گفتگوی آب و عباس.......

[پرستوی-مهاجر]

دريا صدا زد اي لبتعطشان،منآبم آبيبنوش اي آتشت کرده کبابم
عباس گفت اي آب حاشاکزتونوشم آيدصداي ناله‎ي اصغر به گوشم
دريا صدا زد ساقيعطشانکهديده؟! ايبحررا هم داده آب از اشک ديده
عباس گفت اي آب آتششوبهکامم ازمندهاني تَر کن اي درياي غيرت
عباس گفت ازتشنگانشرمندههستم آخرنگاهفاطمه باشد به دستم
دريا صدا زد توهمههستِحسيني نيروبگير از من که خود دستِ حسيني
عباس گفتا اوستمولا،منغلامم بياوبُوَد آب روان آتش به کامم
دريا صدا زد اي زدهآتشبههستم منچون تو بر داغ لب تو تشنه هستم
عباس گفتا تشنه‎تر ازتورباباست درسينه‎اشآتش به جاي شير ناب است
دريا صدا زد گر نمي‎نوشيزمنآب آبازچه همره مي‎بري با اين تب و تاب
عباس گفتا وعدهدادمبرسکينه تاآبآرم بهر گل‎هاي مدينه
دريا صدا زد اي همهايثاروصبرت زيبدکهتا محشر بگردم دور قبرت