گریه و زاری درعذاب غیبت فرج را نزدیک می کند

[اميرسيستاني]

 بسم الله الرحمن الرحیم 
   
 از نرم افزار «گنجینه روایات نور» 
   


بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار ج‏52 132 باب 22 فضل انتظار الفرج و مدح الشيعة في زمان الغيبة و ما ينبغي فعله في ذلك الزمان ..... ص : 122
تفسير العياشي عَنِ الْفَضْلِ بْنِ أَبِي قُرَّةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع يَقُولُ‏
أَوْحَى اللَّهُ إِلَى إِبْرَاهِيمَ أَنَّهُ سَيُولَدُ لَكَ فَقَالَ لِسَارَةَ فَقَالَتْ أَ أَلِدُ وَ أَنَا عَجُوزٌ فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ أَنَّهَا سَتَلِدُ وَ يُعَذَّبُ أَوْلَادُهَا أَرْبَعَمِائَةِ سَنَةٍ بِرَدِّهَا الْكَلَامَ عَلَيَّ قَالَ‏
فَلَمَّا طَالَ عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ الْعَذَابُ ضَجُّوا وَ بَكَوْا إِلَى اللَّهِ أَرْبَعِينَ صَبَاحاً فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَى مُوسَى وَ هَارُونَ يُخَلِّصُهُمْ مِنْ فِرْعَوْنَ فَحَطَّ عَنْهُمْ سَبْعِينَ وَ مِائَةَ سَنَةٍ قَالَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع هَكَذَا أَنْتُمْ لَوْ فَعَلْتُمْ لَفَرَّجَ اللَّهُ عَنَّا فَأَمَّا إِذْ لَمْ تَكُونُوا فَإِنَّ الْأَمْرَ يَنْتَهِي إِلَى مُنْتَهَاه‏

مهدى موعود-ترجمه جلد سيزدهم بحار متن 904 باب بيست و هفتم فضيلت انتظار فرج و مدح شيعيان در زمان غيبت و آنچه كه شايسته است در آن زمان انجام داده شود
عياشى در تفسير خود از فضل بن ابى قره روايت نموده كه گفت: از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم ميفرمود: خداوند وحى فرستاد بحضرت ابراهيم كه بزودى فرزندى براى تو متولد خواهد شد! ابراهيم هم بساره (همسرش) خبر داد: ساره گفت:
من پير زن هستم! با اين وصف خداوند وحى فرستاد بسوى ابراهيم كه ساره بزودى فرزندى مى‏آورد و اولادش چهار صد سال گرفتار خواهند بود.
آنگاه حضرت فرمود: چون گرفتارى بنى اسرائيل بطول انجاميد چهل صبح رو بدرگاه الهى آورده بگريه و زارى پرداختند. خدا هم بموسى (و برادرش) هارون وحى فرستاد كه (با امداد غيبى) آنها را از شر فرعون نجات دهد و صد و هفتاد سال از چهار صد سال گرفتارى آنها را برداشت. سپس امام ششم فرمود: همچنين شما هم اگر مثل بنى اسرائيل در درگاه خداوند بگريه و زارى بپردازيد؛ خداوند فرج ما را نزديك خواهد كرد. اما اگر چنين نباشيد، اين سختى تا پايان مدتش خواهد رسيد


دوستان به نظر شما امثال ما گریه و زاری و توجه و انقطاع و....داریم

در نتیجه کمک کننده به فرج اهل بیت عصمت و طهارت هستیم؟؟؟

[اميرسيستاني]

 بسم الله الرحمن الرحيم‏ 
   
 از نرم افزار(گنجينه روايات نور) 
   
 بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار ج‏52 129 باب 22 فضل انتظار الفرج و مدح الشيعة في زمان الغيبة و ما ينبغي فعله في ذلك الزمان ..... ص : 122 
   
