. 
با سلام خدمت کاربر محترم kenan
در ابتدا بیان چند نکته بسیار ضروری است :
1 - اینکه انسان چه چیزی را خوشبختی ببیند و چه چیزی را بدبختی ؟! باید ملاک خوشبختی و بد بختی را با معیارهایی که دین بیان کرده تطبیق دهیم . مسلما برخی ظواهر دنیایی را که دیگران برای خود خوشبختی می دانند ، برای مسلمین و مومنین شاید اصلا خوشبختی نباشد و بالعکس بدبختی هم محسوب شود .
[HR]
2 – مسئله دوم این است که چنانچه در روایات بسیار زیادی بیان شده ( که من فقط چند تا از آنها را نقل می کنم ) دنیا اصلا مکان آرامش و راحتی نیست ! بلکه همراه با بلاها و سختی هاست و این از ویژگی های دنیاست ، دقت کنید که گفتم همراه با سختی است و نه بدبختی ؛ سختی مثل این می ماند که من در دنیا بسیاری از کارها را که شاید برخی سخت باشد انجام می دهم تا به هدف اخروی برسم ولی بدبختی را می توان این طور بیان کرد که فرد سختی می کشد و رنج ها را تحمل می کند ولی هیچ هدف اخروی خوبی هم که امیدبخش وی باشد ندارد و در نهایت دست خالی این دنیا را به پایان می برد . ( لطفا تمام احادیث زیر را با دقت مطالعه بفرمایید چون حقایق بسیاری در انها نهفته است )
1 - امام علی (ع) :
« إنَّ الدُّنيا سَريعَةُ التَّحَوُّلِ ، كَثيرَةُ التَّنَقُّلِ . . . فَأَحوالُها تَتَنَزَّلُ ونَعيمُها يَتَبَدَّلُ ورَخاؤُها يَتَنَقَّصُ ولَذّاتُها تَتَنَغَّصُ » « حقيقتا دنيا تحوّلى شتابان و انتقالى فراوان دارد ... احوال آن ، تنزّل مى يابد و نعمت هاى آن ، تبديل مى شود و خوشايند آن ناقص است و لذّت هاى آن ، به اندوه مى گرايد »
غرر الحكم ، ح2325 ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص147 . 2 - امام علی (ع) :
« لا تدوم حبرتها و لا تومن فجعتها . »
« شادمانی و نعمت دنیا بر دوام نماند و از درد و اندوهش امان نتوان یافت . »
نهج البلاغه : خطبه 111 .
3 - امام علی (ع) : « یا بنیّ ! انی قد أنباتک عن الدنیا و حالها و زوالها و انتقامها » « ای فرزندم ! تو را آگاه کردم از دنیا و دگر گونیهایش و دست به دست گشتن هایش »
نهج البلاغه : نامه 31 . 4 - امام علی (ع) : « دارٌ بِالبَلاءِ مَحفوفَةٌ وبِالغَدرِ مَعروفَةٌ ، لا تَدومُ أحوالُها ولا يَسلَمُ نُزّالُها . أحوالٌ مُختَلِفَةٌ وتاراتٌ مُتَصَرِّفَةٌ » « ] دنيا] سرايى است به بلا آميخته و به نيرنگ ، شناخته شده . احوال آن ناپايدار است و ساكنان آن ، ايمن نيستند . احوالش گوناگون و حالاتش گذرنده است »
نهج البلاغة ، خطبه 226 ؛ ر . ك : عيون الحكم والمواعظ، ص91 . 5 - رسول الله (ص) :
« كونوا فِي الدُّنيا أضيافا . . . تَبنونَ ما لا تَسكُنونَ ، وتَجمَعونَ ما لا تَأكُلونَ ، وتَأمُلونَ ما لا تُدرِكونَ »
« در دنيا مهمان باشيد... مى سازيد آنچه را ساكن نمى شويد و جمع مى كنيد آنچه را نمى خوريد و آرزو مى كنيد آنچه را به دست نمى آوريد »
إرشاد القلوب ، ص94 ؛ بحار الأنوار ، ج73 ، ص81 ، ح43 . 6 - امام علی (ع) :
« فانها غدارة غرارة خدوع ، معطیة منوع ، ملبسة نزوع . » « سخت بی وفا و فریبنده است . نیرنگ بازی است که به دستی می بخشد و به دستی منع می کند ، به دستی بر تن شما جامه می پوشد و به دستی جامه از تنتان در می کند . »
نهج البلاغه : خطبه 232 .
[HR]
3 - سومین نکته این است که ما انسانها برای این دنیا خلق نشده ایم ، بلکه دنیا برای ما خلق شده تا با اعمال خودمون در اینجا ، سرای جاویدان آخرت رو برای زندگی ابدیمون آماده کنیم و در این راه آزمایش های الهی بسیاری برای ما قرار داده شده :
1 - امام علی (ع) : « الدُّنيا خُلِقَت لِغَيرِها ولَم تُخلَق لِنَفسِها » « دنيا براى غير آن آفريده شده ، و براى خودش آفريده نشده است »
نهج البلاغة ، حكمت 463 ؛ بحار الأنوار ، ج73 ، ص133 ، ح136 .
