راحتى در آخرت است،
«وَ النَّاسُ يَطْلُبُونَها فِى الدُّنْيا فَلا يَجِدُونَهُ.»(1)؛
و مردم آن را در دنيا جست و جو مى كنند و نمى يابند.
اگر خوشى ها و بدى ها يك جا ديده شود، مى بينيم كه دنيا دو روز است:
«أَلدَّهْرُ يَوْمانِ: يَوْمٌ لَكَ وَ يَوْمٌ عَلَيْكَ.»(2)
روزگار دو روز است: روزى به نفع تو، و روزى بر ضرر تو.
سروصدا و گريه ى اطرافيان نفعى به حال شخصى كه در حال احتضار و جان كندن است ندارد، بلكه خلوت(3) و گفتن تهليل «لا إِلهَ إِلاَّ اللّه » براى طرفين نافع است.(4)
شايد اگر مُحْتَضَر توجه داشته باشد، و جايش خوب باشد، از گريه كردن و اظهار ناراحتى آن ها ناراحت گردد.
در روايت آمده است كه:
[FONT=Georgia] «مؤمن و كافر، فردا از تأخير مرگ حسرت مى خورند و آرزو مى كنند كه اى كاش زودتر مرده بودم!
مؤمن براى اين كه زودتر به مقامات و تنعم برسد، و كافر براى تخفيف در عذاب به واسطه ى كمى عمرش.»
[HR]
1. ر.ك: مستدرك الوسائل، ج 12، ص 173؛ بحارالانوار، ج 75، ص 453؛ عدّة الداعى، ص 179؛ عوالى اللّئالى، ج 4، ص 61.
2. نهج البلاغه، ص 462 و 546؛ بحارالانوار، ج 33، ص 498؛ ج 70، ص 81 و 135؛ ج 74، ص 422؛ ج 75، ص 13 و 84.
3. خلوت ظاهرى و عدم حضور افراد گريه كننده در كنار محتضر و نيز خلوت و توجّه باطنى به حضرت حقّ سبحانه.
4. ر.ك: وسائل الشيعة، ج 2، ص 454؛ مستدرك الوسائل، ج 2، ص 121.
