من چیکارکنم؟

[کاکتوس]

بنام خدا

ای غایب ازین محضر ای ازهمه حاضرتر...
ای شاهد بی نقصان ای روح زتورقصان...
ای نور پسندیده، ای سرمه ی هردیده...
ای صورت روحانی ای رحمت ربانی...
ای جوشش می ازتو ای شکر می ازتو...
ازهردو تویی خوش تر...

آقاجان:
مدت هاست چشم انتظار حضورت در کویر خشکیده ی دلم هستم، البته به این امید که بیایی و با باران نورت رطوبتی از عطر گلهای یاس و نرگس بهش بباری.
البته اعتراف میکنم خشکی دلم از عدم شناختته!
راستش خیلی دوست دارم خودمو در ذمره ی چشم انتظارانت یه جوری جا بدم، اما هنوز نمیشناسمت و نمیدونم چی ازت میخوام یا به عبارتی چی باید بخوام!
آخه بچه که بودم همش می گفتن که بالاخره امام زمان میادو گردن بعضیارو میزنه. اون موقع ها میگفتم اگه قراره گردن مردمو بزنی پس چرا اینا نمی ترسن!
راستی قرار بود گردن کیارو بزنی؟!!
اما حالکه بزرگ شدمو خیلی به فهم وکمالاتم غره شدم بیشتر از قبل گیج شدم!
آخه یکی میگه منجی میاد، اون یکی میگه لنگ 313تا دوستی...
اگه واقعا گیر اومدنت همون 313نفرن منکه صدها برابرشو دیدم، اگه مسیرت جمکران افتاد 3شنبه شبا ببین چقدشون اونجان. یا جمعه ها صبح مهدیه تهران، حرم حضرت معصومه، حرم امام رضا..
بیا ببین چه جوری گریه میکنن چه جوری صدات میزنن. درست خیلیاشون واسه گرفتاری خودشون زار میزنن اما خیلی هم هستن واسه خودت زارمیزنن...
تازه اوناییم که ساز دل خودشونو کوک میکنن بهوای پشتیبانی توه پس بازم واسه خودته...
نمیدونم حق دارم گیج باشم که ازت چی باید بخوام یانه؟!
ولی چیزی که مسلمه مگه میشه کسی گرفتاری نداشته باشه و تورو صدا کنه؟!
پس بیاکه خیلی منتظریم.


به کرشمه ی نگاهت نگهی به سوی ماکن که دعای دردمندان زسر نیاز باشد