مولا امیرالمومنین(ع): فرشتگان به خانه ای که در آن شراب یا دف یا تنبور باشد وارد نمیشود و دعای اهل آن خانه به استجابت نمیرسد و برکت از آن ها دور میشود.
؟
آن دوران در عرب تنبور به سازی که امروزه به آن تنبور گفته میشود اطلاق نمیشده است. تنبور در عرب به آن سازی گفته میشود که بسیار بد صدا و دست ساز است، دوره گردان با نواختن آن به گدایی میپردازند.
زدن دف با تنبور تنها با هدف تخریب تقدس " دف " صورت گرفته است و قطعاً نسبت دادن این سخن به حضرت علی (ع) خالی از غرض نیست. اگر گوش خود را بر چوبین دف بگزارید و چشم های خود را ببندید. با ضربه کوچکی، صدای نزدیک شدن کاروان را خواهید شنید. و چند لحظه بعد صدای دور شدن کاروان و زنگوله های شتران . . . با دف از تنها چیزی که نمی توان دور شد خدا است که خود چیزی جز نور و صوت نیست !
فرمایش امام رضا (ع)، خداوند دریای نور است و صوت . . . صوتی که همه را به سمت خودش فرامیخواند. چگونه مدعی هستیم اصوات در نزد چنین پروردگاری حرام است و بر بندگانش روا نیست؟
به عقیده بنده نزدیک ترین دستور العمل به حقیقت در این باب، دیدگاه آیت الله مکارم شیرازی میباشد، چرا که بر خلاف برخی در کل موضوع را حلال دانسته مگر مواردی که حرام بودنشان اثبات پذیر باشد. حال آن که دیگران در کل موضوع را حرام دانسته اند مگر مواردی که مجاز (از نظر شرعی) باشند.
الله مکارم شیرازی توضیح داده اند که موسیقی که در مجالس لهو مورد استعمال است و انسان را از خدا دور میکند، تولید یا شنیدنش حرام است. اما در مورد غیر هیچ ممنوعیت و ... ارائه نشده است!
موسیقی در فقه شیعه، بیش از حد اسیر نظرات شخصی گشت و این ریشه در تفرقه افکنان داشت. موسیقی یک مسئله کاملاً ساده و قابل درک است، اما عده ای با بر هم زدن معادلات طبیعی تلاش دارند به هر نحو شده باور های دروغین را وارد مذهب شیعه کنند تا سپس در زمان لازم به سادگی به تضعیف چنان مذهبی که پر شده از باورهای بی پایه و اساس بپردازند و ریشه حقیقت جاری در این مذهب را با کمک چنین اهرم هایی پایمال کنند، که البته خیال خام ایشان است.