@@@@@ مشاعره مذهبی @@@@@

[mahdieh]

[COLOR=#000080]تلاش ناله ها بیر نگ و بو نیست
نماز ما نماز بی وضونیست
شبی در بزم دل مست عرق شو
مپنداری که چیزی در سبو نیست

 

[hasan21]

هوالمحبوب
تو که این جا باشی دنیا ........ سهم ما میشه همیشه

روزای آفتابی ما ........ بی تو ابری نمیشه
یا مهدی ادرکنی (عج)

[طهورا]

         هر که کنارم نشست یک شبه خندید و رفت   گفت هنوز ای گدا پشت دری ! وای وای         هر که به مقصد رسید با من گیسو سفید   گفت فلانی هنوز در سفری! وای وای                

[يا.حسن]

یا رب سببی ساز یارم به سلامت
باز اید و برهاندم از بند ملامت

خاک ره ان یار سفر کرده بیارید
تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

[مستور]

 تا کی به تمنای وصال تو یگانه اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه 
   
   
 خواهد به سر آید شب هجران تو یا نه؟ ای تیر غمت را دل عشاق نشانه 
   
   
  جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه 
   
   
 رفتم به در صومعه ی عابد و زاهد دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد 
   
   
 در میکده، رهبانم و در صومعه، عابد گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد 
   
   
  یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه 
   
   
 روزی که برفتند حریفان پی هرکار زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار 
   
   
 من یار طلب کردم و او جلوه گه یار جامی به ره کعبه و من طالب دیدار 
   
   
  او خانه همی جوید و من صاحبِ خانه 
   
   
 هر دم که زنم، صاحب آن خانه تویی تو هر جا که روم، پرتو کاشانه تویی تو 
   
   
 در میکده و دیر که جانانه تویی تو مقصود من از کعبه و بت خانه تویی تو 
   
   
  مقصود تویی، کعبه و بت خانه بهانه 
   
   
 بلبل به چمن، زان گل رخسار نشان دید پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید 
   
   
 عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید 
   
   
  دیوانه منم، من که روم خانه به خانه 
   
   
 عاقل، به قوانین خرد، راه تو پوید دیوانه، برون از همه، آیین تو جوید 
   
   
 تا غنچه ی بشکفته ی این باغ بروید هرکس به زبانی، صفت حمد تو گوید 
   
   
  بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه 
   
   
 بیچاره "بهایی" که دلش زار غم توست هرچند که عامی ست، زخیل خدم توست 
   
   
 امید وی از عاطفت دم به دم توست تقصیر خیالی به امید کرم توست 
   
   
  یعنی که گنه را به ازین نیست بهانه  
 ************************************************************** 
   
  دوستان! 
  دونم که مشاعره بیتی را می خوانیم نه کل شعر را! اما چون این شعر رو خیلی دوست داشتم همه اش رو نوشتم... 
  نفر بعدی به نظرم بایدبا(ه) شروع کنه...درسته؟ 
  
   

[طهورا]

  
 همه هست آرزويم كه ببينم از تو روئي  
 چه شود اگر كه من هم برسم به آرزوئي  
 همه موسم تفرج به چمن روند و صحرا  
 تو قدم به چشم من نه ؛ بنشين كنار جوئي  

  

[يا.حسن]

يا رب ز شراب عشق سر مستم كن و زعشق خودت نيست كن و هستم كن

از هر چه جز عشق خود تهى دستم كن يكباره به بند عشق پابستم كن

[Hamed_53]

به نظرتون از نظر فقهی ، اصولی ، لغوی "سلام کردن" با "دلبری کردن" یه خورده فرق نمیکنه؟؟؟؟؟؟؟؟؟

بحث علمیش به عهده علمای سایت اما من با توجه به تجربه ای که از سوابق تقریبا سیاهم دارم عرض می کنم که هر چی دو دو تا چهار تا میکنم میبینم نمی صرفه. نه که عشق و عاشقی کشک باشه ولی بعضی چیزا به قول حاج اسماعیل دولابی مال انسان نیست!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! من در حد و اندازه های این بحث های فقهی و عرفانی نیستم اما دلبری به شیوه مرسومه امروزی با متانت و ادب و اخلاق زیاد هم خونی نداره.

ولی اگه می خوایم به چیزی برسیم در خواست را به چه کسی غیر از او باید گفت که علی کل شیء قدیر است و رحمان و رحیم است و رزاق و کریم.

یه دو بیتی هم میزارم برداشت آزاد از شما

ای دلبر ما مباش بی دل بر ما
یک دل بر ما به ز دو صد دلبر ما

نه دل بر ماست نه دلبر اندر بر ما
یا دل برما فرست یا دلبر ما...

یا علی

[Hamed_53]

نه هر که چهره بر افروخت دلبری داند
نه هر که آینه سازد سکندری داند

هزار نکته باریکتر ز مو اینجاست
نه هر که سر بتراشد قلندری داند

[يا.حسن]

دل سر نکشد دمی ز پیمان علی جانم شود ای کاش به قربان علی

خواهی که به ملک دل شوی حکمروا مانند قلم باش ، به فرمان علی