عرش الهي ، مرکز بي نهايت شماره اي اتصال با آفريده هاست.
هر کس از هر جا و هر زمان و به هر زبان مي تواند با اين مرکز ، گفتگو کند.
بي آنکه خطي روي خطي بيفتد.
خدا در مرکز ملکوتي دعا ، هر لحظه آماده دريافت پيام « نياز» است.
رکعت نماز در پنج نوبت ، کد تماس با خداست که در عدد «17 – 24434 » خلاصه مي شود.
کسي که روزي پنج بار با او تکلم مي کند ، از تنهائي در مي آيد ، کليم خدا مي شود و احساس بي پناهي نمي کند.
خدا که آن سوي خط تماس است ، دوست دارد در خوشي ها هم سراغ از او بگيريم، نه فقط وقتي که گرفتار مي شويم و به دردسر
مي افتيم.
بي معرفتي است که وقتي « مضطر» مي شويم از اورژانس « دعا» استمداد کنيم و انتظار کمک فوري داشته باشيم.
او هميشه گوش به زنگ ماست .
مائيم که گاهي حوصله حرف زدن با او را نداريم.
يا تماس و دعوت او را بي جواب مي گذاريم.
شيطان سعي مي کند در جبهه معنوي ، رابطه ما با خدا را قيچي کند ، يا روي خط نيايش « پارازيت ريا » بيندازد.
مکالمه ما با مرکز ، نبايد قطع و وصل شود ، يا صدايش خش خش داشته باشد.
« ديش » رحمت گير را بر بام بلند نيايش نصب کنيم و دريافت کننده دل را روي طول موج « اجابت » تنظيم کنيم ،
تا صداي استجابت دعا به گوش دلمان برسد.
اگر « امن يجيب » که رمز اجابت است نتوانست خط ما را باخدا مرتبط سازد ،
بايد ديد کدام گناه و غفلت موجب قطع تماس شده است؟
گاهي قساوت دل و غذاهاي حرام و دوستان بد ، در سيستم ارتباطي ما با خدا اختلال ايجاد مي کنند و خطوط تماس را مي پوسانند و
صدايمان به خدا نمي رسد.
براي وصل مجدد خط ، هم پرداخت هزينه لازم است و هم تعهد.
اش، توبه و استغفار و اصلاح و عمل صالح است ،
تعهدش هم آن است که قول بدهيم از حلم صبر و ستاريت خدا سوء استفاده نکنيم، والا هميشه در معرض خطر اختلال و قطع ارتباطيم.
گاهي تنها يک « يا رب » خالصانه ، يک آه برخاسته از دل ، يک قطره اشک ندامت ، يک دل شکسته و يک توسل بي ريا ، ما را به خدا
وصل مي کند.
پيش شماره ارتباط با خدا ، حمد و ثناء و صلوات است .
اگر محبت و « اهل بيت » را داشته باشيم « آل محمد» به ما خط مي دهند ، آنگاه مي توانيم يا چهارده خط مستقيم با خدا
مرتبط شويم .
« ولايت » تلفن همراه ما براي تماس با شبکه ملکوتي خداست.
حيف است که در ارتباطات ، با خدا و رسول و اهل بيت ، رابطه نداشته باشيم.
نوشته " جواد محدثی "