۞۩۞ ميلاد فرخنده حضرت علي اكبر عليه السلام مبارك باد ۞۩۞

[طهورا]

  

  
 ولادت با سعادت سبط اوسط اقا ابا عبدالله ؛ حضرت علي اكبر عليه السلام  

 و گراميداشت روز جوان بر همگان مبارك باد  

  

   
[COLOR=#a0a0a0][COLOR=#7030a0]اى فاطمه را آئينه ى كوثر   [COLOR=#7030a0]ديگر 
[COLOR=#7030a0]وى نوش لبت شهد و گل و شكر ديگر
 
[COLOR=#a0a0a0][COLOR=#7030a0]هر گوشه‏اى استاده خليلى به   [COLOR=#7030a0]تماشا 
[COLOR=#7030a0]آورده مگر دسته گلى هاجر ديگر
 
[COLOR=#7030a0]جبرئيل به شوق آينه پرداخته گويى 
از [COLOR=#7030a0]كوچه ى نور آمده پيغمبر ديگر
 
[COLOR=#7030a0]كنعان شده بيتاب‏تر از جان زليخا 
[COLOR=#a0a0a0][COLOR=#7030a0]يوسف ز سفر   [COLOR=#7030a0][COLOR=#7030a0]آمده با منظر ديگر
  
[COLOR=#7030a0]مشاطّه ايمان پى آرايش توحيد 
[COLOR=#a0a0a0][COLOR=#7030a0]آورده ز گنجينه ى حق گوهر   [COLOR=#7030a0]ديگر
 
[COLOR=#7030a0]اى اصل تو از آب و گل ختم رسالت 
[COLOR=#7030a0]از نور حسين آمده‏اى حيدر ديگر
 
[COLOR=#7030a0][COLOR=#7030a0]با  [COLOR=#7030a0]زلف خم اندر خمت اى ماه دو هفته  
[COLOR=#7030a0]بر تارك خورشيد زدى افسر ديگر
 
[COLOR=#7030a0][COLOR=#a0a0a0][COLOR=#7030a0]اى نام تو   [COLOR=#7030a0]پيرايه ى تسبيح ملايك  
[COLOR=#7030a0]ديپاچه ى عشق آمدى از دفتر ديگر
 
[COLOR=#a0a0a0][COLOR=#7030a0]در مرتبه ى وصل ازل خون 
 [COLOR=#7030a0]خدا را  [COLOR=#7030a0]مثل تو نداده است خدا اكبر ديگر  

 [FONT=Verdana]  

[طهورا]

  
 

تولد و سن حضرت علی اکبر (ع)

مرحوم مقرّم مي نويسد: علي اكبر در روز يازدهم شعبان(1) سال 33هجري- دو سال قبل از كشته شدن عثمان(2) به دنيا آمد. و اين موافق است با قول ابن ادريس(ره) در « سرائر » كه فرموده: حضرت علي اكبر در خلافت عثمان چشم به دنيا گشود.  
 
  در روز عاشورا آن بزرگوار 27ساله بوده و تاييد مي شود به اتفاق مورّخين و علماء علم نسب كه حضرت علي اكبر از امام سجّاد (ع) بزرگتر بوده، و امام سجّاد (ع) در روز عاشورا 23سال داشته اند، و اينكه بعضي سن آن جناب را 17يا 19سال نقل كرده اند، با اين اتفاق مغاير است، مضافاً بر اينكه شاهدي بر قول خود ندارند.(3)

ابن شهر آشوب (ره) مي نويسد: علي اكبر هيجده سال داشت، و گفته شده 25سال بوده است.(4)

محدّث قمي (ره) گويد: در سن علي اكبر اختلافي عظيم است،ابن شهر آشوب و محمّد بن ابي طالب گويند؛ 18ساله بوده، و شيخ مفيد او را 19ساله دانسته (5)، بنابراين از امام زين العابدين (ع) كوچك تر بوده است. و بعضي گويند 25ساله بوده و غير از اين هم گفته اند. پس علي اكبر از برادرش امام سجاد (ع) بزرگتر بود و اين اصلح و اشهر اقوال است. از شيخ اجل ابن ادريس در خاتمه كتاب حج نقل مي كند كه حضرت علي اكبر بزرگتر بوده، و آن جناب در زمان خلافت عثمان متولد شده است، و از جدّش اميرالمؤمنين(ع) روايت كرده است، و شعراء‌ در مدح او اشعار سروده اند.

