به نام خدا
با سلام خدمت دوست عزیز
در مورد موضوع اخلاص ، چند سطری از علامه مجلسی(ره) که غواص دریای احادیث ائمه(ع) بود برایتان نقل می کنم .
البته به دلیل فاصله زمانی ، ممکن است با زبان فارسی رایج ما کمی متفاوت باشد اما روان است و بسیار خواندنی :
نخستین گام برای کسی که می خواهد در دین خدا وارد شود ،
کردن نیت است ،
زیرا اعتبار و ارزش اعمال و کمال و قبول افتادنشان ، در گرو نیت و مراتب آن است .
خلوص نیت و درستی اعمال نیز حاصل نمی شود ، مگر این که انسان به تمام و کمال به خداوند توسل کند
و از شر شیطان و هوی وهوس بدو پناه آورد . سپس باید دربارۀ هدفی والا بیندیشد و نیز در این که پس از رحلت از این دنیای فانی ،
بازگشت بدان ممکن و اعمال دنیوی اش جبران پذیر نیست .
باید خویشتن را از گرفتاری و حسرت و مصیبت پس از مرگ برهاند . باید بیندیشد و باور کند که این دنیا ، فانی و زودگذر است
و احوالش تغییر می یابد و اعتماد و اعتنایی بر آن نمی توان کرد و چیزی ندارد که بتوان بر آن فخر کرد و به خود بالید .
در همین حال باید به احادیث امامان (ع) رجوع کند که دربارۀ فنای دنیا سخن گفته اند .
نباید به سخن دیگران در این باره توجه کند و بدانها بپردازد ؛ زیرا احادیث امامان (ع) دارای تأثیری شگفت و ژرف است .
آنان از سرچشمۀ وحی و الهام جاری شده است و کلام دیگران دارای چنین تاثیری نیست ، هرچند مضمون و معنای سخن هردو گروه ، یکی باشد .
نیت و مراتب عبادت کنندگان : میان مردم مشهور است که نیّت ، عبارت از خطور قلبی یا تلفظ زبانی به عربی یا غیر عربی است ، ولی این درست نیست ؛
بلکه نیت همان انگیزۀ قلبی است که باعث انجام کار می شود . نیت ، امری درونی و نهانی است .
آگاهی کامل از نیت (که درجۀ خلصش چقدر است ) ،
ممکن نیست ؛ مگر برای کسانی که خداوند آنان را بر کاستی ها و عیوب خود و نیز درد و درمانش آگاه ساخته است ؛
چنانکه می فرماید :
« فألهَمَها فُجورَها و تَقویها » : « پس ، پلیدکاری و پرهیز کاری اش را به انان الهام کرد » (1)
نیت و انگیزۀ هرکس ، با حال و مرامی که دارد ، متناسب و سازگار است ؛ چنانکه در روایت ، این آیه کریمه که خداوند فرموده :
« قُل کلّ یَعملُ علَی شاکلَته » : « بگو: هر کس بر حسب ساختار (= نیت) خود عمل می کند » (2) بر همین معنا تفسیر شده است .
البته اگر کسی خود بیندیشدو تامل کند ، معنای مذکور برایش آشکار می گردد ؛ کسی که طریقه و مرامش حبّ و حرص بر دنیاست ،
تمامی اعمالش از خیر گرفته تا شر ، همه در مسیر دنیا و گرد آوردن اموال دنیوی است .
نماز خواندن چنین کسی برای این است که مبادا در اثر ترک نماز به دنیایش خللی وارد شود .
او ، حتی اگر به شرابخواری روی آورد ، بدین دلیل است که آن را برای دنیای خویش مفید می داند .
کسی که میل دارد با پادشاهان ، دمخور و نزد آنان مقرّب باشد ، تمامی اعمالش در جهت نزدیک شدن بدانان است
و نشان چنین حقیقتی آن است که او بیشتر اعمال نیک را بدین دلیل که موافق طبع پادشاه نیست ، ترک می کند .
اینک ، که این مطلب آشکار شد ، باید دانست که
نیّات مردم ، دارای مراتب و درجات است :
برای خواندن ادامه این متن شیوا در پست اصلی ، کلیک نمایید