فردی مبتلا به گناهی بود. و هر بار توبه می کند مدت کوتاهی بعد به آن گناه کشیده می شد.(ظاهرا به آن گناه معتاد شده بود)
تا یک روز واقعا و با بیزاری از آن گناه توبه می کند. و این بار ترک معصیت می کند.(به طوری که اعتیادش به گناه از بین می رود) حتی وقتی که در معرض گناه قرار می گرفت مرتکب معصیتی که از آن توبه کرده بود نمی شد. و از خود احساس رضایت می کرد و معتقد بود توبه اش پذیرفته شده و خدا از او راضی است و به همین علت دیگر مرتکب این معصیت نمی شود
اما بعد از چهار پنج ماه اینبار وقتی در معرض گناه قرار گرفت از روی غفلت و فشار نفسانی زیاد مرتکب آن گناه شد و ظاهرا توبه اش را شکست. و بعد از آن چون عهد و پیمان با خدای خویش را شکسته بود و قبح این کار از نظرش رفته بود در یک روز چند بار به آن گناه مشغول شد . همان گناهی که چندین ماه از آن دوری میکرد و زمانی واقعا از آن معصیت توبه کرده بود.
حال بعد یک از یک روز دچار عذاب وجدانی شدید شده و احساس می کند زحمات چهار ماهه اش از بین رفته. می خواهد دوباره توبه کند ولی احساس میکند توبه اش پذیرفته نیست و از آن کسانی است که مرتبا توبه می کنند و باز توبه خود را می شکنند و ظاهرا خدا را مسخره میکنند. از طرفی میدانست روایتی است از [COLOR=#000000]امام صادق عليه السلام با این مضمون که فرمودند:
اگركسى قصد گناه كرد، نبايد آن را انجام دهد. زيرا اى بسا كه بندهگناهى مرتكب مى شود و خداوند عزوجل او را ديده و مى فرمايد: به عزت وجلالم سوگند هيچ گاه تو را نمى آمرزم . (ثواب العمال عقاب العمال شیخ صدوق )
حال سؤالات زیر مطرح است؟
1- چه کند؟
2- اگر حکم به توبه شد از کجا بداند توبه اش پذیرفته است؟
3- حال که دوباره معصیت کرده به این معناست که توبه چهار ماهه پیشش مورد قبول پروردگار متعال قرار نگرفته بود؟
4- بر فرض که توبه کرد و توبه اش هم پذیرفته شد. آیا این یک روز که به گناه مشغول بود اثری بر اعمال گذشته و عاقبت آینده او می گذارد؟ (به طور ساده تر تکلیف این چند ماه که توبه کرده بود و اعتیاد به آن گناه از وجودش بیرون رفته بود چیست؟ آیا واقعا این چند ماه تلاش از بین رفته؟ و آیا بخاطر این گناه در آینده به بلای دنیوی یا اخروی دچار می شود)(مهم مهم مهم)
ظاهرا این گناه از گناهان کبیره بوده.
لطفا شفاف و صریح و البته مستند جواب این 4 سؤال را بدهید.
یا علی