ابن ادريس در رد كساني كه مي گويند علي اكبر كوچك تر بوده مينويسد:‌ دراين باب بايد به خبرۀ‌ اين فن كه علماء‌ نسب و تاريخ و اخبارند، مانند زبير بن بكار رجوع نمود، و نام جمعي را مي برد كه همگي علي اكبر (ع) را بزرگتر مي دانند و بر اين قول اتفاق دارند.

سپس محدّث قمي(ره) مي فرمايند: دراينجا گفتار ابن ادريس كه فارس اين ميدان است، وبا تتبّع كافي به صراحت سخن گويد، كافي است، و مضمون اشعاري كه در مدح او وارد شده، و گفتار معاويه ملعون در حقّ او مؤيّد است. (5)

مرحوم ملا هاشم مي نويسد:‌ آن حضرت 25ساله بوده كه دو سال از حضرت زين العابدين(ع) بزرگتر بوده، و احتمالاً اين قول اقوي مي باشد.

مرحوم مقرّم و بسياري از مورّخين نقل كرده اند:‌كه حضرت علي اكبر (ع) از امام سجاد (ع) بزرگتر است. (6)

عدّه اي چون شيخ مفيد(ره) در « ارشاد» و طبرسي(ره) در«اعلام الوري» مي گويند:‌امام سجّاد (ع) بزرگتر بوده بدون اينكه شاهدي بياورند. (7)

بعضي چون ابن شهر آشوب در« مناقب »‌و ابن طلحه شافعي در «مطالب السؤول » و ابن صبّاغ در «‌ فصول المهمة »‌ تصريح كرده اند كه حضرت حسين (ع) سه پسر داشته اند:‌علي اكبر ، علي اوسط و علي اصغر .           نوشت :[FONT=Times New Roman]
    الشيعه از سيد محمدعبدالحسين هندي  [FONT=Times New Roman]  
   
  اكبر از مرحوم مقرم / 
 : 4/  [FONT=Times New Roman]  
  2/  
  قمر بني هاشم و علي اكبر /  
  اكبر از مرحوم مقرم / 16تا             

[طهورا]

  
   
 

 فضائل حضرت علی اکبر (ع)

الف: شباهت او به پيامبر اكرم(ص)

اين جوان خوش سيما در طلاقت زبان و زيبائي صورت و سيرت و خلقت اشبه مردم به رسول خدا(ص) بود، كه جامع همه كمالات و صفات حسنه و اخلاق نيكو مي باشد. نعمت هاي خداوند بي شمار است «‌ و اگر نعمتهاي خدا را بشماريد، آنها را شماره نتوانيد كرد».(1) مع ذلك قرآن نعمتهاي دنيوي را كوچك شمرده كه « بگو بهره مندي از اين دنيا اندك است ». (2) و ليكن دربارۀ اخلاق پيامبر (ص) ميفرمايد: « همانا تو داراي اخلاق عظيم و برجسته اي هستي » . (3)

و حضرت علي اكبر (ع) در جمع صفات و اخلاق چون حضرت محمّد (ص) بود. پدر بزرگوارش دربارۀ‌ او فرمودند:

« خدايا گواه باش جواني كه در خلقت و سيرت و گفتار شبيه ترين مردم به پيامبرت بود به جنگ اين مردم رفت، و ما هرگاه به ديدن پيامبرت مشتاق مي شديم به اين جوان نگاه مي كرديم ». (4)


ب: عصمت آن بزرگوار

عصمت همانند عدالت داراي درجات متفاوت است، و هيچكس به درجۀ‌ چهارده معصوم (ع) نمي رسد،‌ لكن خداوند مقام عصمت را به حضرت علي اكبر (ع) لطف فرموده است. كلمۀ « طيّب » و « زكيّ » كه درزيارت رجبيّه امام حسين (ع) است را مي توان مؤيّد عصمت دانست.


