کنند که می فرماید: ((تلكَ أمة قد خلتْ لها ما كسبتْ و لكم ما كسبتم و لا تـُسألونَ عما كانوا يعملون)).
  
 
 این حرف خوبی است، ولی شما که دائماً قرآن قرائت می کنید، آیا نخوانده اید که قرآن در آیات بی شماری مردمان امتهای پیشین که ظالم و کافر و قاتل و مجرم و مفسد فی الارض بودند، امثال نمرود و فرعون و قارون و هامان و غیره را لعنت می کند و از آنها برائت می جوید؟
  
 
 اگر قاتل و مقتول فرقی ندارند، قارون که قبل از آنکه خدا او را به عمق زمین فرو برد، بر دین موسی بود، و همچنین فرعون قبل از آنکه در دریا غرق شود به نص صریح قرآن، به پروردگار موسی ایمان آورد، چرا به اینها آن سخن معروفتان «رضی الله عنه» را نمی چسبانید و نمی گویید: فرعون (رضی الله عنه). مخصوصاً که او نیز همانند صدّام قبل از مرگ شهادتینش را گفت؟ و آیا غیر از این است که هر کس در لحظات آخر کلمات شهادتین را بگوید، وارد بهشت می شود و در این صورت، فرعون نیز نباید از این حکم مستثنی باشد؟
  
 
 نمی دانم آیا این گروه حقیقتاً به دین اسلام ایمان دارند، یا به دین دیگری گرویده اند؟ اگر مسلمانند، پس چرا اینقدر به اهل بیت پیامبرشان بغض و کینه دارند و دشمنان او را تا بدین درجه دوست می دارند که در روزهای ماه رمضان در هر لحظه برای قاتلان اهل بیت نبوّت از خداوند رضایت و رحمت می طلبند و دعا می کنند که خداوند آنها را با این قاتلان محشور فرماید؟
  
 
 آیا این جزای احسان رسول الله به شماست؟!
  
 
 آیا با این سخنان و کارهایتان می خواهید رسول الله را در روز قیامت ملاقات کنید؟!
  
 
 خداوندا! ما از این امّت فاسد که اهل بیت پیامبرت را کشتند. و همچنین از سخنان و اعمال اولاد و تابعین آنها در زمان خودمان برائت می جوییم و به درگاه تو پناه می بریم، آنها که تأسف می خورند چرا با اجدادشان در قتل اهل بیت (علیهم السلام) مشارکت نداشتند و حال اینگونه از تو می خواهند که از قاتلان آنها راضی باشی و بر آنها ترحم نمایی و در قیامت با ایشان محشورشان کنی، خدایا! پس آنها را با همان اجدادشان و ما را با پیامبر و اهل بیت مظلوم او محشور فرما!
  
 
 و سیعلم الذین ظلموا ایِّ منقلب ینقلبون    




[External Link Removed for Guests]

[سعید منتظر]

چي بگم جز