@@@@@ مشاعره مذهبی @@@@@

[طهورا]

 

   ياس بوي مهرباني مي دهد  
    
  عطر دوران جواني ميدهد  
    
  ياس ها ياد آور پروانه اند   
    
  ياسها پيغمبران خانه اند   
    
  ياس را را آئينه ها رو كرده اند  
    
  ياس را پيغمبران بو كرده اند  
    
  حضرت زهرا دلش ازياس بود   
    
  دانه هاي اشكش از الماس بود   
    
  داغ عطر ياس زهرا زير ماه   
    
  مي چكانيد اشك حيدر را به چاه   
    
  

[Hamed_53]

 هـــــرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود
گر رود از پی خوبان دل من معذور است درد دارد چه کند از پی درمــــان نرود
 

[طهورا]

    
  در بين هر مناجات با وعده ملاقات   
  
ساعات بگذرانم در انتظار مهدي  
 
شب تا سحر بسوزم ديده به در بدوزم  
 
چون شمع نيمه جانم در انتظار مهدي         
 

[Hamed_53]

 [COLOR=#c00000]یاد باد آن صحبت شبها که با نوشین لبان بحث سر عشق و ذکر حلقه عشاق بود  

[مستور]

 دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا را دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا 
   
   
 کشتی شکستگانیم ای بادشرطه برخیز باشد که باز بینم دیدار آشنا را 



   

[sms1989]

الا یا ایها المهدی مدام الوصل ناولها
كه در دوران هجرانت بسی افتاد مشكلها

صبا از نكهت كویت نسیمی سوی ما آورد
ز سوز شعلة شوقت چو تاب افتاد در دلها

چو نور مهر تو تابید بر دلهای مشتاقان
ز خود آهنگ حق كردند، بربستند محملها

دل بی بهره از مهرت حقیقت را كجا یابد؟
حق از آیینة رویت تجلی كرد بر دلها

به كوی خود نشانی ده كه شوق تو محبان را
ز تقوا داده زاد ره، ز طاعت بست محملها

به حق سجاده تزیین كن مَهل محراب و منبر را
كه دیوان فلك صورت از آن سازند محفلها

شب تاریك و بیم موج و گردابی چنین حائل
ز غرقاب فراق خود رهی بنما به ساحلها

اگر دانستمی كوبت سبو می آمدم سویت
خوشا گر بودمی آگه ز راه و رسم منزلها

چو بینی حجت حق را به پایش جان فشان ای فیض
متی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

فیض کاشانی

[يا.حسن]

این گفت بزرگ و نامدار است علی ان گفت که مرد کار زار است علی

اما به حقیقت او نه ان است و نه این آیینه ذات کردگار است علی

[طهورا]

                ياران چه غريبانه رفتند از اين خانه   
    
  هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه   
    
    
  
    
    

[طهورا]

                ياران چه غريبانه رفتند از اين خانه   
    
  هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه   
    
    
  
    
    

[Hamed_53]

 هــرگز نمی شود ز سر خود خبر مرا تا در میان میکده ســر بر نمی کنم
باغ بهشت و سایه طوبی و قصر حور با خاک کوی دوست برابر نمی کنم