آیا شفاعت ائمه و توسل به ایشان پارتی بازی و نابرابری است ؟

[soldier young]

در مورد صحبتها و سوالات دوستم
اول از همه حکایتی را بگویم از زمان امام جعفر صادق ع که شبی در کوچه ای گذر می کردند در کوچه مردی شراب خورده با دیدن ایشان سر از سمت ایشان برگرداندند امام که متوجه واکنش او شدند و با توجه به شناختی که از شیعه بودن این فرد داشتند به سویش رفتند و فرمودند در هیچ حالی از ما(ائمه معصومین) رو بر نگردانید. ( پس وقتی امام خود از شیعیان خواسته اند که در هر حالی از ایشان دور نشویم ما هم باید با بلندنظری با دیگران برخورد کنیم بعنوان شیعه علی و دیگران را از پیمودن راه هدایت منع نکنیم که ما خود هم کامل و بی نقص نیستیم و خدا در قران گفته اگر بر حسب اعمال انسانها و همانگونه که پاداش اعمال صالحشان را می دهم به همان صورت گناهانشان را کیفر می کردم دیگر هیچ انسانی در روی زمین باقی نمی ماند.

اما در مورد عدالت خدا باید بگویم که خدا تحت هیچ شرایطی حق الناس را نمی بخشد به استناد قران حتی به مدد توسل و شفاعت و امامان معصوم. و تنها راه بخشیده شدن این دست گناهان توبه کردن و اصلاح عمل خویش و جبران زیان دیگران است. ائمه معصومین هم شیعیان را همیشه در مورد حق برادران دینی و حتی مردم جهان تذکر داده اند و اصلا کسی که مال مردم خور باشد شاید جزو محبین علی باشد ولی هرگز شیعه نمی باشد.

اما در مورد اینکه اگر کسی از توسل خبر نداشته باشد تکلیفش چیست باید بگویم هیچ مسلمانی از این توفیق الهی غافل و نااگاه نمی تواند باشد چون ایه قران داریم که خدا می فرماید (ادعونی استجب لکم ) و از شفاعت و توسل به خود خدا ایا توسل و شفاعتی بالاتر هم داریم؟ پس می بینی که هیچ کس از عطای پروردگار خود محروم نمی باشد به استناد ایه 20 سوره اسراء ( و ما به هر دو فرقه دنیا طلبان و اخرت طلبان مدد خواهیم رساند که از عطای پروردگار تو هیچکس محروم نخواهد بود) و این وعده خداوند به پیامبر در قران است پس من پیشنهاد می کنم به این دوست عزیز که عدالت و کرم خدا را با ترازوی کوچک ذهن انسانی خود کیل و وزن نکند و هیچ نگرانی از این بابت نداشته باشد بلکه به اصلاح امور دنیوی و اخروی خود با خیال راحت بپردازد و همینطور اگر انسان گناهکاری را دید که به خدا پناه برده است او را ناامید نکند و فقط خرسند باشد که او جای ان فرد نیست و حتی از کمک کردن به هدایت این افراد هم استقبال کند که پیامبر فرمودند هرکس یک انسان را به راه راست هدایت کند ثوابی عظیم برده است و کاری پیامبر گونه انجام داده است.

اما در مورد اشک ریختن در مورد امام حسین باید بگویم من شخصا به این نتیجه رسیدم که تنها دلیلی که می شود پیدا کرد تا بر این واقعه گریست ذلت و کوچکی خود هر انسانی است که خدا توفیق همراهی این امام بزرگ و همراهانش را به وی عنایت نکرد چون امام حسین به اشک از سر دلسوزی نیاز ندارد بلکه بدلیل کار عظیمی که ایشان انجام داده اند فقط باید به ایشان و رهروانش افتخار کرد و بقول بی بی زینب کبری که فرمودند من چیزی جز زیبائی در کربلا ندیدم من هم شخصا به این درک رسیدم که تمام حوادث کربلا زیبایی و بزرگی انسانهائی بود که فقط در غم همراه نبودن و کوچکی خودمان در برابر ایشان باید گریست و من شخصا به همه دوستان این نکته را گوشزد می کنم در عزاداریهایتان از سر دلسوزی گریه نکنید بلکه به این بصیرت خود را برسانید که برای کوچکی خود در مقابل عظمت این عزیزان باید گریست و با توسل به این عزیزان از خدا بخواهید تا به چنان قدرتی شما را برساند که شما هم در دینتان چنان مردانه پایداری کنید و چنین صحنه های زیبائی را خلق کنید و فقط در این افکار کوته فکرانه خود را محبوس نکنید که بزور ترحم در عزاداری اشکی بریزید و بهشتی بخرید که این هرگز وعده خدا در قران و خواست مولا حسین ع و دلیل شهید شدنش هم نبوده است بلکه تنها دلیل این از خودگذشتگی ها ایجاد هدایت و نور بصیرت برای ما انسانهای ضعیف بوده است که می خواهیم برای چنین مرد بزرگی دلسوزی کنیم ایا واقعا ما نیاز به دلسوزی و ترحم داریم یا مولا حسین ع و یارانش که با ریختن خونشان در راه خدا با خودش معامله کردند و نیاز به پاداشی از سوی ما ندارند.
در این مورد حیاتی فقط توصیه اقا خامنه ای را دارم که دوستان بصیرت بصیرت و بصیرت تا راه را کج نروید.