« آيات قرآن کریم درباره ولایت »

[محدثه]

  


 [FONT=Times New Roman]« آيات قرآن درباره ولایت »   




[FONT=Times New Roman]الف)  
 [FONT=Times New Roman]   
[FONT=Tahoma,sans-serif] 
[FONT=Tahoma,sans-serif][FONT=Times New Roman] « يوم يقوم الروح و الملائکه صفّا لا يتکلّمون الا من أذن له الرحمن و قال صوابا »  (110)  
[FONT=Tahoma,sans-serif]  
[FONT=Tahoma,sans-serif]  [FONT=Tahoma,sans-serif]«  [FONT=Tahoma,sans-serif]روزي که روح و ملائکه به صف مي ايستند و هيچ يک سخن نمي گويند
 [FONT=Tahoma,sans-serif]
مگر آن کس که خداي رحمان اجازه اش فرمايد و سخن به صواب گويد . » 
[FONT=Tahoma,sans-serif]  
[FONT=Tahoma,sans-serif] 


 
[FONT=Tahoma,sans-serif] 
[FONT=Tahoma,sans-serif]ــ امام باقر(ع) درباره اين آيه فرمودند : 

[FONT=Tahoma,sans-serif]  
 [FONT=Tahoma,sans-serif]روز قيامت که بر پا شود، در موقف و به گاه حسابرسي ، کلمه لا اله الااللَّه از ياد بندگان برود ، مگر کسي که به ولايت علي(ع)   
 [FONT=Tahoma,sans-serif]اقرار کرده باشد ؛ چنانکه خداوند فرموده است: ...الا من أذن له الرحمن ؛ يعني مگر کسي که پيرو ولايت علي(ع) باشد.  
 [FONT=Tahoma,sans-serif]آنها کساني اند که اجازه گفتن لااله الااللَّه به آنها داده شده است . (111) 
[FONT=Tahoma,sans-serif]  
[FONT=Tahoma,sans-serif] 
 
[FONT=Tahoma,sans-serif] 
[FONT=Tahoma,sans-serif] 
[FONT=Tahoma,sans-serif]110 .  [FONT=Tahoma,sans-serif]سوره نبأ، آيه 38 .   
[FONT=Tahoma,sans-serif]111 .  [FONT=Tahoma,sans-serif]فرات کوفي، تفسير فرات الکوفي، ص 202، حاکم حسکاني، شواهد التنزيل، ج 2، ص      

[محدثه]

.

[FONT=Times New Roman]ب)  [FONT=Times New Roman]« عم يتساءلون عن النبا العظيم »  [112]  
 « از چه چيز مي پرسند ؟ از آن خبر بس بزرگ ؟ » 


ـــ از ابوحمزه ثمالي چنين نقل شده است:


از امام باقر(ع) درباره « عم يتساءلون عن النبأ العظيم » پرسيدم.

فرمود: علي(ع) همواره به يارانش مي فرمود:

به خدا سوگند، من آن خبر بس بزرگم ؛ همان که تمام امت ها با زبان هاي گوناگون درباره ام اختلاف کردند.

به خدا سوگند، خدا را آيت و خبري بزرگ تر از من نيست . [113]





ـــ عمرو بن عاص در قصيده معروف جلجليه در سرزنش معاويه گويد :
  من جهلنا يابن هند
علي النبا الاعظم الافضل [114]

اي زاده هند، از جهل خود ياري ات کرديم
و بر ضد آن خبر بزرگ و برتر شوريديم. 




_________________________

[112]. سوره نبأ، آيه 1 - 2.
[113]. فرات کوفي، تفسير فرات الکوفي، ص 202.
[114]. حاکم حسکاني، شواهدالتنزيل، ج 2، ص 318.
.

[محدثه]

.


[FONT=Times New Roman]ج)  [FONT=Times New Roman]« و قفوهم انهم مسؤولون »  [115] 
 « نگاهشان داريد که بايد بازپرسي شوند! » 




ــ ديلمي از ابوسعيد خدري نقل کرده است که رسول خدا(ص) فرمود:

منظور از « وقفوهم انهم مسؤولون » ، آن است که درباره ولايت علي(ع) از آنان پرسيده شود[/COLOR[COLOR=#953734]].[116]


________________________

[115]. سوره صافات، آيه 24.
[116]. ابن حجر، الصواعق المحرقه، ص 89. 

