.
سلام به همه دوستان محترم 
خیلی خوشحالم که با علاقه ای که دوستان نشان دادند ، این بحث شیرین تا به این جا ادامه داشته و امیدورام دوستان دیگر هم در مباحث مشارکت
داشته باشند تا به نتایج عالی و
« حقیقت دعا » برسیم که این امر ، امری است بسیار مهم ، چرا که
اگر انسان به واقعیت دعا پی ببرد و چرایی و
چگونگی آن را بفهمد ، صد در صد اثرات معنوی خوبی در روح و جان او خواهد داشت .( که ان شاء الله به بیان چگونگی این تغییر خواهم پرداخت . )
در مطالب قبلی که در مورد این مبحث زیبا نوشته بودم ، یه نتیجه ای گرفتم که در حقیقت
« دعا » می تونه بیان احساس فقر و نیاز به خداوند متعال باشه
که امروز قصد دارم در مورد این مطلب توضیح بیشتری بدهم .
ــ ما دو نوع فقر و نیاز داریم :
1 – فقر و نیازخود آگاه
2 – فقر و نیاز نا خود آگاه
1 - فقر و نیاز نا خودآگاه :
در فقر و نیاز نا خودآگاه ، ساختمان و شرایط وجودی فرد نشان دهنده فقر و نیاز اوست .
مثلا شما یک نوزاد رو در نظر بگیرید ، اگر این نوزاد در شرایط خطر قرار داشته باشه و توانایی دفع اون خطر رو هم نداشته باشه و یا حتی اصلا در تصورش
این نباشه که فلان شیء یا فلان کار خطرناک هست ، شما که از او بزرگتر هستید ، به اون نوزاد کمک می کنید و او رو از خطر حفظ می کنید .
2 – فقر و نیاز خودآگاه :
در فقر و نیاز خود آگاه ، اون شخص به نیاز خودش کاملا آگاه است .
مثلا همان نوزاد زمانی که احساس کند به کمک کسی نیاز دارد ، با گریه کردن یا جیغ زدن و یا دست و پا زدن ، این نیاز رو به شما اعلام می کنه و بعد شما
به او کمک می کنید .
[font=Times New Roman]ــ حال در مورد انسان :
ــ همه انسانها هم چه بفهمند و چه نفهمند به
رحمت الهی نیاز دارند و
در مقابل خداوند فقیر هستند .
[font=Times New Roman]« یا ایها الناس انتم الفقراء الی الله »
با دانستن این قضیه که انسانها به خداوند نیازمند هستند ، حالا چه انسان نیاز خودش رو به خداوند با
دعا کردن ابراز بکنه و چه این کار رو انجام نده ،
در هر صورت رحمت الهی جاری و ساری است
ولی آنچه که مهم است این است که :
هرگز بهره مندی انسانی که به نیاز خودش به پروردگار آگاه است
و با دعا این مطلب رو بیان می کنه با بهره مندی فردی که آن را ابراز نمی کنه یا حتی کسی که اصلا احساس نمی کنه که خدایی هست و به خدا احتیاج
داره ، یکسان نیست .
ما زمانی که
« دعای ماه رجب » رو می خوانیم ، بارها این عبارت را دیده و خوانده ایم که در دعا می گوید :
[font=Times New Roman]« یا من یعطی من سئله »
ای کسی که عطا می کند به هر کسی که درخواست و خواهش کند
[font=Times New Roman] « یا من یعطی من لم یسئله »
و ای کسی عطا می کند به کسی که درخواست و خواهشی از او نکرده
[font=Times New Roman]« و من لم یعرفه ... »
و حتی به کسی که او را نمی شناسد ...
در این عبارت تصریح می کند رحمت خداوند به اون افرادی که خدا رو می شناسند و لی درخواستی نمی کنند هم می رسد
و از اون بالاتر حتی این رحمت الهی به اون اشخاصی هم که معرفت به خدای متعال ندارند ، هم می رسد ؛
که البته این به دلیل اوج رحمت الهی است .
ولی
آیا بهره مندی از رحمت الهی برای اون عالم بزرگواری که سعی کرده خدا رو با تمام وجود بشناسه و تنها فقیر و نیاز مند خدا باشه
و این نیاز رو هم به درگاه الهی ابراز می کنه ، با بهره مندی اون فردی که اصلا اعتقاد به وجود خداوند نداره و معرفت به خدای یکتا نداره ،
یکسان و مساوی است ؟!
مسلما این طور نیست .
بنابراین ، این فقر خود آگاه و ناخود آگاهی که در وجود تمام افراد بشر هست ، باعث جذب رحمت الهی می شود ، ولی صد در صد فقر خود آگاه
و ابراز نیازمندی به درگاه حق تعالی ، اون گودی و چاله ای رو که در پست های بالا مثال زدم عمیق تر می کنه و باعث میشه که جذب این رحمت الهی
بیشتر و بیشتر بشه .
[font=Times New Roman]« دعا » نشان دادن فقر و نیاز انسان به خداوند ، به صورت آگاهانه است .
[font=Times New Roman] دوست دارم ان شاء الله سایر اعضای محترم خانواده اعتقادات هم در این بحث شیرین و زیبا شرکت کنند
و نظرات خودشون رو منعکس کنند تا ان شاء الله به نتایج خوبی در پایان بحث برسیم
و خودم هم سعی می کنم با عنایت الهی این بحث زیبا رو ادامه بدم .
ان شاء الله
منتظر نظرات زیبای شما عزیزان هستیم
.
)
