۞*&*۞ سر راهت در انتظارم ۞*&*۞

[اسماني]

 با نام الله 

 [HIGHLIGHT=#9bbb59]السلام علي ربيع الانام  


    براي آمدنــت [COLOR=#4f6128]انتـــظار كافي نيســــت    

  دعا و اشك و دلي داغدار كافي نيست 

  خودت دعا كن اي مهـربان كه برگردي  

  دعاي اينهمه چشم انتظار كافي نيست 

           مي گريم بر عمري كه گذشت وآقا رانديدم! 

[ساره زمانی]

 به نام خدا 
   
   
 امام زمان عج 
   
   
 اقا امام زمان  
   
 ای صاحب مهربان 
   
   
 ظهور کن تا شاد بشیم 
   
 مثل گل ها وا بشیم 
   
   
 حاجت ما بچه ها  
   
 باشد ، ظهور شما  
   
   
   
  

[طهورا]

 



[FONT=Microsoft Sans Serif]دل من راي تو دارد، سر سوداي تو دارد
رخ فرسوده‌ي زردم غم صفراي تو دارد   
[FONT=Microsoft Sans Serif] 
[COLOR=#002060]سر من مست جمالت، دل من دام خيالت
گهر ديده نثار کف درياي تو دارد  
 
ز تو هر هديه که بردم به خيال تو سپردم
که خيال شکرينت فر و سيماي تو دارد  
 
غلطم گر چه خيالت به خيالات نماند
همه خوبي و ملاحت ز عطاهاي تو دارد  
 
گل صد برگ به پيش تو فرو ريخت ز خجلت
که گمان برد که او هم رخ رعناي تو دارد  
 
جگر و جان عزيزان چو رخ زهره فروزان
همه چون ماه گدازان که تمناي تو دارد  
 
دل من تابه‌ي حلوا ز بر آتش سودا
اگر از شعله بسوزد نه که حلواي تو دارد؟  
 
هله چون دوست بدستي همه جا جاي نشستي
خنک آن بي‌خبري كو خبر از جاي تو دارد  
 
اگرم در نگشايي ز ره بام درآيم
که زهي جان لطيفي که تماشاي تو دارد  
 
به دو صد بام برايم به دو صد دام درآيم
چه کنم آهوي جانم سر صحراي تو دارد  
 
خمش اي عاشق مجنون به مگو شعر و بخور خون
که جهان ذره به ذره غم غوغاي تو دارد  
   
   
    

[طهورا]

 


[FONT=Microsoft Sans Serif]چشم صنوبران سحرخيز
بر شعله ي بلند افق خيره مانده بود.
  
 [FONT=Microsoft Sans Serif]دريا،
بر گوهر نيامده آغوش مي گشود.
سر مي كشيد كوه،
آيا در آن كرانه چه مي ديد؟   [FONT=Microsoft Sans Serif] 
پر مي كشيد باد،
آيا چه مي شنيد، كه سرشار از اميد،
با كوله بار شادي،
از دره مي گذشت،   
در دشت مي دويد؟!
هنگامه اي شكفت.  
يكباره آسمان و زمين را فرا گرفت.
نبض زمان و قلب جهان تند مي تپيد.   ،
در انتظار معجزه...؛
خورشيد مي دميد!!!  
   

[طهورا]

 



خدا كند اين روزگار نابسامان، كابوسي بيش نباشد. خدا كند ...  

 خدا كند ديگر از اين خواب نحس، پا شويم! چشم بماليم، 

 رخي بشوييم تا باورمان شود كه تو هستي...  
 
آقا جان ! ديگر از حرف، خسته ايم... بس كه گفتيم منتظريم،  

 اما حتي روز شمار دلمان را به وقت ديار تو گم كرديم.  
 
گرچه عمري است كه بي تو بودن را سر كرديم بدون گفتن حتي آخي...  
 
اما اگر سنگ هم باشيم، ديگر از فشار حادثه ها ترك برداشتيم.  
 
مرديم بس كه از دل سنگ خود، خارها پرورانديم تا روح تو را بيازارند  

 و خود خار نشديم كه وجود گل آراي تو را حافظ باشيم...  
 
حالا كه ديگر حرفي براي گفتن نمانده،  

  خواهم تو خود حرف آخر دلم باشي...  
 
مي خواهم مرا از دست غفلت بخري و در راه خدا آزاد كني...  
 
خيلي مهم است كه نردبان پله آخر داشته باشد. نه؟!  
 
پس تو، پله آخر دلم، براي رسيدن به خدا باش!!!

شدست شهر چراغان، ز نور و عشق و صفا  
 
مگر گذار تو جانا به اين ديار افتد؟!  
 