ج: صفات آن سرور

حضرت علي اكبر داراي صفات جلال و جمال و ملكات نيكو بود، و به عالم ملكوت وصل بود. دو حديث از مرحوم سيّد بن طاووس و شيخ مفيد در طيّ طريق كربلا نقل كرديم كه به پدر بزرگوارش گفت: « آيا ما بر حقّ نيستيم؟». حضرت فرمودند: بلي. گفت: « حال كه چنين است از مرگ باكي نداريم».
 
 


 
 

[طهورا]

   
 

د: شجاعت

آن بزرگوار شجاعت را از علي مرتضي (ع) به ارث برده بود.

علّامه مجلسي (ره) نقل مي كند: آن حضرت به هر جانب روي مي آورد گروهي را به خاك هلاكت مي افكند، «‌بقدري از آن لشكر كشت كه از كثرت كشته به شيون آمدند، و روايت شده؛ علي اكبر با آنكه تشنه بود 120نفر را كشت آنگاه نزد پدر بازگشت. دوباره به ميدان آمد و آنقدر جنگيد تا كشته ها به دويست نفر رسيد». (5)

ه: تربيت شدن در دامان عمويش حضرت مجتبي و پدرش سيّدالشّهداء(ع) در«كافي» و «فقيه» و «تذهيب» در زيارتي ازحضرت صادق(ع) روايت شده كه كنار قبر فرزند آن حضرت علي بن الحسين(ع) كه نزد پاي پدر مدفون است مي روي و مي گوئي: «‌ سلام بر تو اي فرزند رسول خدا، سلام بر تو اي فرزند اميرالمؤمنين، سلام بر تو اي فرزند حسن و حسين». (6)

شيخ صدوق (ره) بعد از نقل اين زيارت مي فرمايد: اين اصلح زيارات نزد من است. گفته اند: ( براي اين فرزند امام حسن (ع) گفته شده است كه چون امام مجتبي (ع) مربّي و معلّم حضرت علي اكبر(ع) بوده است، و در حديث آمده است: « پدر سه گونه است؛ آنكه ترا به دنيا آورد، و كسي كه تو را تعليم نموده، و ديگر پدر زن ». (7)

محدّث قمي (ره) مي نويسد: دراين مدّتي كه آن حضرت دردنيا بود، عمر شريف خودرا صرف عبادت و زهادت و اطعام مساكين و اكرام مسافرين، و سعۀ در اخلاق و توسعه در ارزاق فرموده بحدّي كه در مدحش گفته شده:

لَمْ تَرَ عَيْنُ نَظَرَتْ مِثْلَهُ  
 مِنْ مُحْتَفٍ يَمشُي وَ لا ناعِلٍ

* هيچ ديده اي مانند او نديده است، نه كسي كه پابرهنه راه مي رود و نه كفش پوشيده .

حضرت اميرالمؤمنين (ع) بسيار او را دوست مي داشت، حتّي آنكه او را مدح نموده، اشعاري درمدح او مي سرود.

بوالفرج اصفهاني در« مقاتل الطالبين » از مغيره نقل مي كند كه روزي معاويه گفت: امروز سزاوارترين مردم به خلافت كيست؟ گفتند:‌ تو، گفت: چنين نيست بلكه شايسته ترين مردم براين امر علي بن الحسين (ع) (علي اكبر) است. چون جدّش رسول خدا(ص) مي باشد و شجاعت بني هاشم و سخاوت بني اميه و جمال و بزرگ منشي ثقيف دراو جمع است.(8 )

  نوشت :

1- سورۀ ابراهيم ، آيۀ 34

2- سورۀ نساء آيۀ 77

3-سورۀ قلم، آيۀ 4

4-لهوف / 113، مثيرالاحزان /68

5- بحارالانوار:45/43و44

6-مفاتيح الجنان زيارت مطلقه اول امام حسين(ع)

7-سورۀ انعام : 74

8- منتهي الامال: 1/ 375
  

    
  

[طهورا]

  


آيا ليلي مادر علي اكبر، در كربلا بود؟


به نظر مي آيد كه بودن ليلي در كربلا دليل نمي خواهد، چون امام حسين (ع) همه خاندانش، از زنان و فرزندان همراه خود به مكّه و از آنجا به كربلا بردند.
   