[محدثه]

[FONT=Times New Roman]د)   


[FONT=Times New Roman]« يا ايها الذين آمنوا اتقوا اللَّه و آمنوا برسوله يوتکم کفلين من رحمته

و يجعل لکم نورا تمشون به و يغفر لکم واللَّه غفور رحيم »  [117] 

 « اي کساني که ايمان آورده ايد، از خدا بترسيد و به پيامبرش ايمان بياوريد تا دو سهم از رحمتش را به شما ببخشد

وبراي شما نوري قرار دهد که با آن راه برويد و شما را بيامرزد که خداوند آمرزنده ورحيم است » 





ــ سعد بن طريف نقل مي کند که امام باقر(ع) درباره « و يجعل لکم نورا تمشون به » فرمود :

هر کس به ولايت علي(ع) تمسک جويد ، داراي نور است . [118]


________________________

[117]. سوره حديد، آيه 28.
[118]. حاکم حسکاني، شواهدالتنزيل، ج 2، ص 228.

[محدثه]

.

[FONT=Times New Roman]هـ) 

 [FONT=Times New Roman]« فو ربک لنسئلنهم أجمعين »  [119] 
 « سوگند به پروردگارت که آنها را ، همگي ، بازخواست مي کنيم. » 




ــ از سدي نقل شده است که اين گروه از ولايت علي(ع) بازخواست مي شوند. [120]



_____________________________

[119]. سوره حجر، آيه92.
[120]. حاکم حسکاني، شواهدالتنزيل، ج 1، ص 325.

[محدثه]

.

[FONT=Times New Roman]و )  

[FONT=Times New Roman]« يثبت اللَّه الذين آمنوا بالقول الثابت في الحياه الدنيا و في الاخره »  [121] 
 « خداوند مؤمناني را که ايمان استوار آورده اند، در زندگاني دنيا و در آخرت پايدار مي دارد. » 




ــ ابن عباس مي گويد که قول ثابت، ايمان به ولايت علي بن ابي طالب(ع) است . [122]



_____________________________

[121]. سوره ابراهيم، آيه 27.
[122]. بحراني، سيدهاشم، البرهان في تفسيرالقرآن، ج 2، ص 315.

[محدثه]

.

[FONT=Times New Roman]ز )  

[FONT=Times New Roman]« ... واجنبني و بنيّ أن نعبد الاصنام »  [123] 
 « ابراهيم گفت: خدايا، من و فرزندانم را از پرستش بت ها دور نگاه دار. » 




ــ از عبداللَّه بن مسعود چنين نقل شده است:


رسول خدا(ص) فرمود : من خواسته پدرم ابراهيم هستم .

گفتيم: يا رسول اللَّه، چگونه شما خواسته پدرت ابراهيم شدي؟

فرمود: خداي عزوجل به ابراهيم وحي کرد و فرمود: من تو را امام مردمان قرار مي دهم. ابراهيم اندکي شاد شد و گفت: خدايا، از نسل من

نيز اماماني مثل من باشد؟ خداوند به او وحي کرد: اي ابراهيم، من با تو عهدي نمي بندم که بدان وفا نکنم. ابراهيم گفت: خدايا، عهدي که

بدان وفا نکني کدام است؟ فرمود: من امامت را به ظالمان از نسل تو نمي دهم، ابراهيم گفت: خدايا، ظالمان از نسل من که امامتت به آنها

نمي رسد چه کسانی هستند ؟ فرمود: کسي که به جاي من بتي را پرستش کند، شايسته امامت نباشد. ابراهيم گفت: واجنبني و بني

أن نعبد الاصنام. دعاي ابراهيم در نهايت به من و برادرم علي رسيد، چون هيچ يک از ما، هرگز براي بتي سجده نکرديم.

بدين رو، خداوند مرا به نبوت و علي را به وصايت برگزيد[124]



_____________________________

[123].سوره ابراهيم، آيه 35
[124]. شيخ طوسي، الامالي، ص 388.

[محدثه]

.

[FONT=Times New Roman]ح )  

[FONT=Times New Roman]« و أنذر عشيرتک الاقربين »  [125] 
 « و خويشاوندان نزديکت را بيم ده. » 




ــ براء بن عازب چنين نقل مي کند:

هنگامي که آيه و أنذر عشيرتک الاقربين نازل شد، رسول خدا(ص) فرزندان عبدالمطلب را که چهل مرد بودند و هر يک غذا و نوشيدني بسياري مي خواستند،

گرد هم آورد و به علي دستور داد تإ؛66ص خک ران گوسفندي را بپزد.