به خاك شهر و دياري كه پاي بگذاري  
 
به كوچه كوچه ي آن نقشِ افتخار افتد  
 
آقا! طاق نصرتي بر سر در دلمان بسته ايم! 

  را به مادرت _زهرا(س)_  

 قسم، دلمان را متبرك به قدومتان كنيد...  
 
آقا! دلمان تنگ آمدنتان است...  
 
آقا! ديگر بياييد...  
 
آقا!!!  


  

[طهورا]

 


 تق تق ، صداي پاي تو ، تق تق صداي تو   
  
زل مي زنم به خلوت بي انتهاي تو  
 
قُل قُل ،ببين که درتب تو جوش مي خورم  
 
ازصدگذشته است گمانم دماي تو  
 
چک چک ، صداي آب واذان باوضوي من  
 
بايد دوباره «حي علي» چشم هاي تو  
 
هق هق ، صداي گريه من مي شود بلند  
 
«ياليتني» فداي توگردم ، فداي تو  
 
من باسري بريده ، نه من باسري بلند  
 
اينجا کجاست؟ کوفه و يا کربلاي تو؟ 
 
دل دل نمي کنم که بگويم مرا ببر  
 
من بايد اين سفر بشوم پا به پاي تو  
 
آغوش بازکن که تنم سرد سرد شد  
 
بايدکمي نفس بکشم درهواي تو  
   
   

  

[طهورا]

 


 بهانه می کند تو را   
  
دلم برای درد خویش  
 
برای حرفهای تو  
 
برای قلب سرد خویش  
 
ز یاسها شنیده ام  
 
حدیث بوی خوب تو  
 
دلم پر از جوانه شد  
 
به یمن خاک کوی تو  
 
هزارمین شب است این  
 
دلم فسرده گشته است  
 
سکوت غم گرفته ام  
 
فغان و ناله می زند  
 
چه با کنایه می زند:  
 
که بی حضور سبز تو  
 
چه شنبه ها؛  
 
که جمعه شد  
 
چه جمعه ها؛  
 
که شنبه شد
 
   

[طهورا]

 

  سر زُلفت به كناري زن و رُخسار گشا
تا جهان محو شود، خرقه كشد سوي فنا

بسر كوي تو اي قبلة دل راهي نيست
ورنه هرگز نشوم راهيِ واديِّ «مِنا»

از صفاي گل روي تو هر آنكس بَرخورد
بَركَنَدْ دل ز حريم و نكُنَد رو به «صفا»

طاق ابروي تو محرابِ دل و جان من است
من كجا و تو كجا؟ زاهد و محراب كجا؟

ملحد و عارف و درويش و خراباتي و مست
همه در اَمْرِ تو هستند و تو فرما نفرما

خرقة صوفي و جامِ مي و شمشير جهاد
قبله گاهي تو و اين جُمله همه قبله نما

رسم آيا به وصالِ تو كه درجان مني؟
هجر روي تو كه در جان مني، نيست روا !

ما همه موج و تو درياي جمالي، اي دوست!
موجْ درياست، عجب آنكه نباشد دريا

حضرت امام خمینی (رحمت الله علیه) 


   

[طهورا]

  
   
 در پيچ و تاب گيسوي دلبر ترانه است
دل بردة فدايي هر شاخ شانه است

جان در هواي ديدن رخسار ماه توست
در مسجد و كنيسه نشستن بهانه است  
   
 در صيد عارفان و ز هستي رميدگان
زلفت چو دام و خال لبت، همچو دانه است

اندر وصال روي تو اي شمس تابناك
اشكم چو سيل جانب دريا روانه است

دركوي دوستْ فصل جواني به سر رسيد
بايد چه كرد اين همه جور زمانه است

امواج حُسن دوست چو درياي بيكران
اين مستِ تشنه كامْ غمش در كرانه است

ميخانه درهواي وصالش طرب كُنان
مُطرب به رقص و شادي و چنگ و چَغانه است  
 حضرت امام خمینی (رحمت الله علیه) 
   
   
  

[طهورا]

  

 عصر يک جمعه دلگير،

  گفت: بگويم،  

     عشق به انسان نرسيدست، 

  آب به انسان نرسيدست، 

  هنوزم که هنوز است،

غم عشق به پايان  

  حافظ دلخسته ز شيراز بيايد، 

  که هنوزم که هنوز است، 

  يوسف گمگشته به کنعان نرسيدست

    کلبه احزان به گلستان  

  اين جمعه دلگير،  

  تو کنار دل هر بيدل    شود  

  گل نرگس؟