 از « معالي السبطين » نقل شد كه به دستور حضرت امام حسين (ع) ليلي براي علي اكبر دعا نمود و بازگشت او را از خداوند خواست، و اين مطلب را تأييد مي كند اتّفاق همه مورّخين و مقتل نويسان كه حضرت علي اكبر (ع) جنگ را رها كرده و به خيمه بازگشت، و اين عمل هيچ مناسبتي ندارد، خصوصاً با شوق فراوان آن بزرگوار به شهادت،‌ناچار بايد گفت كه دعاي مادر بود كه آن حضرت به خيمه ها بازگشت نمود  



       
 

[طهورا]

  
   
 



ازدواج حضرت علي اكبر(ع)

اگر بگوييم آن جناب هنگام شهادت 25سال يا بيشتر داشتند حتماً‌ ازدواج كرده بودند، چون اين بزرگوار تارك اين سنّت عظيمه نخواهند بود.

در حديث «كافي» و «تهذيب» و «‌قرب الاسناد» روايت نموده كه بزنطي ازحضرت رضا (ع) سئوال كرد:‌آيا مي شود زني را با امّ ولد پدر آن زن تزويج نمود؟ فرمودند:‌بلي، گفت: به ما خبر رسيده كه حضرت سجّاد (ع) چنين نمودند؟ يعني دختر امام حسن مجتبي (ع) و كنيز امّ ولد آن حضرت را تزويج نمودند.

امام رضا(ع) فرمودند:‌ چنين نيست بلكه حضرت سجّاد (ع) دختر امام حسن (ع)، و نيز امّ ولد از حضرت علي اكبر (ع) – كه در كربلا شهيد شده بود _ را تزويج نمودند. (1)

و در زيارت حضرت علي اكبر (ع) _ كه ابو حمزه از حضرت صادق (ع) روايت كرده_ آمده است :

«صلوات خداوند بر تو و بر اقوام و خاندان و پدران و فرزندان و مادرانت ،‌(پدران ) نيكوئي كه خداوند پليدي را از آنها دور نمود و آنها را پاكيزه قرار داد سلام بر تو اي فرزند رسول خدا و اي فرزند اميرالمؤمنين (ع) و حسين بن علي (ع) ... پس گونه ات را بر قبر بگذار و سه مرتبه بگو :صلوات خداوند بر تو باد اي اباالحسن...»(2)


پي نوشت :
1- وسائل العرب: 10/111 ، مجمع البحرين: 6/127، مصباح/619
2- كامل الزيارات/239ب 79 زيارت 18

 
         
 

[طهورا]

   

 

[COLOR=#c00000]اوّلين شهيد از اهل بيت

چون اصحاب با وفاي آن سرور به درجۀ‌ شهادت رسيدند، و نوبت به خاندان آن بزرگوار رسيد، علي اكبر اوّل آنها بود كه به ميدان شتافت.

مرحوم سيد بن طاووس وابن نما نقل مي كنند؛ چون با آن حضرت بجز خاندانش كسي نماند، علي بن الحسين (ع) كه از زيبا صورتان و نيكو سيرتان روزگار بود بيرون آمد و از پدر اجازه خواست، حضرت به او اجازه داد. (1)

مرحوم شيخ مفيد مي نويسد: همچنان يك يك از ياران سيدالشهداء‌ (ع) پيش مي آمدند و كشته مي شدند، تا از همراهان امام حسين (ع) جز خاندانش كسي بجاي نماند. پس فرزندش علي بن الحسين (ع) پيش آمد. (2)

ابن ادريس(ره) مي نگارد: « علي اكبر اوّلين كشته از آل ابي طالب در روز كربلا بود ». (3)