سپس به آن گروه فرمود: به نام خدا پيش بياييد! آنها ده نفر ده نفر پيش آمدند و هر چه خواستند خوردند. سپس قدحي دوغ خواست و جرعه اي از آن نوشيد و

به آنها فرمود: به نام خدا بنوشيد! آنها همگي نوشيدند تا سيراب شدند.

ابولهب پيشدستي کرد و گفت: اين مرد بدين وسيله شما را سحر کرد.

پيامبر در آن روز سکوت کرد و سخن نگفت و فرداي آن روز دوباره آنها را دعوت کرد و پس از غذا بيمشان داد و فرمود: «اي فرزندان عبدالمطلب، من از سوي خدا

بيم دهنده شمايم، و بشارت دهنده به آنچه يکي از شما انجام مي دهد. همه دنيا و آخرت را براي شما آورده ام. اسلام بياوريد و پيروي ام کنيد تا هدايت يابيد.

کدام يک از شما با من برادري مي کند و وزير و ولي و وصي من پس از مرگم مي شود و جاي مرا در خانواده ام پر مي کند و قرضم را ادا مي کند؟ »

آن قوم، همگي، سکوت کردند و آن حضرت سه بار سخن خود را تکرار کرد و در هر سه نوبت آنها سکوت کردند و علي مي گفت: من! و پيامبر به او فرمود:

« تويي! آن قوم برخاستند و در همان حال به ابوطالب مي گفتند: از پسرت اطاعت کن که او را امير تو کرد »[126]



_____________________________

[125]. سوره شعراء، آيه 214.
[126]. حاکم حسکاني، شواهدالتنزيل، ج 1، ص 420؛ طبرسي، فضل بن حسن، مجمع البيان، در تفسير آيه مذکور.

[محدثه]

.

[FONT=Times New Roman]ط )  

[FONT=Times New Roman]« هنالک الولايه لله الحق »  [127] 
 « در آنجا ولايت از آن خداوند بر حق است. » 




ــ امام باقر(ع) درباره اين آيه فرمود:

« اين ولايت، ولايت اميرالمؤمنين(ع) است که خداوند هيچ پيامبري را بدون آن نفرستاد »[128]



_____________________________

[127]. سوره کهف، آيه 44.
[128]. حاکم حسکاني، شواهدالتنزيل، ج 1، ص 356.

[محدثه]

.

[FONT=Times New Roman]ی )  

[FONT=Times New Roman]« فلعلک تارک بعض ما يوحي اليک و ضائق به صدرک أن يقولوا لولا انزل عليه کنز

او جاء معه ملک انما أنت نذير واللَّه علي کل شي ء وکيل »  [129] 
 « شايد برخي از آنچه را که بر تو وحي مي شود، ترک کني، و سينه ات از آن فشرده شود که مي گويند:
چرا گنجي بر او نازل نشده يا فرشته اي با او نيامده است؟ تو فقط بيم دهنده اي و خدا بر هر چيز ناظر است. » 




ــ جابر بن ارقم از برادرش زيد بن ارقم چنين نقل مي کند:

جبرئيل امين در شب عرفه با پيام ولايت علي بن ابي طالب(ع) بر رسول خدا(ص) نازل شد. پيامبر از بيم تکذيب منافقان در تنگنا قرار گرفت.

گروهي از جمله مرا براي مشورت درباره آن فرا خواند تا در موسم حج به انجامش برساند، و ما ندانستيم چه بگوييم. رسول خدا(ص) گريست و

جبرئيل به او گفت: يا محمد، آيا از فرمان خدا به گريه افتادي؟

فرمود: هرگز اي جبرئيل، ولي پروردگارم مي داند که من از قريش چه ديدم. چون رسالتم را نپذيرفتند، فرمانم داد که با آنها جهاد کنم و خود، سپاهياني

از آسمان فرستاد تا ياري ام کردند؛ حال چگونه ولايت علي را پس از من مي پذيرند؟

جبرئيل بازگشت و اين آيه بر او نازل شد: فلعلک تارک بعض ما يوحي اليک ... . [130]



_____________________________

[129]. سوره هود، آيه 12.
[130]. بحراني، سيد هاشم، البرهان في تفسيرالقرآن، در تفسير آيه مذکور.
.