 24 ك، إكمال الدين عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ عَنِ الْأَسَدِيِّ عَنِ النَّخَعِيِّ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنْ أَبِي إِبْرَاهِيمَ الْكُوفِيِّ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فَكُنْتُ عِنْدَهُ إِذْ دَخَلَ أَبُو الْحَسَنِ مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ ع وَ هُوَ غُلَامٌ فَقُمْتُ إِلَيْهِ وَ قَبَّلْتُ رَأْسَهُ وَ جَلَسْتُ فَقَالَ لِي أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع يَا بَا إِبْرَاهِيمَ أَمَا إِنَّهُ صَاحِبُكَ مِنْ بَعْدِي أَمَا لَيَهْلِكَنَّ فِيهِ أَقْوَامٌ وَ يَسْعَدُ آخَرُونَ فَلَعَنَ اللَّهُ قَاتِلَهُ وَ ضَاعَفَ عَلَى رُوحِهِ الْعَذَابَ أَمَا لَيُخْرِجَنَّ اللَّهُ مِنْ صُلْبِهِ خَيْرَ أَهْلِ الْأَرْضِ فِي زَمَانِهِ بَعْدَ عَجَائِبَ تَمُرُّ بِهِ حَسَداً لَهُ وَ لَكِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ يُخْرِجُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مِنْ صُلْبِهِ تَكْمِلَةَ اثْنَيْ عَشَرَ إِمَاماً مَهْدِيّاً اخْتَصَّهُمُ اللَّهُ بِكَرَامَتِهِ وَ أَحَلَّهُمْ دَارَ قُدْسِهِ الْمُنْتَظِرُ لِلثَّانِي عَشَرَ كَالشَّاهِرِ سَيْفَهُ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ ص يَذُبُّ عَنْهُ فَدَخَلَ رَجُلٌ مِنْ مَوَالِي بَنِي أُمَيَّةَ فَانْقَطَعَ الْكَلَامُ وَ عُدْتُ إِلَى أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع خَمْسَ عَشْرَةَ مَرَّةً أُرِيدُ اسْتِتْمَامَ الْكَلَامِ فَمَا قَدَرْتُ عَلَى ذَلِكَ فَلَمَّا كَانَ مِنْ قَابِلٍ دَخَلْتُ عَلَيْهِ وَ هُوَ جَالِسٌ فَقَالَ لِي يَا أَبَا إِبْرَاهِيمَ هُوَ الْمُفَرِّجُ لِلْكَرْبِ عَنْ شِيعَتِهِ بَعْدَ ضَنْكٍ شَدِيدٍ وَ بَلَاءٍ طَوِيلٍ وَ جَوْرٍ فَطُوبَى لِمَنْ أَدْرَكَ ذَلِكَ الزَّمَانَ وَ حَسْبُكَ يَا أَبَا إِبْرَاهِيمَ قَالَ أَبُو إِبْرَاهِيمَ فَمَا رَجَعْتُ بِشَيْ‏ءٍ أَسَرَّ إِلَيَّ مِنْ هَذَا وَ لَا أَفْرَحَ لِقَلْبِي مِنْه‏ 
 
مهدى موعود-ترجمه جلد سيزدهم بحار متن 901 باب بيست و هفتم فضيلت انتظار فرج و مدح شيعيان در زمان غيبت و آنچه كه شايسته است در آن زمان انجام داده شود 
   
 همچنين صدوق در كمال الدين از ابو ابراهيم كوفى روايت نموده كه گفت:
خدمت حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام نشسته بودم ديدم موسى بن جعفر كه در آن وقت بچه بود وارد گشت. من از جا برخاستم و سر مبارك او را بوسيدم و سپس نشستم‏
حضرت صادق عليه السّلام فرمود: اى ابو ابراهيم! اين كودك بعد از من امام تو است.
آگاه باش! كه قومى در باره او از دين خود منحرف ميشوند و جمعى ديگر بسعادت ميرسند. خداوند قاتل او را لعنت كند و عذاب او را افزون گرداند.
آگاه باش كه خداوند بعد از كارهاى عجيبى كه از راه حسد بر وى ميگذرد، كسى را كه در زمان خود بهترين مردم روى زمين باشد از صلب وى پديد آورد.
خداوند آنچه را خواسته است عملى ميسازد، هر چند اهل شرك ناخوش بدارند.
خداوند بقيه دوازده امام مهدى را كه ببزرگوارى ممتاز گردانيده و جايگاه مقدسى بآنها روزى نموده از وى بوجود آورد. كسى كه منتظر ظهور امام دوازدهم باشد، مانند كسى است كه با شمشير برهنه در ركاب پيغمبر، دشمن را از حضرتش دفع ميكند.
در اين وقت مردى از دوستان بنى اميه وارد گشت و حضرت هم سخن خود را قطع فرمود بعد از آن پانزده مرتبه خدمت امام جعفر صادق عليه السّلام رسيدم تا سخن آن روز را تكميل فرمايد ولى ميسر نگرديد.
چون سال بعد بخدمتش رسيدم، ديدم حضرت نشسته است. در آن حال فرمود: اى ابو ابراهيم! ... او كسى است كه بعد از تنگى طاقت فرسا و بلا و ظلم طولانى شيعيان خود را از غم نجات ميدهد. پس خوش بحال آنها كه آن زمان را درك كنند. اى ابو ابراهيم همين قدر بس است!! ابو ابراهيم گفت: چنان خوشحال شدم كه هيچ گاه بدان گونه از خدمتش برنگشته بودم.