از زيارت ناحيۀ مقدّسه چنين استفاده مي شود كه : حضرت علي اكبر(ع) اوّل شهيد از اهل بيت بوده است. «‌ سلام بر تو اي اوّلين جان باخته از خاندان بهترين زادگان ( رسول اكرم(ص) ) از دودمان ابراهيم خليل ».(4)

 پي نوشت :
    / 112، مثير الاحزان /   
     : 2/109  
     /  
      : 45/  

  
       
            

[طهورا]

 
 
   
   
 

حضرت علي اكبر عليه السلام الگوي جوانان  
 
دیرزمانی است که جوانان کشورهای اسلامی، که از تابش وحی و زلال‏معارف ناب الهی بهره می‏برند، باشیوه‏های گوناگون و متنوع دشمن‏در راهزنی فکر و فرهنگ رو به رویند.
پیروزی انقلاب اسلامی ایران، این حساسیت ناپیدا را به صورت‏آشکار در آورد و سردمداران استکبار را به اظهار نظر شفاف‏واداشت.  
 
امروز دشمن به خوبی دریافته است که ما جوانان با ویژگی‏هایی‏همانند آرمان خواهی، عدالت‏طلبی، عشق به باورهای آسمانی و علاقه‏به رهبران مذهبی، لشکرهایی به هم فشرده و آماده کارزاریم. 
   
  ازاین رو، ایجاد تردید در باورهای آسمان زاد، تزریق فرهنگ بیگانه‏با نمایش آداب و رسوم و شیوه‏های زندگانی آنان، کوشش حساب شده‏در کنار زدن چهره‏های مورد علاقه مردم بویژه جوانان، پرورش روحیه‏ذلت و خواری در بیگانه ساختن ما با الگوهای شایسته فرهنگ اسلامی‏و ارائه الگوهای ساخته شده از آن سوی مرزها به عنوان معجزه‏آفرینان خوشبختی و سعادت و رفاه را در دستور کار خود قرار دادتا بدین وسیله دست‏یکایک ما را از دستان پرمحبت اسوه‏های صداقت‏پیشه و راستین در آورده و دل و دیده مان را از آموزه‏های ناب‏دینی تهی گرداند. غافل از آنکه نسیم سعادت بخش معارف الهی وسخنان قدسی پیشوایان محبوب ما، به سان کیمیایی گرانسنگ، دلهای‏آگاه و بیدار همگان را از غبارها پاک ساخته، آینه گونه محل‏پذیرش آفتاب هدایت می‏گرداند.  
 
در ذيل ، دل به امواج پاک و صفات روشن وزندگی ساز اسوه‏ای ارزشمند و الگویی کم نظیر می‏سپاریم و برای‏امروز و فردای حوادث ارمغانهایی پربها نصیب خود می‏سازیم.
 
    [COLOR=#7030a0]      
        [COLOR=#7030a0]             
  

[طهورا]

     
 
الگوی شایسته   
ما جوانان به دنبال الگویی هستیم که نخست هم‏سن و سالمان باشدو همانند ما در توفان جوانی بوده و در نشیب و فراز حوادث حضورداشته باشد. معصوم نباشد; زیرا با ما فرق خواهد کرد و دربحرانهای اجتماعی سیاسی و حتی اقتصادی درگیر شده باشد تا به‏خوبی او را همانند خود بدانیم و از شیوه زندگانی، روش برخورداو با دیگران، چگونگی سخن گفتن، شهامت، شجاعت، دلیرمردی و بی‏باکی وی برای خود سرمشق بگیریم و او را نمونه‏ای تمام عیار برای‏امروز و فردای زندگی خود بدانیم.  
 
دفتر زندگانی چنین الگویی را، که برخی هجده ساله و پاره‏ای‏سالهایی بیشتر دانسته‏اند، می‏گشاییم و با یکدیگر به صحیفه صفات‏و ارزشهای چشمگیر او می‏نگریم. آرام آرام با او همراه شده وبیشتر از گذشته به ناگفته‏های گفتنی‏اش که همگی برایمان مشعلی‏فروزان خواهد بود، دل می‏سپاریم.  
 
