به گزارش « شیعهنیوز» به نقل از اینده ،شامگاه دوشنبه ، زمانی که شیعیان به مناسبت سالروزوفات پیامبر اکرم(ص) مراسم زیارت ایشان را برگزار می کردند، با هجومماموران هیات امربه معروف و نهی از منکر سعودی مواجه شدند که بی دلیل آنهارا مجبور به ترک مکان کرده و سپس با آنان درگیری را آغاز کردند و در اینمیان شیعیان شعار هیهات منا الذله سردادند.

این گزارش از ده ها مجروح حکایت دارد که حال شماری از آنان وخیم است.
گفته می شود شماری از سلفی های تندرو هم با سنگ و چوب به هموطنان شیعه خود حمله ور شده اند.
اینتنش ها پس از آن اوج گرفت که ماموران هیات امربه معروف سعودی بافیلمبرداری مخفیانه از زنان شیعه هنگام بقیع، خشم آنان را برانگیختند کهمنجر به تحصن 2000 نفره زنان شیعه عربستان مقابل بقیع شد.
در این حال حجت الاسلام رسول جعفریان، در یادداشتی نوشت:
سالهاستکه زمین برابر بقیع و جایی که شیعیان آن را بین الحرمین پیامبر (ص) وامامان مدفون در بقیع میخوانند، محلی برای درگیری و نزاع میان نیروهای بهاصطلاح امر به معروف و نهی از منکر سعودی با شیعیان شده است.
دراین سوی، رهبران شیعه همیشه از شیعیان خواسته اند تا با رعایت شؤونات وهمین طور حفظ حرمت به خواندن زیارت نامه بپردازند. این امر به خصوص توسطزائران ایرانی رعایت می شود.
با این حال آزار و اذیت به خصوص طیچند سال گذشته از حد برون رفته است. این امر به موازات گسترش نفوذ افکارطالبانی و سلفی در سیستم اجرائی و انتظامی دولت سعودی جدی تر شده و راستیا دروغ، ارکان دولت سعودی از مقابله با آن اظهار عجز می کنند.
طیروزهای اخیر و در حالی که اساسا زائران ایرانی در مدینه نیستند، هزاراننفر از زائران شیعه عرب از نواحی قطیف و احساء و بحرین راهی مدینه منورهشدند تا در کنار قبر رسول الله و امام مجتبی به عزاداری بپردازند.
اینمسأله با فشار نیروهای سعودی روبرو شده و از آنجایی که هر دو عرب هستند وزبان یکدیگر را درک می کنند، مقاومت های جدی صورت گرفته است.
تحصنشمار زیادی از زائران شیعه به خصوص زنان و مقابله با نیروهای سعودی کار رابه درگیری کشانده و عده ای دستگیر شده و مورد ضرب و شتم قرار گرفته اند.
اخبار این درگیرها را می توان در چندین سایت خارجی مشاهده کرد که از آن جمله در این سایت هاست:
[External Link Removed for Guests]
Sabq.org
ایندر حالی است که به جز شبکه العالم که اشاره ای به این ماجرا داشت تا آنجاکه بنده نگاه کردم در رسانه های داخلی مانند صدا و سیما انعکاسی نیافت.حتی سایت ها و روزنامه ها نیز خبر مفصلی از آن درج نکردند.اکنونبحث این است که ما اگر نسبت به پاراچنار حساسیت نشان ندادیم و اوضاعشیعیان پاکستان به آن روز افتاد، با تکرار این ماجرا در عربستان چه خواهیمکرد؟
اگر این سخن شاهزاده بندر درست باشد که گفته بود برای جنگایران و عراق چهل میلیارد هزینه کردیم و برای بیرون راندن شیعه از صحنه صدمیلیارد هزینه می کنیم در آن صورت در برابر این جنگ طلبان تفرقه انداز کهامت اسلامی را تکه پاره کرده و با سیاست های سلفی خود همه جای دنیای اسلامرا اسیر اختلافات داخلی کرده اند، چه باید کرد؟
طبعا بخشی از اینکار به عهده وزارت خارجه است تا از طریق سیاسی مسائل را حل کند. این درحالی است که اساسا ارتباط ما با عربستان سعودی و بخش عربی بشدت ضعیف شده ودر غیاب این ارتباط طبیعی است که توطئه ها هر روز بیشتر و بیشتر و علنی ترمی شود.
دفاع از منافع شیعیان به صورت طبیعی حق دولت ایران است ودر این زمینه نه تنها بر اساس مسائل دینی، بلکه مسائل حقوق بشری نیزاقتضای آن را دارد که ایران دفاع کند. چطور به خاطر چند بهائی صدر اعظمآلمان بیانیه صادر می کند اما به خاطر فشار بر میلیونها شیعه در عربستان وپایمال کردن حقوق آنان خانم مرکل بیانیه صادر نمی کند. این که دولت ایراندست کم در این موارد یک بیانیه صادر کند، چه مشکلی دارد که وزارت خارجهکوتاه می آید؟
به طور کلی سیاست خارجی ایران باید تکلیف خود رانسبت به اعراب روشن کند. اگر قصد دوستی دارد و می خواهد از این طریق مسائلخود را حل کند، دیگر نباید صداهای شگفت و مشکل دار از این طرف و آن طرفدرآید . اگر هم قصد مواجهه دارد که آن هم راه دیگری دارد. بالاخره مادوستی در منطقه می خواهیم یا نمی خواهیم؟
از این طرف مراجع دینینیز در این موارد باید به طور جدی تر وارد میدان شوند. آنان به عنوان یکتشکل مستقل از دولت می توانند جدی تر در این مسائل موضعگیری کنند و حتیپیامهایی برای مقامات سعودی و دیگران بفرستند. طبیعی است که هر نوع کوتاهیدر مقابل این تجاوزها اوضاع شیعیان را در سرزمین وحی دشوارتر خواهد کرد.
سردرگمیما در سیاست خارجی که عوامل خاص خود را دارد، حرفهای تند و حرکتهای بیحسابی که گاه و بیگاه در عرصه مطبوعات، سخنرانیها، حرکت های مردمی و غیرهوجود دارد و چهارچوب ندارد، سبب شده است تا به خصوص در یکی دو سال اخیرسیاست خارجی رها شده و جز دیدارهای روتین و رفت و آمدهای معمولی و تقدیماستوار نامه و از این قبیل کار جدی صورت نگیرد.