2 - پيامبر خدا (ص) : « إنَّكُم خُلِقتُم لِلآخِرَةِ وَالدُّنيا خُلِقَت لَكُم » « به درستى كه شما براى آخرت آفريده شده ايد و دنيا براى شما آفريده شده است »
شعب الايمان ، ج7 ، ص360 ، ح10581 ؛ تنبيه الغافلين ، ص238 ، ح309
3 - امام علی (ع) : « فَفِى الدُّنيا حُيّيتُم ولِلآخِرَةِ خُلِقتُم . » « در دنيا حيات يافتيد و براى آخرت ، آفريده شديد »
عيون أخبار الرضا عليه السلام ، ج1 ، ص298 ، ح56 ؛ الأمالى ، صدوق ، ص110 ؛ مشكاة الأنوار ، ص269 . 4 - الامام علی (ع) : « لا ينعم بنعيم الآخرة إلا من صبر على بلاء الدنيا » « از نعمت آخرت بهره مند نمی شود مگر کسی که بر بلای دینا صبر کند . » غررالحكم ص : 284
5 - امام علی (ع) : « أخرِجوا مِنَ الدُّنيا قُلوبَكُم مِن قَبلِ أن تَخرُج مِنها أبدانُكُم فَفيهَا اختُبِرتُم ولِغَيرِها خُلِقتُم » « دل هايتان را از اين دنيا خارج كنيد قبل از آن كه بدن هايتان از آن خارج شود. پس در دنيا آزمايش مى شويد و براى غير آن آفريده شده ايد »
الأمالى ، صدوق : ص 110 [HR]
ــ فکر می کنم حدیث زیر هم برای مومنین و شیعیان بسیار زیباست :
امام علی (ص) در سفارش خود به فرزندشان امام حسن (ع)می فرمایند : « يا بُنَيَّ إنّي قَد أنبَأتُكَ عَنِ الدُّنيا وحالِها وزَوالِها وَانتِقالِها ، وأنبَأتُكَ عَنِ الآخِرَةِ وما اُعِدَّ لأَهلِها فيها ، وضَرَبتُ لَكَ فيهِمَا الأَمثالَ ، لِتَعتَبِرَ بِها ، وتَحذُوَ عَلَيها . إنَّما مَثَلُ مَن خَبَرَ الدُّنيا كَمَثَلِ قَومٍ سَفرٍ نَبا بِهِم مَنزِلٌ جَديبٌ فَأَمّوا مَنزِلاً خَصيبا وجَنابا مَريعا ، فَاحتَمِلوا وَعثاءَ الطَّريقِ ، وفِراقَ الصَّديقِ ، وخُشونَةَ السَّفَرِ ، وجُشوبَةَ المَطعَمِ ، لِيَأتوا سَعَةَ دارِهِم ، ومَنزِلَ قَرارِهِم ، فَلَيسَ يَجِدونَ لِشَيءٍ مِن ذلِكَ ألَما ، ولا يَرَونَ نَفَقَةً فيهِ مَغرَما ، ولا شَيءَ أحَبُّ إلَيهِم مِمّا قَرَّبَهُم مِن مَنزِلِهِم ، وأدناهُم مِن مَحَلَّتِهِم »
« اى فرزندم! همانا من تو را از دنيا و حالات آن و زوالش و دگرگونى اش آگاه ساختم، و از آخرت و آنچه براى اهلش در آن مهيّا شده ، با خبر نمودم و در باره اين دو ، برايت مثال هايى زدم تا از آنها عبرت بگيرى و در راه صحيح ، گام نهى . مَثَل كسانى كه دنيا را خوب آزموده اند ، همانند مسافرانى است كه در سرمنزلى بى آب و آبادى و پرمشقّت كه قابل ماندن نيست قرار گرفته اند و قصد دارند تا به منزلى پرنعمت و به ناحيه اى كه در آن آسايش و راحتى است كوچنمايند . پس مشقت هاى راه و دورى دوستان و سختى سفر و ناگوارى غذاها را تحمّل كردند تا به خانه وسيع خويش و سرمنزل قرار و آسايش خويش درآيند و از هيچ يك از اين مشكلات، احساس درد نمى كنند و هزينه هاى مصرف شده را خسارت نمى شمرند و هيچ چيز برايشان محبوب تر از آن چيزى نيست كه آنان را به منزلشان نزديك تر سازد و به محلشان برساند »
نهج البلاغة ، نامه 31 ؛ تحف العقول ، ص73 ؛ بحار الأنوار ، ج77 ، ص202 ، ح1 . [HR]
ــ این حدیث را هم در پایان ذکر میکنم تا اگر یه موقع فکر کردیم کسانی که در این دنیا در رفاه و آسایش به سر می برند ، پس خیلی خوشبختند ، بدانیم آرامش آنها حقیقی نیست :
امام علی (ع) می فرمایند : « المُستَمتِعونَ بِالدُّنيا تَبكي قُلوبُهُم وإن فَرِحوا ، ويَشتَدُّ مَقتُهُم لِأَنفُسِهِم وإنِ اغتُبِطوا بِبَعضِ ما منها رُزِقوا .
الدُّنيا فانِيَةٌ لا بَقاءَ لَها وَالآخِرَةُ باقِيَةٌ لا فَناءَ لَها» « بهره جويان از دنيا ، دل هايشان مى گريد ، هر چند خوش حال باشند و دشمنى شَديد با خود دارند ،
هر چند به خاطر برخى از آنچه روزى شان شده است ، مورد غبطه واقع شوند! دنيا فانى است ؛
دوامى براى آن نيست ، و آخرت ، باقى است ؛ فنايى ندارد . »
بحار الأنوار ، ج78 ص21 ح82 ؛ نهج البلاغة، خطبه 113 . موفق باشید