او یازدهم شعبان سال سی و سوم هجری (۱) به دنیای پر غوغای حیات‏پاگذاشت. پدر در گوش راست او اذان گفت و دیگر گوش وی را باترنم اقامه آشنا ساخت تا از آغاز با نغمه توحید، نبوت، امامت وولایت آشنا شود و با چنین سرودهایی راه روشن رستگاری را از عمق‏جان بیابد. دیری نپایید که در هفتمین روز تولد وی، بنا به سنت‏پسندیده دینی، سرش را تراشیدند و هم وزن موهای زیبایش، به‏مستمندان چشم به راه نقره صدقه دادند.
آشفتگی اوضاع سیاسی و آتش افروزی حاکمان ستمگر آن عصر بدان‏حد بود که نام «علی‏» جرمی نابخشودنی حساب می‏شد و برزبان‏راندن این واژه مقدس ممنوع بود. پدر وی، که به خوبی می‏دانست‏نام دیباچه شخصیت و نشان دهنده شرافت، ادب و عظمت انسان است،نام کودک را «علی‏» نهاد تا بهترین برکات و زیباترین صفات‏بردریای وجود فرزندش ریزان شود و بدسگالان سیه سرشت‏خود را باامواج پاک و زلال غیرت دینی و شخصیت مذهبی رو به رو ببینند. درپی آن، لقب «اکبر» نیز برای او انتخاب کرد تا «علی اکبر»که به عنوان پسر نخست‏خانواده است‏با دیگر فرزندان، که نام‏آنان نیز علی خواهد بود، تفاوت یابد. (۲)

پدر علی که همانند پدرانش از تمامی اصول اساسی و شیوه‏های‏شیرین تربیتی آگاهی داشت، خود را با دنیای کودکی هماهنگ می‏کردو رفتاری که شایسته نوباوگی و کودکی فرزند بود، انجام می‏داد تاهمانند جد عزیز خود عمل کرده، لحظه‏ای از شرایط روحی روانی کودک‏دلبند خویش دور نماند. (۳)   
همراه با بزرگ شدن علی، پدر سخنان برتر، آداب والاتر وشیوه‏های زندگی و احترام بیشتر به او می‏آموخت تا خصیت‏خود راباز یابد و از ارزش وجود خود بیشتر آگاه شود.   
بدین خاطر هنگام نام بردن از او، الفاظی تواءم بااحترام به‏کار می‏برد تا از آغاز زندگی، احساس سرافرازی و شخصیت کند و درفردای حیات خود، راست قامت و قوی دل از حقوق محرومان دفاع‏کرده، در برابر ستم ستمکاران بی تفاوت یا مایوس نباشد.  

         [COLOR=#7030a0]              

[طهورا]

  
 

به سوی مدرسه   
علی که هفت‏ساله شد، به تمرینهای فکری و آموزش‏های دینی‏پرداخت و با مراقبت‏های صحیح سنجیده پدر، بنیان‏های اعتقادی درروان او و شیوه‏های رفتاری در اعمال او رشدی بیشتر یافت. (۴)   
روزی پدر، عبدالرحمان را به آموختن سوره حمد به فرزندش‏گمارد. وقتی آموزش تمام شد و علی در حضور پدر سوره حمد راقرائت کرد، پدر، پول و هدایای فراوان به عبدالرحمان بخشید ودهانش را پر از مروارید ساخت. آنگاه به اطرافیان که از این همه‏بذل و بخشش تعجب کرده بودند، فرمود:   
«این هدایا توان برابری عطای معلم علی را ندارد که در برابرتعلیم قرآن، همه هدایا ناچیز است.» (۵)   
دوران نوجوانی علی به تدریج آغاز شد و هر روز بیشتر از روزقبل، زمینه‏های رشد و شکوفایی معنوی و عقلانی در وجود وی فراهم‏می‏گردید.   
علی در جوانی با ویژگیهای اخلاقی و رفتاری خود نگاه انبوه‏جوانان را به سوی خود جلب می‏کرد. آنچه در این فراز از داستان‏او گفته می‏شود، نکته‏هایی است که بی تردید با مطالعه و رد شدن‏تاثیری بسزا نخواهد داشت، از این رو، باید از سرصبر و تامل‏بیشتر مطالعه و مرور کنیم و به خاطر بسپاریم.   
علی صفات جد خود را می‏دانست، از این‏رو، هماره در آینه اخلاق ورفتار او نظر می‏کرد و خود را بدان صفات می‏آراست. به هنگام‏جوانی در میان جمع و با دوستان خود، گشاده رو و شادمان بود;   
ولی در درتنهایی اهل تفکر و همراه با حزن بود. علاقه فراوانی به‏خلوت با خدای خود و پرداختن به راز و نیاز و گفتگو باخالق هستی‏داشت. در زندگی آسان‏گیر، ملایم و خوش‏خو بود، نگاهش کوتاه می‏نمودو به روی کسی خیره نمی‏شد.      بیشتر اوقات بر زمین چشم می‏دوخت و بابینوایان و فقرا که از نظر ظاهری در جامعه و نگاه دنیا طلبان‏احترام چشمگیری نداشتند. نشست و برخاست می‏کرد، با آنان همسفره‏می‏شد و با دست‏خود دردهانشان غذا می‏گذارد. اصالتهای فکری واستواریهای روحی، وی را چنان کرده بود که هیچگاه و از هیچ‏حاکمی هراس نداشت.      هرگز عیب‏جویی نمی‏کرد و از مداحی نابجا و شنیدن چاپلوسی افراددوری می‏کرد. تمامی انسانها را بندگان خدا می‏دانست و از تحقیرآنان خود داری می‏ورزید. در طول عمر خویش به کسی دشنام نداد وناسزا نگفت. از دروغ تنفر داشت و صداقت و راستگویی شیوه همیشه‏او بود. بخشنده بود و آنچه به دست می‏آورد، به دیگران بویژه‏نیازمندان انفاق می‏کرد.      هرگاه کسی هدیه‏ای به او تقدیم می‏کرد،با گشاده رویی می‏پذیرفت. اگر فردی مهمانی داشت و او را دعوت‏می‏کرد، می‏پذیرفت. به عیادت بیماران می‏رفت، هرچند خانه بیمار دردور افتاده‏ترین نقطه شهر باشد. در تشییع پیکر مردگان حاضر می‏شدو هیچ یار از دست رفته‏ای را تنها نمی‏گذاشت.   
برای همسالان برادری مهربان و برای کودکان پدری پرمحبت‏بود ومسلمانان را مورد لطف و عطوفت‏خویش قرار می‏داد. امور دنیوی واضطراب‏های مادی او را متزلزل نمی‏ساخت.   
زندگی علی ساده و بی پیرایه بود و در آن از تجمل، اسراف وتبذیر اثری دیده نمی‏شد. آنان که اخلاقی نیکو و فضایلی شایسته‏داشتند، همیشه مورد تکریم و احترام وی بودند و خویشاوندان ازصله او بهره‏مند می‏شدند. از صبری عظیم برخوردار بود و از هیچ کس‏توقع و انتظاری نداشت.   
در میدان رزم سلحشوری شجاع، نیرومند و پرتوان بود و انبوه‏دشمن هرگز او را بیمناک نمی‏ساخت. در اجرای عدالت و دفاع از حق،قاطع و استوار بود. به یاری محرومان و مظلومان می‏شتافت و دربرابر ظالمان می‏ایستاد تا حق را به صاحبش برنمی‏گردانید، آرام‏نمی‏گرفت. به دانش اندوزی و فراگیری معارف اهمیت زیادی می‏داد وهمواره پیروان خود را از جهالت و بی‏خبری باز می‏داشت.   
به پاکیزگی و آراستگی علاقه‏ای وافر داشت و این صفت از دوران‏کودکی در او دیده می‏شد. از این رو هماره برتمیزی لباس و بدن‏اهتمام می‏ورزید.
 
    [COLOR=#7030a0]     [COLOR=#7030a0]